Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Οι αχρείαστες (να ναι) πληροφορίες της ημέρας

Μετά από 3 μήνες στον παιδικό, κι εκεί που καυχιόμουν σαν χαζή πως η μικρή μόνο ένα συνάχι έχει αρπάξει, τσουπ, να τη μια ωραιότατη πνευμονία. "Άμεση νοσηλεία με ενδοφλέβια αντιβίωση για 5 μέρες και βλέπουμε", ήταν το πόρισμα της παιδιάτρου. Η γη έκανε ένα κρακ κι άνοιξε κάτω από τα πόδια μου. Ξαφνικά δεν τολμούσα να ακούσω ούτε τη σκέψη μου. Πανικός, αγωνία, κούραση, πεταλούδα στο μικρό χεράκι, ταλαιπωρία για το μικρό πλασματάκι, αλλά...τέλος καλό όλα καλά! Όλα πήγαν παραπάνω από καλά και βγήκαμε από το νοσοκομείο αλώβητοι και γεροί σαν ταύροι (αν και σιχαίνομαι τα "φάγαμε", "ψηλώσαμε", "γίναμε 532 ημερών", στην προκειμένη περίπτωση όντως "βγήκαμε", αφού όλοι μαζί "τον ήπιαμε"!).

Μπορεί να βγήκαμε βέβαια σώοι και αβλαβείς, αλλά αυτές οι 5 μέρες ήταν υπεραρκετές για να με διδάξουν πολλά. Το λοιπόν:

Να ακούς το ένστικτό σου. 

Για μια βδομάδα σχεδόν, η μικρή κάθε βράδυ ψηνόταν στον πυρετό και κάθε πρωί ξυπνούσε περδίκι. Ίωση είναι και θα κάνει τον κύκλο της, έλεγε ο παιδίατρος. Κάτι όμως δεν μου κολλούσε.  Αν νιώθεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά με το παιδί σου μην το αγνοείς. Πήγαινε στο γιατρό και στην ανάγκη και σε άλλο γιατρό, μέχρι να ησυχάσεις εντελώς. Γιατί το ένστικτο της μαμάς είναι συνήθως αλάνθαστο. 

Να έχεις έναν παιδίατρο που εμπιστεύεσαι.
Είχαμε πρόσφατα αλλάξει παιδίατρο - για όλους τους λάθος λόγους. Και μετά από 10 “καθησυχαστικά” τηλεφωνήματα που με έκαναν να νιώθω σαν υστερική Ελληνίδα μάνα, επέστρεψα στην παλιά μας παιδίατρο. Και μας έσωσε, γιατί κι αυτηνής κάτι δεν της κολλούσε. Να έχεις έναν γιατρό που εμπιστεύεσαι τυφλά, πιο τυφλά κι από το ένστικτό σου. Αυτός θα σε ηρεμήσει αν όλα είναι καλά ή θα σου δώσει τις σωστές λύσεις αν όντως κάτι τρέχει. 

Αν δεν έχει περάσει ένα 48ωρο από την ίωση μην στείλεις το παιδί σου στον παιδικό.
Αν το παιδί σου αρρωστήσει μην βιαστείς να το στείλεις στον παιδικό μόλις νομίζεις πως ανάρρωσε. Καταλαβαίνω πως ίσως να μην έχεις τι να το κάνεις, αλλά ψάξε βρες. Ο οργανισμός του είναι ακόμα καταπονημένος και το ανοσοποιητικό του πεσμένο. Κράτα το για λίγο στο σπίτι, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να κολλήσει κάτι άλλο με το που θα επιστρέψει στο σχολείο. Και μην ξεχνάς πως υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχει αναρρώσει πλήρως και να κολλήσει και άλλα παιδάκια. 


Κάνε ιδιωτική ασφάλιση.

Αν χρειαστεί να νοσηλευτεί ένα παιδί, δύο είναι οι επιλογές, είτε πας σε ιδιωτικό νοσοκομείο είτε πας στο Παίδων. Αν πάρεις τη Α επιλογή και δεν έχεις προνοήσει να κάνεις ιδιωτική ασφάλεια, υπολόγισε πως φεύγοντας θα τους αφήσεις και τον ένα σου νεφρό. Αν πάλι πάρεις την Β επιλογή, δυστυχώς θα βρεθείς σε ένα περιβάλλον όχι και τόσο "ευχάριστο", για να το πω διακριτικά. Και το λέω αυτό έχοντας απόλυτη συναίσθηση πως οι καλύτεροι και εμπειρότεροι παιδίατροι είναι στο Παίδων. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα της κρίσης, οι συνθήκες εκεί δεν είναι ακριβώς οι ιδανικές. Κι επειδή είναι από μόνο του πολύ δύσκολο να νοσηλεύεται το παιδί σου, δε θέλεις να έχεις επιπλέον έννοιες.  Κάνε στο παιδί σου ιδιωτική ασφάλιση γιατί αν έρθει μια δύσκολη στιγμή - εύχομαι να μην έρθει ποτέ - είναι πολύ καλύτερα να έχεις εναλλακτικές. 




Τα παιδιά είναι πολύ δυνατά και προσαρμοστικά πλάσματα. 

Δεν έχω το πιο συνεργάσιμο παιδί του κόσμου - ή απλά έχω ένα δίχρονο. Και η κάθε επίσκεψη στον παιδίατρο συνοδεύεται από 10 lexotanil (για μένα, όχι γι' αυτό). Όταν λοιπόν μας ανακοινώθηκε 5θήμερη νοσηλεία, σκέφτηκα πως θα μας κηρύξουν persona non grata σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας. Για μεγάλη μου έκπληξη, η μικρή ήταν τρομερά συνεργάσιμη, γκρίνιαξε ελάχιστα και έδειχνε να καταλαβαίνει απόλυτα αυτό που της συνέβαινε, έπρεπε να κάνει λίγη υπομονή και την έκανε. 

Οι άλλοι γονείς

Όταν περνάς δύσκολα, πολλές φορές δε θέλεις να συνυπάρχεις με κανέναν. Όμως στο δωμάτιο θα υπάρχουν και άλλοι γονείς που θα περνάνε εξίσου δύσκολα μ' εσένα. Σεβάσου τους και δείξε κατανόηση. Σεβάσου τις ώρες κοινής ησυχίας και μην δεχτείς την τριτοξαδέρφη που θέλει να έρθει να σε δει στις 3 το μεσημέρι. Κλείσε την τηλεόραση την ώρα που το άλλο παιδάκι ετοιμάζεται να πέσει για ύπνο ακόμη κι αν το δικό σου ουρλιάζει για λίγα ακόμα καρτούν! Φέρσου σαν άνθρωπος προς άνθρωπο για να μπορέσεις να απαιτήσεις κι εσύ το ίδιο. 

Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, που εύχομαι να σου φανούν τόσο αχρείαστα όσο η πληροφορία πως ο πληθυσμός της Παπούα Νέας Γουινέας είναι 7.275.324 κάτοικοι!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ένα αλλιώτικο περιβόλι

Είναι Σάββατο, ξυπνάς και τεντώνεσαι νωχελικά.. Είσαι ευτυχισμένη κι ας είναι 7 το πρωί, κι ας έχεις ξυπνήσει λίγο άτσαλα με ένα πλασματάκι πάνω από κεφάλι σου να φωνάζει "τσίκω μαμά!". Είναι Σάββατο κι ο ήλιος λάμπει κι αυτό είναι αρκετό! 
Αμέσως μετά όμως, σου περνάει η χαρά γιατί αρχίζει να σε κατακλύζει το αιώνιο ερώτημα "Τι θα κάνουμε σήμερα;;;" Πού να πάμε με το μικρό πλασματάκι για να περάσουμε όλοι καλά; Πού να πάμε για να ξεδώσει κι αυτό αλλά κι εμείς να πιούμε έναν καφέ/φάμε μια μπουκιά σαν άνθρωποι; Και ξαφνικά πελαγώνεις.

Θυμάσαι με τρόμο εστιατόρια και καφέ που έφυγες τρέχοντας λίγο πριν γίνεις παντελώς ρεζίλι. Σκέφτεσαι με αηδία παιδότοπους που έφριξες από την κακογουστιά. Και τότε σου έρχεται Η ΙΔΕΑ! Να πάμε στο "Περιβόλι στη Βάρη!" "Τι είναι πάλι ετούτο;" σε ρωτάει έντρομος ο άντρας σου που έχει βαρεθεί τους παιδότοπους και τα kids friendly μέρη. "Πάμε και θα δεις!", απαντάς όλο καμάρι για την τέλεια ιδέα που σου ήρθε!

Το Περιβόλι στη Βάρη είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα παιδιά που μεγαλώνουν στις πόλεις και τα διαμερίσματα. Είναι ένα μεγάλο περιβόλι γεμάτο δέντρα, λουλούδια, μυρωδικά και λαχανικά όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου και να ανακαλύψεις μαζί με το παιδί σου πως τα μπρόκολα δεν έρχονται συσκευασμένα σε σακουλίτσα με bar code αλλά κάπου, κάπως φυτρώνουν.

Έχει κοτούλες που τα παιδιά σου θα ταΐσουν με φυλλαράκια που θα βρουν στο χώμα και θα τρελαθούν από τη χαρά τους αλλά και λιμνούλα με βατραχάκια στα νούφαρά της που θα λατρέψουν τα παιδιά σου!


Αλλά κυρίως έχει ένα φανταστικό υπαίθριο "παιδότοπο" φτιαγμένο αποκλειστικά από φυσικά υλικά, ξύλο και χώμα κατά βάση. Έχει μια τεράστια λασποκουζίνα - λασποκεφτεδάκια και λασπόπιτες να δουν τα μάτια σου! Έχει τοίχο αναρρίχησης, έχει βάρκα γεμάτη άμμο και κουβαδάκια, έχει σκηνή, και τι δεν έχει.
Ομολογώ πως δεν έχω ξαναδεί τη Δανάη να παίζει κάπου τόση πολλή ώρα χωρίς να γυρίσει καν να με κοιτάξει. Και όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε παραλαμβάνω ένα παμβρώμικο παιδί που λάμπει από ευτυχία!



Και όσο τα παιδιά μας γίνονται ένα με τη φύση και έχουν ξεχάσει μέχρι και το όνομα μας, οι μεγάλοι πνιγούμε τον πόνο μας σε καφέδες, πίτες και φακόρυζα! Γιατί στο Περιβόλι εκτός όλων όλων των άλλων, έχει και καταπληκτική κουζίνα με βιολογικά υλικά από το ίδιο το Περιβόλι αλλά και από μικρούς παραγωγούς. Βασικά η κουζίνα στο Περιβόλι είναι από μόνος του ένας λόγος για να πας, ακόμη κι αν δεν έχεις παιδιά (εντάξει αν θες πάρε ένα ανίψι, έτσι για το ξεκάρφωμα)

Αν μάλιστα τα παιδιά σου είναι λίγο μεγαλύτερα από το δικό μου, μπορούν να συμμετάσχουν σε μια από τις οργανωμένες δραστηριότητες, από δημιουργία σαλάτας με υλικά του περιβολιού μέχρι φυτέματα και κατασκευή φυσικών αρωματικών για την ντουλάπα! 

Να, κάπως έτσι περάσαμε τελικά το Σάββατό μας. Και για άλλη μια φορά γίναμε γραφικοί αφού σε όλο το δρόμο της επιστροφής επαναλαμβάναμε με ένα τεράστιο χαμόγελο "Πόσο χαλαρώσαμε και πόσο διασκεδάσαμε όλοι, μικροί-μεγάλοι"! 


Υ.γ.1 Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες δες κι εδώ http://www.perivolivari.gr/

Υ.γ.2 Κι επειδή ξέρω πόσο έχετε ζηλέψει, η protiforamamma σας εξασφάλισε μια δωρεάν συμμετοχή σε μια δραστηριότητα της επιλογής σας!
Αυτά που έχετε να κάνετε είναι τα εξής: 

1. Like στη σελίδα του Περιβολιού:
https://www.facebook.com/PerivoliVari/?fref=ts



2. Like στη σελίδα της protifora-mammas:


3. Κοινοποίηση (δημόσια) αυτού του post στη σελίδα σας στο facebook

Μπορείτε να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό μέχρι την Πέμπτη 16 Μαρτίου 2017 στις 23:59Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική κλήρωση που θα αναδείξει τον τυχερό αναγνώστη!

Καλή επιτυχία!

Update! Η κληρωση έγινε και νικήτρια είναι η Ελευθερία Παππά! 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Της θειάς σου!

Η ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από φράσεις και παροιμίες που αφορούν... τις θείες μας! Ενδεικτικά αναφέρω: της θειάς σου το μπουγαδοκόφινο, σαν θειά ντύθηκες, πολύ θείτσικο το φουστάνι σου, της θειας σου ο πάτος, μην κάνεις σαν θείτσα, άλλα λέει η θεια σου άλλα ακούν τ' αφτιά σου, και άλλα πολλά, ουδόλως κολακευτικά για το εν λόγω πρόσωπο της οικογένειας. 
Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως οι θείες καταλαμβάνουν στις καρδιές των παιδιών ένα τόσο μεγάλο κομμάτι που τελικά οι μαμάδες, σκασμένες από τη ζήλια τους, βγάζουν όλες αυτές τις παροιμίες;

Από τη δική μου εμπειρία πάντως, η κόρη μου και η αδερφή μου ζουν έναν έρωτα αγιάτρευτο και κεραυνοβόλο, love before first sight, που λένε και στα Λονδίνα. 

Όταν έμεινα έγκυος, η αδερφή μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το έμαθε και ήταν η στιγμή που αγόρασα τις πρώτες πάνες μεγάλου μεγέθους!
Τη μέρα που γεννούσα ξεροστάλιασε για ώρες στο μαιευτήριο. Και μόλις την αντίκρισε μου είπε με φωνή που με δυσκολία έβγαινε "Είναι το πιο όμορφο μωρό που έχω δει", κι ας έμοιαζε η φατσούλα με στραβοπατημένο ποντικάκι. 
Τις δύσκολες πρώτες μέρες που η μικρή έκλαιγε γοερά για ώρες και δεν ηρεμούσε ούτε με θεούς ούτε με δαίμονες, μόλις την έπαιρνε αγκαλιά η θεία της σταματούσε. Έτσι ξαφνικά και χωρίς κανένα προφανή λόγο. 
Λίγο καιρό μετά, η μια βάφτισε την άλλη. Η αδερφή μου την είπε μπουγελόφατσα κι αυτό έμελλε να είναι το παρατσούκλι της. Και η μπουγελόφατσα την έβγαλε Τατάτα και δε νομίζω πως θα ξαναγίνει ποτέ Νινέττα. 
Όποτε και να χτυπήσει το κουδούνι η μικρή φωνάζει εκστασιασμένη "Τατάτα!" και τρέχει στην πόρτα για να την υποδεχτεί! Όπως ένα βράδυ που είχαμε παραγγείλει σουβλάκια και χτύπησε ο ντελιβεράς το κουδούνι, ενώ η μικρή είχε μόλις ξαπλώσει. Πετάχτηκε από το κρεβάτι της κι έτρεχε σε όλο το σπίτι σαν δαιμονισμένη φωνάζοντας "Τατάτα!!!".  

Όταν της λέω "Η μαμά σε αγαπάει πολυυυυ", αυτή μου απαντάει "Και Τατάτα!". Ναι παιδί μου, και Τατάτα, τη θεία σου μέσα!
Η άλλη στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε Άγιο Βασίλη -all year round. Τι κι αν την έχω κάνει χρυσή να σταματήσει να της φέρνει δώρα, αυτή κάθε φορά θα βρει μια διαφορετική δικαιολογία για να κουβαλήσει μια νέα εκδοχή της Πέππα. Τη μια το παιδί έκανε τσίσα στο γιο-γιο και να το γιορτάσουμε, την άλλη έφαγε την πρώτη της μπουγάτσα και να το γλεντήσουμε, την τρίτη είπε πρώτη φορά σκουλικομυρμιγκότρυπα και να κάνουμε πάρτυ,και πάει λέγοντας... 

Για να μην αναφερθώ στα τηλεφωνήματα της αδερφής μου που πάντα ξεκινάνε με "Τι κάνει η Δαναούλα;" και κλείνουν με "Να μου φιλήσεις τη Δαναούλα". Αν βρεθεί λίγος χρόνος ενδιάμεσα ρωτάει και για εμένα. Από ευγένεια. 

Κάτι μου λέει πως αυτές οι δύο θα γίνουν φιλενάδες αχώριστες. Και είμαι σίγουρη πως πρώτα η θεία θα μαθαίνει τα μεγάλα μυστικά της κόρης μου και μετά ίσως κάτι να ακούει ξώφαλτσα κι η μαμά. Και όταν εγώ θα κάνω παράπονα όλοι θα μου λένε "μην κάνεις σαν θείτσα" κι εγώ θα απαντάω "της θειάς σας ο πάτος!". 

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Έχω - έχω, και συμβουλές έχω!

Από τη στιγμή που έγινα μαμά, διαπίστωσα πως ο κόσμος όλος ξεχειλίζει από συμβουλές. Δέχτηκα συμβουλές από γνωστούς, από αγνώστους, από φίλους, από εχθρούς, από τη φουρνάρισσα, από τον περιπτερά, από τη γιαγιά στην παιδική χαρά, από την έμπειρη μαμά κι από την άσχετη γειτόνισσα. Συμβουλές να έχεις κάβα για να μεγαλώσεις τρεις γενιές παιδιών και να σου περισσέψει και κάτι. Συμβουλές, χρήσιμες, συμβουλές άχρηστες, συμβουλές σωστές και άλλες παντελώς λάθος, συμβουλές που ζήτησα και ως επί το πλείστον που δεν ζήτησα.
Από όλο αυτό το σακί συμβουλών, κρατάω μια που ήρθε εντελώς απρόσμενα και αποδείχτηκε ίσως η πιο χρήσιμη όλων.
Κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, θα τη μοιραστώ μαζί σας για να σώσω όσο πιο πολλά σπίτια μπορώ.

Πάμε πίσω, στην εποχή που η μπουγελόφατσα κοιμόταν ωραιότατα στο καρότσι της και οι νεόκοποι γονείς έβγαιναν ανέμελα τις βραδινές τους βόλτες. Είχαμε πάει στο Μεταξουργείο που γινόταν ο κακός χαμός γιατί είχε ένα φεστιβάλ something και με δυσκολία βρήκαμε τραπέζι. Λίγη ώρα μετά εμφανίστηκε πάνω από τα κεφάλια μας ένα ζευγάρι που μας ζήτησε ευγενικά να μοιραστούμε το τραπέζι γιατί στο μαγαζί δεν έπεφτε καρφίτσα. Δεχτήκαμε με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα γιατί δεν μας είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο και τέλος πάντων, αν θέλαμε να βγούμε με παρέα θα είχαμε πάρει τους φίλους μας, όχι δύο αγνώστους.

Αφού μας πέρασαν τα μούτρα, πιάσαμε κουβέντα για το μωρό και τα σχετικά διάφορα που συζητάς με δύο αγνώστους. Αυτοί είχαν ήδη δύο παιδιά, ήδη μεγάλα. Εμείς ήμασταν στη φάση αναζήτησης baby sitter. Και κουβέντα στην κουβέντα μας είπαν το εξής σοφό: "Παιδιά, στο πακέτο που θα κλείσετε με την κοπέλα που θα βρείτε βάλτε και δύο βράδια το μήνα". "Τι εννοείς δύο βράδια το μήνα;" "Να, στην τιμή που θα συμφωνήσετε, να έχετε συμπεριλάβει και δύο βραδινές εξόδους. Έτσι θα είσαστε κι εσείς υποχρεωμένοι να βγαίνετε κι αυτή να έρχεται".
Μας καλάρεσε αυτή η συμβουλή και την ακολουθήσαμε. Και ήταν τεράστιο δώρο. Γιατί έγινε ακριβώς όπως μας το είπαν. Αφού το είχαμε προπληρώσει ήμασταν "υποχρεωμένοι" να βγούμε. Όσο κουρασμένοι και να ήμασταν. Όσο και να ονειρευόμασταν μια ακόμη βραδιά με παντόφλες και άραγμα στον καναπέ. 



Αν είσαι άτεκνος αναγνώστης θα κρυφογελάσεις, και θα αναρωτηθείς γιατί το κάνω τόσο θέμα για δύο εξόδους το μήνα. Αν είσαι γονιός θα με καταλάβεις. Ξέρω πάρα πολλά ζευγάρια που δεν έχουν βγει ΠΟΤΕ, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια... Αλλά δε δουλεύει έτσι το πράγμα ρε παιδιά. Και οι γονείς άνθρωποι είναι και πρέπει να θυμούνται πού και πού πως είναι ζευγάρι και πως μπορούν να διασκεδάσουν και μακριά από παιδικές χαρές και παιδικά πάρτυ. Οι σχέσεις είναι σαν τα λουλούδια, χρειάζονται νερό και λίπασμα, αν τις παρατήσεις στη μοίρα τους αργά ή γρήγορα θα μαραθούν. 

Αυτές τις δύο μέρες το μήνα τις περιμένουμε πώς και πώς σαν δώρο στον εαυτό μας και τη σχέση μας, σαν επιβράβευση για την κουραστική εβδομάδα που πέρασε. Βλέπουμε φίλους, πάμε σινεμά, βγαίνουμε οι δυο μας, και βασικά ΜΙΛΑΜΕ, κανονικά και σαν άνθρωποι. Γιατί δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμείς, όταν φτάνει το βράδυ, μετά τον ημιμαραθώνιο δουλειά - σπίτι - μαγείρεμα - παιδική χαρά - κουκλόσπιτα και παραμύθια, πέφτουμε κατάκοποι στον καναπέ και το καλό σενάριο είναι να καταφέρουμε να δούμε ολόκληρη ταινία (συνήθως βέβαια ακούω μέσα στον γλυκό μου ύπνο μια φωνή "ΠΑΛΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣΣ?????). Όπως καταλαβαίνετε εποικοδομητικός διάλογος δεν πολυπαίζει.

Η συμβουλή λοιπόν που έχω εγώ να σας δώσω, είναι να βρείτε τρόπους να βγαίνετε πού και πού ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ, χωρίς παιδιά, καρότσια και λοιπά αξεσουάρ. Επιστρατεύστε γιαγιάδες, παππούδες, νταντάδες, ότι έχετε εύκαιρο και περάστε λίγο ουσιαστικό χρόνο με το έτερό σας ήμισυ. Ρίξτε λίπασμα στη σχέση σας για να συνεχίσει να ανθίζει. 

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ερεύνα και εμβολίαζε

Πριν εμπλακώ ενεργά στον θαυμαστό κόσμο των μαμάδων, το θέμα "Εμβόλια" ουδέποτε με είχε απασχολήσει, πέρα ίσως από τις φορές που πήγαινα τον γάτο μου για την ετήσια επίσκεψη στον κτηνίατρο.
Ο εμβολιασμός των ανθρώπινων όντων ήταν ένα θέμα μου με ενδιέφερε όσο με ενδιαφέρει η αναπαραγωγή του τροπικού πιγκουίνου.
Και όταν πού και πού άκουγα πως υπάρχουν μαμάδες που δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους από άποψη, σκεφτόμουν πως μάλλον είναι πολύ "ψαγμένες".

Όταν έγινα μαμά έπρεπε να αποκτήσω κι εγώ μια κάποια άποψη. Διάβαζα άπειρες αντιεμβολιαστικές λαίλαπες και σκεφτόμουν πως ναι, μάλλον ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των παιδιών είναι αποτέλεσμα της προπαγάνδας τον φαρμακευτικών κολοσσών. Παράλληλα δεν ήξερα αν είχα τα @ρχ%%@ να αφήσω το παιδί μου ανεμβολίαστο.

Μην ξέροντας τι να κάνω, ρώτησα τη γνώμη της παιδιάτρου μας, που παρεμπιπτόντως δεν είναι και η πιο παραδοσιακή, και να θηλάσεις μέχρι τελικής πτώσης θα σε "υποχρεώσει" και τις φωνές θα σου βάλει αν ζητήσεις αντιβίωση για ένα βήχα. Μου απάντησε λοιπόν το εξής αποστομωτικό: "Κάνε ότι πιστεύεις εσύ καλύτερο για το παιδί σου. Όμως, επειδή συχνάζω πολύ στα νοσοκομεία, αρνούμαι να δεχτώ ότι εν έτη 2014 (που ήταν τότε) πεθαίνουν παιδάκια από μηνιγγίτιδα." Τουμπεκί ψιλοκομμένο έκανα και πορεύτηκα αναλόγως.

Όμως, θέση και φύση αντιδραστικό άτομο, το αντιεμβολιαστικό μικρόβιο δεν έφυγε και τόσο εύκολα από μέσα μου οπότε ΚΑΙ τα εμβόλια-εμβόλια ΚΑΙ η έρευνα-έρευνα. Διάβασα για εμβόλια που τα κάνεις και το παιδί σου παθαίνει ξαφνικά αυτισμό, για γιατρούς που έκαναν σχετικές έρευνες και τελικά βρέθηκαν δολοφονημένοι στο ποτάμι, για εμβόλια που προκαλούν αυτοάνοσα νοσήματα, κι ένα κάρο άλλα "μακριά από μας".

Επειδή όμως στον θαυμαστό κόσμου του internet ο ψεύτης κι ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, μπορείς να αναπαράγεις την κάθε μπούρδα που θα σου έρθει στο κεφάλι με τεράστια ταχύτητα όμως αργά ή γρήγορα θα πιαστείς. Οι υποτιθέμενες έρευνες λοιπόν, καταρρίφθηκαν παταγωδώς και ο υπεύθυνος της έρευνας συνελήφθη για χρηματισμό και εσκεμμένη παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και αντιμετώπισε ποινή φυλάκισης μέχρι 20 έτη. Την επόμενη μέρα αυτοκτόνησε και όχι, δεν δολοφονήθηκε.

Παρόλα αυτά, όλοι μας συνεχίζουμε να συναντάμε γονείς που αφήνουν με φανατισμό τα παιδιά τους ανεμβολίαστα και διατείνονται με υπερηφάνεια πως χαίρουν άκρας υγείας. Αγαπητή ανεύθυνη μαμά, τα παιδιά σου δεν έχουν πάθει τίποτα για ένα και μόνο απλό λόγο. Γιατί όλοι εμείς συνεχίζουμε να εμβολιάζουμε τα δικά μας. Και οι περισσότερες νόσοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε καταστολή εξαιτίας μας. Και τα παιδιά σας χαίρουν άκρας υγείας εξαιτίας μας. Οπότε αν αρχίσουμε και οι υπόλοιποι να "κολλάμε" το δικό σας μικρόβιο, τότε δυστυχώς θα βρεθούμε ξανά αντιμέτωποι με ιούς που από χρόνια είχαμε ξεχάσει και το όνομά τους και που θυμόμαστε μόνο όταν το διαβάζαμε στο κουτί του εμβολίου. Για να μιλήσω έξω από τα δόντια, αν αρχίσουν να ξεπετάγονται ιοί-φαντάσματα του παρελθόντος θα έχετε την απόλυτη ευθύνη. Και θα την πληρώσουμε όλοι μαζί τη νύφη. 


Όπως την πλήρωσε πολύ-πολύ ακριβά τις προάλλες ένα βρεφάκι 50 ημερών. Που νόσησε και πέθανε από κοκκύτη. Ναι από κοκκύτη. Πόσα χρόνια είχα να ακούσω αυτή την αρρώστια; Μα θα μου πείτε, το μωράκι δεν είχε προλάβει ακόμη να εμβολιαστεί, γι'αυτό και νόσησε. Όχι αγαπητή μαμά, νόσησε γιατί εσύ και πολλές άλλες σαν εσένα δεν εμβολιάσατε τα βλαστάρια σας για τον κοκκύτη γιατί φοβηθήκατε πως το παιδί σας θα βγάλει κέρατα και τρίτο χέρι και τελικά ο ιός βρήκε πρόσφορο έδαφος και επανεμφανίστηκε. 
Για να το πω απλά, αν αποφασίσω να μην ξαναπάω το αυτοκίνητό μου για service, γιατί ποιος ξέρει τι χημικά του βάζουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι στο συνεργείο, σαφώς και κινδυνεύω, γιατί ίσως να μην πιάσουν τα φρένα μου σε ένα τρακάρισμα. Αλλά δυστυχώς κινδυνεύεις κι εσύ που θα βρεθείς στο δρόμο μου. 
Με λίγα λόγια ο καθένας κάνει το καλύτερο που πιστεύει για το παιδί του όμως οφείλει να σέβεται και να υπολογίζει και την υπόλοιπη κοινωνία. 

Μέσα σε όλη αυτή την αντιεμβολιαστική λαίλαπα που μαστίζει τη χώρα μας αλλά και πολλές άλλες "πολιτισμένες" χώρες, άκουσα και το εξής παράδοξο. 
Γονείς και σύλλογοι γονέων αρνήθηκαν στα προσφυγόπουλα να μπουν στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά τους γιατί δεν είναι εμβολιασμένα λέει και κουβαλάνε λέει πολλές ασθένειες!!! Πόσο να γελάσω και πόσο να κλάψω με την κατάντια της κοινωνίας μας; 
Το παίζεις ψαγμένη και δεν εμβολιάζεις το παιδί σου, παίρνεις πλαστά πιστοποιητικά από "παιδιάτρους" για να μπορέσεις να το γράψεις στο σχολείο αλλά μετά σε ενοχλούν τα προσφυγόπουλα, που κατά πάσα πιθανότητα είναι πολύ πιο εμβολιασμένα από το δικό σου. 
Πόσες μούντζες να μοιράσω και προς ποια κατεύθυνση δεν ξέρω!

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μια έκθεση από το μέλλον

Δευτέρα, 4 Οκτώβρη 2021

Σκέφτομαι και Γράφω με θέμα "Ο παππούς μου"

Ο παππούς μου είναι κοντούλης, φοράει γυαλιά, έχει άσπρα μαλλιά, ένα μικρό άσπρο μουσάκι και πάντα χαμογελάει. 

Ο παππούς μου δεν μοιάζει με τους άλλους παππούδες. Δηλαδή μπορεί να είναι παππούς αλλά όποτε είναι μαζί μου κάνει σαν μικρό παιδί. Κυλιέται στο πάτωμα για να παίξουμε ό,τι παιχνίδι μου κατέβει στο κεφάλι, ανεβαίνω στην πλάτη του και κάνει το αλογάκι, παίζουμε επιτραπέζια και μου διαβάζει παραμύθια. Πολλές φορές πηγαίνουμε μαζί στο πάρκο και παίζουμε κυνηγητό και κρυφτό ή με μαθαίνει ποδήλατο κι όλοι μας κοιτάνε και τον ρωτάνε πού τη βρίσκει τόση ενέργεια κι αυτός απαντάει "από την εγγονή μου". 

Ο παππούς μου είναι φοβερός γιατί όποτε έρχεται στο σπίτι, μου φέρνει σοκολάτες ή καραμέλες και μου τις δίνει κρυφά γιατί αν τον δει η μαμά μου θυμώνει και του λέει "Δεν σου έχω πει να μην φέρνεις γλυκά στο παιδί;" Αλλά αυτός συνεχίζει να μου φέρνει και μου τα δίνει όταν η μαμά δεν κοιτάει! 

Όταν στο σχολείο παίρνω "Α" με τόνο, ο παππούς καμαρώνει "σαν γύφτικο σκερπάνι" όπως λέει κι ο μπαμπάς, και το γράφει και στο facebook για να το δουν και όλοι οι φίλοι του και να ζηλέψουν! 

Η καλύτερή μου μέρα είναι όταν η μαμά κι ο μπαμπάς πηγαίνουν βόλτα κι ο παππούς έρχεται να "με κρατήσει". Κάνουμε ένα σωρό ζαβολιές, με αφήνει να βλέπω DVD όση ώρα θέλω και με αφήνει να κοιμάμαι πιο αργά, και φυσικά μετά δεν το λέμε στη μαμά! 
Τα πιο πολλά παιδιά στην τάξη έχουν 2 παππούδες και 2 γιαγιάδες, όμως εγώ έχω μόνο έναν παππού. Όταν ρωτάω τη μαμά γιατί, εκείνη πάντα στεναχωριέται όμως εγώ της λέω να μην στενοχωριέται γιατί ο δικός μου παππούς κάνει για 4 παππούδες και 4 γιαγιάδες μαζί!

Όταν δεν είμαστε μαζί ο παππούς μου δεν κάθεται σπίτι να βλέπει τηλεόραση σαν τους άλλους παππούδες γιατί έχει πολλές δουλειές, μαθαίνει αγγλικά, χορούς και πηγαίνει εκδρομές. Ο μπαμπάς μου λέει πως "δεν βάζει κώλο κάτω" σαν την μαμά κι εμένα, που δεν μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τίποτα! 

Η μαμά λέει στις φίλες της πως του έχω μεγάλη αδυναμία, αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοεί γιατί εγώ όταν είμαι με τον παππού γίνομαι πολύ δυνατή και όχι αδύναμη. 

Ο παππούς μου είναι ο πιο καλός παππούς του κόσμου και ελπίζω όταν γίνω γιαγιά να του μοιάσω (χωρίς βέβαια το άσπρο μουσάκι).

Δανάη Α.
Μια φωτογραφία από όταν ήμουν μωρό και 
έπινα γάλα με το μπιμπερό.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Πίστα-πίστα τον καημό μου

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι σαν να παίζεις παιχνίδι στον υπολογιστή. Ξεκινάς και δεν έχεις ιδέα πώς παίζεται. Σου φαίνεται συγκλονιστικά δύσκολο και τρομερά άγνωστο αλλά σιγά σιγά εξοικειώνεσαι και τελικά νιώθεις πως "το έχεις" και χαλαρώνεις. Κι εκεί που είσαι cool και άνετος, ολοκληρώνεις την πρώτη πίστα και πας στην επόμενη. Που είναι σαφώς πιο δύσκολη. Και ξαναχάνεις την μπάλα. Και φτου κι απ' την αρχή! Τελικά βρίσκεις τα κόλπα και τα κουμπιά κι αυτής της πίστας και πριν καλά-καλά το καταλάβεις έχεις περάσει στην επόμενη. Που σου φαίνεται έτη φωτός πιο δύσκολη. Κι έτσι περνάει ο καιρός!




Στην αρχή για παράδειγμα, χαώνεσαι με την αλλαγή πάνας και το θηλασμό. Σιγά σιγά γίνεσαι expert και χαλαρώνεις, αλλά το μωρό έχει αλλάξει πίστα κι ενώ εσύ έχεις καταβολευτεί με το θηλασμό, αυτό το άτιμο αρχίζει να τρώει αλεσμένα. Κι ενώ ξέρεις πως εκεί που το ακούμπησες εκεί και θα το βρεις, ξαφνικά αρχίζει να μπουσουλάει και να αλωνίζει σε όλο το σπίτι με ταχύτητα ερπετού! Ίσα που προλαβαίνεις να γεμίσεις τον τόπο προστατευτικές γωνιές και να απομακρύνεις όλα τα αντικείμενα-ναρκοπέδια, κι αυτό το σκασμένο σηκώνεται στα δύο κι εσύ αρχίζει να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις το κακό. Και πάει λέγοντας!

Κάπως έτσι λοιπόν, την πατήσαμε κι εμείς φέτος το καλοκαίρι.  Φύγαμε από το σπίτι με ένα μωρό και επιστρέψαμε με ένα παιδί. Αλλάξαμε πίστα και δεν το καταλάβαμε. 
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Κεφάλαιο πρωινή βόλτα:
Στην προ διακοπών εποχή, για να βγούμε βόλτα ακολουθούσαμε την εξής διαδικασία. Διάλεγα ρουχαλάκι - παπουτσάκια, της τα φόραγα, την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου, φτάναμε στον προορισμό μας, την έβαζα στο καρότσι, κάναμε βόλτα κι επιστρέφαμε. 
Στην εν μέσω διακοπών εποχή όμως η διαδικασία τροποποιήθηκε ως εξής: διάλεγα ρουχαλάκι-παπουτσάκια. Δεν τα ήθελε. Τα πέταγε. Φώναζε "λουλούδια!". Διαλέγαμε μαζί ρουχαλάκι με λουλούδια. Δεν το ήθελε. Διαλέγαμε άλλο ρουχαλάκι με λουλούδια. Οκ το ήθελε. Την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου. Δεν ήθελε, χτυπιόταν, ούρλιαζε. Φώναζα το Νάσο να βοηθήσει. Δύο άνθρωποι παλεύαμε να τη δέσουμε. Σε όλη τη διαδρομή έκλαιγε και φώναζε "Γιαλό-γιαλό". Σε όλη τη διαδρομή της εξηγούσαμε ότι όλοι φοράμε τη ζώνη μας στο αυτοκίνητο και πως δεν γίνεται να ακούσουμε το "Γιαλό-γιαλό" για 15η φορά γιατί το μυαλό μας έχει γίνει πουρές. Φτάναμε. Τη βάζαμε στο καρότσι. Δεν ήθελε να κάτσει, έκλαιγε. Κάναμε βόλτα χεράκι-χεράκι και σέρναμε το άδειο καρότσι. Δεν ήθελε, ήθελε αγκαλιά. Την παίρναμε αγκαλιά. Μετά δεν ήθελε, ήθελε κάτω. Μετά δεν ήθελε, ήθελε καρότσι. Κι αφού τα είχαμε περάσει όλοι τόσο ωραία, επιστρέφαμε πίσω.

Κεφάλαιο βραδινή βόλτα:

Πέρσι το καλοκαίρι για να βγούμε βραδινή βόλτα (και να πιούμε κι ένα ποτό οι έρμοι οι γονείς) κάναμε τα εξής: Τη βάζαμε στο καρότσι, ρίχναμε από πάνω ένα φουλάρι συσκότισης, κάναμε βόλτα ένα 10λεπτο, η μικρή κοιμόταν και συνεχίζαμε όλοι μαζί (2 ξύπνιοι - 1 κοιμισμένη) σε ταβέρνες, bar, παραλίες, σπίτια φίλων, κι όλοι χαρούμενοι! 
Φέτος το καλοκαίρι απεναντίας, περάσαμε 2-3 βράδια περιφέροντας επί 2 ώρες το καρότσι προσπαθώντας να την κοιμίσουμε. Η μικρή προσποιούνταν την κοιμισμένη και μετά από ένα λεπτό πεταγόταν όρθια γιατί είχε ακούσει ένα σκυλάκι, ένα αλογάκι, ένα παιδάκι (ή όλα τα παραπάνω μαζί). Το πήραμε κι εμείς απόφαση πως το κόλπο καρότσι δε λειτουργεί πια. Και βάλαμε μπρος το κόλπο αυτοκίνητο. Στην αρχή πήγε τέλεια, αποκοιμιόταν στη διαδρομή, τη μεταφέραμε κοιμισμένη στο καρότσι κι η ζωή συνεχίζονταν στο Βιλαμπάχο! Όμως δεν κράτησε και πολύ αυτή η ευτυχία. Μετά από καμιά βδομάδα είχε καταλάβει το σατανικό μας κόλπο, κι αφού αποκοιμιόταν στο αυτοκίνητο, φτάναμε στον προορισμό μας, τη βάζαμε στο καρότσι, και τσουπ!, πεταγόταν όρθια σαν το μωρό του εξορκιστή, έτοιμη για νέες περιπέτειες!

Το ξέρω πολύ καλά πια πως σε λίγο καιρό, μόλις κι αυτή η πίστα θα μου μοιάζει περίπατος θα βρεθώ ξαφνικά στην επόμενη. Όμως, όπως είχα διαβάσει κάπου "Όταν έχεις παιδιά τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα, οι μέρες είναι ατελείωτες!".