Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Κάθε κατσίκα κι άλλο γάλα

Περίεργο ζώο ο άνθρωπος. Στο σχολείο μας έλεγαν πως είναι ζώο πολιτικό, ζώο κοινωνικό, ζώο λογικό... Περισσότερο από όλα όμως ξέρετε τι είναι; Ζώον συγκριτικόν. Και τι είναι αυτό; Είναι το δίποδο ον που χρησιμοποιεί το μυαλό του και τη λογική του για να συγκρίνει και να συγκρίνεται, να καυχιέται για τα δικά του και να υποβιβάζει τα των άλλων, να αγωνιά με λίγα λόγια για το πότε θα ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού αντί να σκάει για τη δική του κατσίκα. Με τη δική του κατσίκα θα ασχοληθεί μόνο και μόνο για να την μπει στον διπλανό επειδή έβγαλε 2 σταγόνες περισσότερο γάλα. Σκεφτείτε πόση φαιά ουσία αναλώνουμε στο να συζητάμε και να αναλύουμε ποιος βγάζει τα περισσότερα λεφτά, ποιος έχει τα πιο πολλά πτυχία, το μεγαλύτερο σπίτι και τις ωραιότερες γκόμενες. 

Φυσικά, η αγωνία των συγκρίσεων εμφανίζεται ακόμη πιο μεγεθυμένη στον κόσμο των μαμάδων/μπαμπάδων/παππουδογιαγιάδων.

Από την πρώτη μέρα που γέννησα το μόνο που άκουγα ήταν συγκριτικές ερωτήσεις. Γέννησες με καισαρική ή φυσιολογικά; Πώς και 
καισαρική ενώ η γειτόνισσα γέννησε φυσιολογικά; Φυσιολογικά και σου πήρε τόσες ώρες ενώ η ξαδέρφη σου τα κατάφερε με 2 σπρωξίματα; Θήλασες ή έδωσες ξένο γάλα; Γιατί δεν τα κατάφερες να θηλάσεις και η διπλανή σου τα κατάφερε μια χαρά; Γιατί θήλασες μόνο 5 μήνες ενώ μια γνωστή μου θήλασε 5 χρόνια;

Και βέβαια η συγκριτική τρέλα 
είχε μόλις ξεκινήσει. Αν το παιδί σου περπάτησε στους 15 μήνες κάποιας άλλης στους 10 έκανε ήδη μαραθώνιο, αν μίλησε στα δύο χρόνια της άλλης βγήκε από την κοιλιά και απήγγειλε Παλαμά, αν έβγαλε την πάνα στα 2,5 της άλλης στο χρόνο έπαιρνε τον μπιντέ του, αν έμαθε να διαβάζει στην 1η Δημοτικού της άλλης είχε μάθει από τον βρεφικό, και τελειωμό δεν έχει... (φυσικά όλες αυτές οι ερωτήσεις συνοδεύονται με την απαραίτητη απορία στο βλέμμα: "Μα πόσο έχει καθυστερήσει το παιδί σου;")



Μόνη μας αγωνία μοιάζει να είναι πόσο πιο έξυπνο/ προχωρημένο/ ιδιοφυές είναι το παιδί μας από το παιδί της διπλανής. Λες και υπάρχει περίπτωση ένα "υγιές" παιδί να μην περπατήσει/μιλήσει/γράψει/ μάθει πώς κάνει η πάπια και το σκυλάκι.

Κι εκεί που όλη αυτή η συγκριτική παράνοια έχει αρχίσει να παρασέρνει κι εσένα και πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται "κοίτα το καμάρι μου που λύνει δευτεροβάθμια εξίσωση ενώ της γειτόνισσας που γεννήθηκε και 6 μήνες νωρίτερα ακόμα παλεύει με την αφαίρεση" κάνεις ένα βήμα πίσω και κοιτάς λίγο τη μεγάλη εικόνα. Κι αναρωτιέσαι μήπως πήρε κι εσένα η μπάλα όλης αυτής της κόντρας που καλλιεργεί εδώ και χρόνια η κοινωνία. 
Μήπως τελικά πρέπει να κάνουμε λίγο διαφορετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας από το πόσο πιο "προχωρημένο" είναι το παιδί μας από τα άλλα; Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Τα μεγαλώνουμε με όση περισσότερη αγάπη μπορούμε; Τους δίνουμε τις αρχές και τις κατευθύνσεις που νιώθουμε πως είναι σωστές; Μεγαλώνουμε πλάσματα που ελπίζουμε να μας κάνουν περήφανους όταν γεράσουμε, όχι γιατί θα έχουν 10 πτυχία αλλά γιατί θα είναι σωστοί άνθρωποι; 
Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να ακονίζουμε τα μαχαίρια μας, να αφήσουμε τις μεζούρες στο ντουλάπι και να σκεφτούμε πως όλη αυτή η αγωνία που μας κατακλύζει για τα παιδιά μας να τα κάνουν όλα γρήγορα, να τα κάνουν όλα πρώτα, να ξεχωρίσουν στα αθλήματα ή τα μαθήματα, δημιουργούν ανθρώπους γεμάτους άγχος και ψυχαναγκασμούς;
Ας αφήσουμε για λίγο την κατσίκα του διπλανού στη ησυχία της και ας εστιάσουμε λίγο παραπάνω στη δικιά μας κατσίκα που ακόμη κι αν βγάζει λιγότερο γάλα σίγουρα θα έχει κάτι άλλο πολύτιμο να μας προσφέρει. Γιατί το βέβαιο είναι πως αν εστιάζουμε τόσο πολύ στο λιγότερο θα χάσουμε και το περισσότερο.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μια μέρα μιας Μαίρης

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συζήτηση-αντιπαράθεση που παρακολούθησα τυχαία, ανάμεσα σε δύο μαμάδες, η μια full time εργαζόμενη και η άλλη όχι, που προσπαθούσαν να πείσουν η μια την άλλη για το ποια έχει την πιο δύσκολη και κουραστική ζωή. Η εργαζόμενη έλεγε όλα αυτά που ξέρουμε ή λίγο-πολύ υποπτευόμαστε: σπίτι-δουλειά-παιδί-άντρας-ζωή ή απλά και συνοπτικά άλλη μια Μαίρη Παναγιωταρά. Η άλλη - η μη εργαζόμενη - έλεγε κάτι υπέροχα πράγματα, όπως το πόσο ζηλεύει την εργαζόμενη που κάθε μέρα ντύνεται και στολίζεται για να πάει στη δουλειά της (δυνατό γέλιο με ταυτόχρονα παλαμάκια). Ή πόσο κουραστικό είναι το ότι αφού είναι σπίτι, βλέπει πάντα την μικρή σκονίτσα στην άκρη της σιφονιέρας και ψυχαναγκάζεται να την καθαρίσει (βροντερό γέλιο με ταυτόχρονο κούνημα του κορμιού πέρα δώθε).

Ως εργαζόμενη μαμά κι εγώ, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου!

Θα προσπαθήσω λοιπόν, να σας εξηγήσω με δικά μου λόγια  - σε περίπτωση που δεν ξέρετε - τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μαμά. 


Σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε μέρα στις 6.45' το πρωί, ό,τι κι αν έχει συμβεί το προηγούμενο βράδυ (και όχι μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Εννοώ πως όσες φορές κι αν έχει ξυπνήσει το βλαστάρι σου, επειδή διψάει, πονάει, ανεβάζει πυρετό, θέλει αγκαλίτσα ή να δει καρτούν (ναι στις 3 το πρωί, πού το παράξενο;), εσύ στις 6.45' θα σηκωθείς από το κρεβάτι. Χωρίς διαπραγμάτευση. 


Σημαίνει να πηγαίνεις στη δουλειά και να πρέπει να είσαι παραγωγικός, δημιουργικός και χαρούμενος, ενώ παράλληλα προσπαθείς να ξεκλέψεις λίγα λεπτά για να πάρεις τηλέφωνο στον παιδικό για να ρωτήσεις αν το παιδί σου είναι καλά γιατί εχθές ήταν λίγο αδιάθετο, να παραγγείλεις κρέμες για τον ποπό, να τσεκάρεις σε ποιο σούπερ μάρκετ θα βρεις τις πάνες σε προσφορά γιατί τα κακάκια έχουν αποβεί ασύμφορα, να κανονίσεις με άλλες μαμάδες να βρεθείτε το απόγευμα για να παίξουν τα βλαστάρια σας και να ψάξεις και λίγο στο internet αν υπάρχει κανένα καλό event για το Σαββατοκύριακο (όχι, δεν εννοώ συναυλιακό event, μην πάει ο νους σας στο κακό!).

Σημαίνει να φεύγεις στην ώρα σου από τη δουλειά και να κάνεις ημιμαραθώνιο προκειμένου να παραλάβεις το παιδί σου από το σχολείο πριν κλείσει (γιατί δε θέλεις και να το μαζέψει η πρόνοια), και να σε κοιτάνε όλοι στραβά, σαν να δούλεψες μισή μέρα.

Σημαίνει να γυρνάς σπίτι και να πρέπει να συμμαζέψεις, μαγειρέψεις, βάλεις πλυντήριο, πλύνεις πιάτα, σιδερώσεις, και ταυτόχρονα να τραγουδάς "Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά" και στα ενδιάμεσα να φτιάχνεις το Αττικό ζωολογικό πάρκο με πλαστελίνες, γιατί θέλει και το παιδί σου να του δώσεις λίγη σημασία. 

Σημαίνει να κάνεις τις δουλειές με ρυθμό ολυμπιακού αγωνίσματος γιατί μετά έχεις κανονίσει να βρεθείς με άλλες μαμάδες στην παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά (ή να πας το παιδί αγγλικά, στίβο και κολυμβητήριο - επόμενη πίστα, την αναμένω με τρόμο!).

Σημαίνει να γυρνάς ένα ράκος από το απογευματινό παιχνίδι και να ετοιμάζεις το παιδί για ύπνο - μπανάκι, παραμυθάκι, κι άλλο παραμυθάκι, κι άλλο ένα τελευταίο παραμυθάκι μαμά, και τα σχετικά. 


Σημαίνει να κοιμάται επιτέλους το παιδί σου και ενώ κάνεις το γύρο του θριάμβου - στην καλύτερη - να ετοιμάζεσαι για να πας στο γυμναστήριο  γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι ή να κάνεις στα κλεφτά ένα μπάνιο για να συνεχίσεις τις δουλειές που δεν πρόλαβες πριν.

Και σημαίνει να πέφτεις κατάκοπη το βράδυ στο κρεβάτι και να κάνεις το σταυρό σου με δύο χέρια (πιστεύεις-δεν πιστεύεις δεν έχει σημασία) ευχόμενη στον όσιο Μορφέα να μην ξυπνήσει τη νύχτα το βλαστάρι σου, για να κάνεις κι εσύ ένα σερί εξάωρο ύπνου σαν άνθρωπος.


Επίσης, σημαίνει πως έχεις ξεχάσει τι πάει να πει σκόνη στο σπίτι σου, όχι γιατί δεν σε επισκέπτεται αλλά γιατί δεν προλαβαίνεις καν να τη δεις.

Αυτά τα λίγα κάνει σε μια μέρα μια εργαζόμενη μαμά, δηλαδή όλα όσα κάνει μια μη εργαζόμενη plus ένα (στο ιδανικό σενάριο) 8ωρο στο γραφείο, το μαγαζί ή όπου αλλού δουλεύει. 

Δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τις μη εργαζόμενες μαμάδες - ίσα-ίσα τις ζηλεύω - αλλά βρε κορίτσια μην παραπονιέστε για κούραση και εξάντληση, είναι λίγο άδικο για εμάς τις υπόλοιπες.

Και καταλαβαίνω πως στην Ελλάδα της κρίσης πολλές από εσάς θα δίνατε τα πάντα για να ήσασταν στη θέση μας και να είχατε μια κανονική δουλειά αλλά κι εμείς από την άλλη θα δίναμε τα πάντα για να είχε η μέρα λίγες παραπάνω ώρες και να παίρναμε ένα μεσημεριανό υπνάκο ή απλά να κοιτάζαμε με περισσή περισυλλογή το ταβάνι.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Οι αχρείαστες (να ναι) πληροφορίες της ημέρας

Μετά από 3 μήνες στον παιδικό, κι εκεί που καυχιόμουν σαν χαζή πως η μικρή μόνο ένα συνάχι έχει αρπάξει, τσουπ, να τη μια ωραιότατη πνευμονία. "Άμεση νοσηλεία με ενδοφλέβια αντιβίωση για 5 μέρες και βλέπουμε", ήταν το πόρισμα της παιδιάτρου. Η γη έκανε ένα κρακ κι άνοιξε κάτω από τα πόδια μου. Ξαφνικά δεν τολμούσα να ακούσω ούτε τη σκέψη μου. Πανικός, αγωνία, κούραση, πεταλούδα στο μικρό χεράκι, ταλαιπωρία για το μικρό πλασματάκι, αλλά...τέλος καλό όλα καλά! Όλα πήγαν παραπάνω από καλά και βγήκαμε από το νοσοκομείο αλώβητοι και γεροί σαν ταύροι (αν και σιχαίνομαι τα "φάγαμε", "ψηλώσαμε", "γίναμε 532 ημερών", στην προκειμένη περίπτωση όντως "βγήκαμε", αφού όλοι μαζί "τον ήπιαμε"!).

Μπορεί να βγήκαμε βέβαια σώοι και αβλαβείς, αλλά αυτές οι 5 μέρες ήταν υπεραρκετές για να με διδάξουν πολλά. Το λοιπόν:

Να ακούς το ένστικτό σου. 

Για μια βδομάδα σχεδόν, η μικρή κάθε βράδυ ψηνόταν στον πυρετό και κάθε πρωί ξυπνούσε περδίκι. Ίωση είναι και θα κάνει τον κύκλο της, έλεγε ο παιδίατρος. Κάτι όμως δεν μου κολλούσε.  Αν νιώθεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά με το παιδί σου μην το αγνοείς. Πήγαινε στο γιατρό και στην ανάγκη και σε άλλο γιατρό, μέχρι να ησυχάσεις εντελώς. Γιατί το ένστικτο της μαμάς είναι συνήθως αλάνθαστο. 

Να έχεις έναν παιδίατρο που εμπιστεύεσαι.
Είχαμε πρόσφατα αλλάξει παιδίατρο - για όλους τους λάθος λόγους. Και μετά από 10 “καθησυχαστικά” τηλεφωνήματα που με έκαναν να νιώθω σαν υστερική Ελληνίδα μάνα, επέστρεψα στην παλιά μας παιδίατρο. Και μας έσωσε, γιατί κι αυτηνής κάτι δεν της κολλούσε. Να έχεις έναν γιατρό που εμπιστεύεσαι τυφλά, πιο τυφλά κι από το ένστικτό σου. Αυτός θα σε ηρεμήσει αν όλα είναι καλά ή θα σου δώσει τις σωστές λύσεις αν όντως κάτι τρέχει. 

Αν δεν έχει περάσει ένα 48ωρο από την ίωση μην στείλεις το παιδί σου στον παιδικό.
Αν το παιδί σου αρρωστήσει μην βιαστείς να το στείλεις στον παιδικό μόλις νομίζεις πως ανάρρωσε. Καταλαβαίνω πως ίσως να μην έχεις τι να το κάνεις, αλλά ψάξε βρες. Ο οργανισμός του είναι ακόμα καταπονημένος και το ανοσοποιητικό του πεσμένο. Κράτα το για λίγο στο σπίτι, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να κολλήσει κάτι άλλο με το που θα επιστρέψει στο σχολείο. Και μην ξεχνάς πως υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχει αναρρώσει πλήρως και να κολλήσει και άλλα παιδάκια. 


Κάνε ιδιωτική ασφάλιση.

Αν χρειαστεί να νοσηλευτεί ένα παιδί, δύο είναι οι επιλογές, είτε πας σε ιδιωτικό νοσοκομείο είτε πας στο Παίδων. Αν πάρεις τη Α επιλογή και δεν έχεις προνοήσει να κάνεις ιδιωτική ασφάλεια, υπολόγισε πως φεύγοντας θα τους αφήσεις και τον ένα σου νεφρό. Αν πάλι πάρεις την Β επιλογή, δυστυχώς θα βρεθείς σε ένα περιβάλλον όχι και τόσο "ευχάριστο", για να το πω διακριτικά. Και το λέω αυτό έχοντας απόλυτη συναίσθηση πως οι καλύτεροι και εμπειρότεροι παιδίατροι είναι στο Παίδων. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα της κρίσης, οι συνθήκες εκεί δεν είναι ακριβώς οι ιδανικές. Κι επειδή είναι από μόνο του πολύ δύσκολο να νοσηλεύεται το παιδί σου, δε θέλεις να έχεις επιπλέον έννοιες.  Κάνε στο παιδί σου ιδιωτική ασφάλιση γιατί αν έρθει μια δύσκολη στιγμή - εύχομαι να μην έρθει ποτέ - είναι πολύ καλύτερα να έχεις εναλλακτικές. 




Τα παιδιά είναι πολύ δυνατά και προσαρμοστικά πλάσματα. 

Δεν έχω το πιο συνεργάσιμο παιδί του κόσμου - ή απλά έχω ένα δίχρονο. Και η κάθε επίσκεψη στον παιδίατρο συνοδεύεται από 10 lexotanil (για μένα, όχι γι' αυτό). Όταν λοιπόν μας ανακοινώθηκε 5θήμερη νοσηλεία, σκέφτηκα πως θα μας κηρύξουν persona non grata σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας. Για μεγάλη μου έκπληξη, η μικρή ήταν τρομερά συνεργάσιμη, γκρίνιαξε ελάχιστα και έδειχνε να καταλαβαίνει απόλυτα αυτό που της συνέβαινε, έπρεπε να κάνει λίγη υπομονή και την έκανε. 

Οι άλλοι γονείς

Όταν περνάς δύσκολα, πολλές φορές δε θέλεις να συνυπάρχεις με κανέναν. Όμως στο δωμάτιο θα υπάρχουν και άλλοι γονείς που θα περνάνε εξίσου δύσκολα μ' εσένα. Σεβάσου τους και δείξε κατανόηση. Σεβάσου τις ώρες κοινής ησυχίας και μην δεχτείς την τριτοξαδέρφη που θέλει να έρθει να σε δει στις 3 το μεσημέρι. Κλείσε την τηλεόραση την ώρα που το άλλο παιδάκι ετοιμάζεται να πέσει για ύπνο ακόμη κι αν το δικό σου ουρλιάζει για λίγα ακόμα καρτούν! Φέρσου σαν άνθρωπος προς άνθρωπο για να μπορέσεις να απαιτήσεις κι εσύ το ίδιο. 

Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, που εύχομαι να σου φανούν τόσο αχρείαστα όσο η πληροφορία πως ο πληθυσμός της Παπούα Νέας Γουινέας είναι 7.275.324 κάτοικοι!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ένα αλλιώτικο περιβόλι

Είναι Σάββατο, ξυπνάς και τεντώνεσαι νωχελικά.. Είσαι ευτυχισμένη κι ας είναι 7 το πρωί, κι ας έχεις ξυπνήσει λίγο άτσαλα με ένα πλασματάκι πάνω από κεφάλι σου να φωνάζει "τσίκω μαμά!". Είναι Σάββατο κι ο ήλιος λάμπει κι αυτό είναι αρκετό! 
Αμέσως μετά όμως, σου περνάει η χαρά γιατί αρχίζει να σε κατακλύζει το αιώνιο ερώτημα "Τι θα κάνουμε σήμερα;;;" Πού να πάμε με το μικρό πλασματάκι για να περάσουμε όλοι καλά; Πού να πάμε για να ξεδώσει κι αυτό αλλά κι εμείς να πιούμε έναν καφέ/φάμε μια μπουκιά σαν άνθρωποι; Και ξαφνικά πελαγώνεις.

Θυμάσαι με τρόμο εστιατόρια και καφέ που έφυγες τρέχοντας λίγο πριν γίνεις παντελώς ρεζίλι. Σκέφτεσαι με αηδία παιδότοπους που έφριξες από την κακογουστιά. Και τότε σου έρχεται Η ΙΔΕΑ! Να πάμε στο "Περιβόλι στη Βάρη!" "Τι είναι πάλι ετούτο;" σε ρωτάει έντρομος ο άντρας σου που έχει βαρεθεί τους παιδότοπους και τα kids friendly μέρη. "Πάμε και θα δεις!", απαντάς όλο καμάρι για την τέλεια ιδέα που σου ήρθε!

Το Περιβόλι στη Βάρη είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα παιδιά που μεγαλώνουν στις πόλεις και τα διαμερίσματα. Είναι ένα μεγάλο περιβόλι γεμάτο δέντρα, λουλούδια, μυρωδικά και λαχανικά όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου και να ανακαλύψεις μαζί με το παιδί σου πως τα μπρόκολα δεν έρχονται συσκευασμένα σε σακουλίτσα με bar code αλλά κάπου, κάπως φυτρώνουν.

Έχει κοτούλες που τα παιδιά σου θα ταΐσουν με φυλλαράκια που θα βρουν στο χώμα και θα τρελαθούν από τη χαρά τους αλλά και λιμνούλα με βατραχάκια στα νούφαρά της που θα λατρέψουν τα παιδιά σου!


Αλλά κυρίως έχει ένα φανταστικό υπαίθριο "παιδότοπο" φτιαγμένο αποκλειστικά από φυσικά υλικά, ξύλο και χώμα κατά βάση. Έχει μια τεράστια λασποκουζίνα - λασποκεφτεδάκια και λασπόπιτες να δουν τα μάτια σου! Έχει τοίχο αναρρίχησης, έχει βάρκα γεμάτη άμμο και κουβαδάκια, έχει σκηνή, και τι δεν έχει.
Ομολογώ πως δεν έχω ξαναδεί τη Δανάη να παίζει κάπου τόση πολλή ώρα χωρίς να γυρίσει καν να με κοιτάξει. Και όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε παραλαμβάνω ένα παμβρώμικο παιδί που λάμπει από ευτυχία!



Και όσο τα παιδιά μας γίνονται ένα με τη φύση και έχουν ξεχάσει μέχρι και το όνομα μας, οι μεγάλοι πνιγούμε τον πόνο μας σε καφέδες, πίτες και φακόρυζα! Γιατί στο Περιβόλι εκτός όλων όλων των άλλων, έχει και καταπληκτική κουζίνα με βιολογικά υλικά από το ίδιο το Περιβόλι αλλά και από μικρούς παραγωγούς. Βασικά η κουζίνα στο Περιβόλι είναι από μόνος του ένας λόγος για να πας, ακόμη κι αν δεν έχεις παιδιά (εντάξει αν θες πάρε ένα ανίψι, έτσι για το ξεκάρφωμα)

Αν μάλιστα τα παιδιά σου είναι λίγο μεγαλύτερα από το δικό μου, μπορούν να συμμετάσχουν σε μια από τις οργανωμένες δραστηριότητες, από δημιουργία σαλάτας με υλικά του περιβολιού μέχρι φυτέματα και κατασκευή φυσικών αρωματικών για την ντουλάπα! 

Να, κάπως έτσι περάσαμε τελικά το Σάββατό μας. Και για άλλη μια φορά γίναμε γραφικοί αφού σε όλο το δρόμο της επιστροφής επαναλαμβάναμε με ένα τεράστιο χαμόγελο "Πόσο χαλαρώσαμε και πόσο διασκεδάσαμε όλοι, μικροί-μεγάλοι"! 


Υ.γ.1 Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες δες κι εδώ http://www.perivolivari.gr/

Υ.γ.2 Κι επειδή ξέρω πόσο έχετε ζηλέψει, η protiforamamma σας εξασφάλισε μια δωρεάν συμμετοχή σε μια δραστηριότητα της επιλογής σας!
Αυτά που έχετε να κάνετε είναι τα εξής: 

1. Like στη σελίδα του Περιβολιού:
https://www.facebook.com/PerivoliVari/?fref=ts



2. Like στη σελίδα της protifora-mammas:


3. Κοινοποίηση (δημόσια) αυτού του post στη σελίδα σας στο facebook

Μπορείτε να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό μέχρι την Πέμπτη 16 Μαρτίου 2017 στις 23:59Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική κλήρωση που θα αναδείξει τον τυχερό αναγνώστη!

Καλή επιτυχία!

Update! Η κληρωση έγινε και νικήτρια είναι η Ελευθερία Παππά! 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Της θειάς σου!

Η ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από φράσεις και παροιμίες που αφορούν... τις θείες μας! Ενδεικτικά αναφέρω: της θειάς σου το μπουγαδοκόφινο, σαν θειά ντύθηκες, πολύ θείτσικο το φουστάνι σου, της θειας σου ο πάτος, μην κάνεις σαν θείτσα, άλλα λέει η θεια σου άλλα ακούν τ' αφτιά σου, και άλλα πολλά, ουδόλως κολακευτικά για το εν λόγω πρόσωπο της οικογένειας. 
Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως οι θείες καταλαμβάνουν στις καρδιές των παιδιών ένα τόσο μεγάλο κομμάτι που τελικά οι μαμάδες, σκασμένες από τη ζήλια τους, βγάζουν όλες αυτές τις παροιμίες;

Από τη δική μου εμπειρία πάντως, η κόρη μου και η αδερφή μου ζουν έναν έρωτα αγιάτρευτο και κεραυνοβόλο, love before first sight, που λένε και στα Λονδίνα. 

Όταν έμεινα έγκυος, η αδερφή μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το έμαθε και ήταν η στιγμή που αγόρασα τις πρώτες πάνες μεγάλου μεγέθους!
Τη μέρα που γεννούσα ξεροστάλιασε για ώρες στο μαιευτήριο. Και μόλις την αντίκρισε μου είπε με φωνή που με δυσκολία έβγαινε "Είναι το πιο όμορφο μωρό που έχω δει", κι ας έμοιαζε η φατσούλα με στραβοπατημένο ποντικάκι. 
Τις δύσκολες πρώτες μέρες που η μικρή έκλαιγε γοερά για ώρες και δεν ηρεμούσε ούτε με θεούς ούτε με δαίμονες, μόλις την έπαιρνε αγκαλιά η θεία της σταματούσε. Έτσι ξαφνικά και χωρίς κανένα προφανή λόγο. 
Λίγο καιρό μετά, η μια βάφτισε την άλλη. Η αδερφή μου την είπε μπουγελόφατσα κι αυτό έμελλε να είναι το παρατσούκλι της. Και η μπουγελόφατσα την έβγαλε Τατάτα και δε νομίζω πως θα ξαναγίνει ποτέ Νινέττα. 
Όποτε και να χτυπήσει το κουδούνι η μικρή φωνάζει εκστασιασμένη "Τατάτα!" και τρέχει στην πόρτα για να την υποδεχτεί! Όπως ένα βράδυ που είχαμε παραγγείλει σουβλάκια και χτύπησε ο ντελιβεράς το κουδούνι, ενώ η μικρή είχε μόλις ξαπλώσει. Πετάχτηκε από το κρεβάτι της κι έτρεχε σε όλο το σπίτι σαν δαιμονισμένη φωνάζοντας "Τατάτα!!!".  

Όταν της λέω "Η μαμά σε αγαπάει πολυυυυ", αυτή μου απαντάει "Και Τατάτα!". Ναι παιδί μου, και Τατάτα, τη θεία σου μέσα!
Η άλλη στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε Άγιο Βασίλη -all year round. Τι κι αν την έχω κάνει χρυσή να σταματήσει να της φέρνει δώρα, αυτή κάθε φορά θα βρει μια διαφορετική δικαιολογία για να κουβαλήσει μια νέα εκδοχή της Πέππα. Τη μια το παιδί έκανε τσίσα στο γιο-γιο και να το γιορτάσουμε, την άλλη έφαγε την πρώτη της μπουγάτσα και να το γλεντήσουμε, την τρίτη είπε πρώτη φορά σκουλικομυρμιγκότρυπα και να κάνουμε πάρτυ,και πάει λέγοντας... 

Για να μην αναφερθώ στα τηλεφωνήματα της αδερφής μου που πάντα ξεκινάνε με "Τι κάνει η Δαναούλα;" και κλείνουν με "Να μου φιλήσεις τη Δαναούλα". Αν βρεθεί λίγος χρόνος ενδιάμεσα ρωτάει και για εμένα. Από ευγένεια. 

Κάτι μου λέει πως αυτές οι δύο θα γίνουν φιλενάδες αχώριστες. Και είμαι σίγουρη πως πρώτα η θεία θα μαθαίνει τα μεγάλα μυστικά της κόρης μου και μετά ίσως κάτι να ακούει ξώφαλτσα κι η μαμά. Και όταν εγώ θα κάνω παράπονα όλοι θα μου λένε "μην κάνεις σαν θείτσα" κι εγώ θα απαντάω "της θειάς σας ο πάτος!". 

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Έχω - έχω, και συμβουλές έχω!

Από τη στιγμή που έγινα μαμά, διαπίστωσα πως ο κόσμος όλος ξεχειλίζει από συμβουλές. Δέχτηκα συμβουλές από γνωστούς, από αγνώστους, από φίλους, από εχθρούς, από τη φουρνάρισσα, από τον περιπτερά, από τη γιαγιά στην παιδική χαρά, από την έμπειρη μαμά κι από την άσχετη γειτόνισσα. Συμβουλές να έχεις κάβα για να μεγαλώσεις τρεις γενιές παιδιών και να σου περισσέψει και κάτι. Συμβουλές, χρήσιμες, συμβουλές άχρηστες, συμβουλές σωστές και άλλες παντελώς λάθος, συμβουλές που ζήτησα και ως επί το πλείστον που δεν ζήτησα.
Από όλο αυτό το σακί συμβουλών, κρατάω μια που ήρθε εντελώς απρόσμενα και αποδείχτηκε ίσως η πιο χρήσιμη όλων.
Κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, θα τη μοιραστώ μαζί σας για να σώσω όσο πιο πολλά σπίτια μπορώ.

Πάμε πίσω, στην εποχή που η μπουγελόφατσα κοιμόταν ωραιότατα στο καρότσι της και οι νεόκοποι γονείς έβγαιναν ανέμελα τις βραδινές τους βόλτες. Είχαμε πάει στο Μεταξουργείο που γινόταν ο κακός χαμός γιατί είχε ένα φεστιβάλ something και με δυσκολία βρήκαμε τραπέζι. Λίγη ώρα μετά εμφανίστηκε πάνω από τα κεφάλια μας ένα ζευγάρι που μας ζήτησε ευγενικά να μοιραστούμε το τραπέζι γιατί στο μαγαζί δεν έπεφτε καρφίτσα. Δεχτήκαμε με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα γιατί δεν μας είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο και τέλος πάντων, αν θέλαμε να βγούμε με παρέα θα είχαμε πάρει τους φίλους μας, όχι δύο αγνώστους.

Αφού μας πέρασαν τα μούτρα, πιάσαμε κουβέντα για το μωρό και τα σχετικά διάφορα που συζητάς με δύο αγνώστους. Αυτοί είχαν ήδη δύο παιδιά, ήδη μεγάλα. Εμείς ήμασταν στη φάση αναζήτησης baby sitter. Και κουβέντα στην κουβέντα μας είπαν το εξής σοφό: "Παιδιά, στο πακέτο που θα κλείσετε με την κοπέλα που θα βρείτε βάλτε και δύο βράδια το μήνα". "Τι εννοείς δύο βράδια το μήνα;" "Να, στην τιμή που θα συμφωνήσετε, να έχετε συμπεριλάβει και δύο βραδινές εξόδους. Έτσι θα είσαστε κι εσείς υποχρεωμένοι να βγαίνετε κι αυτή να έρχεται".
Μας καλάρεσε αυτή η συμβουλή και την ακολουθήσαμε. Και ήταν τεράστιο δώρο. Γιατί έγινε ακριβώς όπως μας το είπαν. Αφού το είχαμε προπληρώσει ήμασταν "υποχρεωμένοι" να βγούμε. Όσο κουρασμένοι και να ήμασταν. Όσο και να ονειρευόμασταν μια ακόμη βραδιά με παντόφλες και άραγμα στον καναπέ. 



Αν είσαι άτεκνος αναγνώστης θα κρυφογελάσεις, και θα αναρωτηθείς γιατί το κάνω τόσο θέμα για δύο εξόδους το μήνα. Αν είσαι γονιός θα με καταλάβεις. Ξέρω πάρα πολλά ζευγάρια που δεν έχουν βγει ΠΟΤΕ, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια... Αλλά δε δουλεύει έτσι το πράγμα ρε παιδιά. Και οι γονείς άνθρωποι είναι και πρέπει να θυμούνται πού και πού πως είναι ζευγάρι και πως μπορούν να διασκεδάσουν και μακριά από παιδικές χαρές και παιδικά πάρτυ. Οι σχέσεις είναι σαν τα λουλούδια, χρειάζονται νερό και λίπασμα, αν τις παρατήσεις στη μοίρα τους αργά ή γρήγορα θα μαραθούν. 

Αυτές τις δύο μέρες το μήνα τις περιμένουμε πώς και πώς σαν δώρο στον εαυτό μας και τη σχέση μας, σαν επιβράβευση για την κουραστική εβδομάδα που πέρασε. Βλέπουμε φίλους, πάμε σινεμά, βγαίνουμε οι δυο μας, και βασικά ΜΙΛΑΜΕ, κανονικά και σαν άνθρωποι. Γιατί δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμείς, όταν φτάνει το βράδυ, μετά τον ημιμαραθώνιο δουλειά - σπίτι - μαγείρεμα - παιδική χαρά - κουκλόσπιτα και παραμύθια, πέφτουμε κατάκοποι στον καναπέ και το καλό σενάριο είναι να καταφέρουμε να δούμε ολόκληρη ταινία (συνήθως βέβαια ακούω μέσα στον γλυκό μου ύπνο μια φωνή "ΠΑΛΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣΣ?????). Όπως καταλαβαίνετε εποικοδομητικός διάλογος δεν πολυπαίζει.

Η συμβουλή λοιπόν που έχω εγώ να σας δώσω, είναι να βρείτε τρόπους να βγαίνετε πού και πού ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ, χωρίς παιδιά, καρότσια και λοιπά αξεσουάρ. Επιστρατεύστε γιαγιάδες, παππούδες, νταντάδες, ότι έχετε εύκαιρο και περάστε λίγο ουσιαστικό χρόνο με το έτερό σας ήμισυ. Ρίξτε λίπασμα στη σχέση σας για να συνεχίσει να ανθίζει. 

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ερεύνα και εμβολίαζε

Πριν εμπλακώ ενεργά στον θαυμαστό κόσμο των μαμάδων, το θέμα "Εμβόλια" ουδέποτε με είχε απασχολήσει, πέρα ίσως από τις φορές που πήγαινα τον γάτο μου για την ετήσια επίσκεψη στον κτηνίατρο.
Ο εμβολιασμός των ανθρώπινων όντων ήταν ένα θέμα μου με ενδιέφερε όσο με ενδιαφέρει η αναπαραγωγή του τροπικού πιγκουίνου.
Και όταν πού και πού άκουγα πως υπάρχουν μαμάδες που δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους από άποψη, σκεφτόμουν πως μάλλον είναι πολύ "ψαγμένες".

Όταν έγινα μαμά έπρεπε να αποκτήσω κι εγώ μια κάποια άποψη. Διάβαζα άπειρες αντιεμβολιαστικές λαίλαπες και σκεφτόμουν πως ναι, μάλλον ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των παιδιών είναι αποτέλεσμα της προπαγάνδας τον φαρμακευτικών κολοσσών. Παράλληλα δεν ήξερα αν είχα τα @ρχ%%@ να αφήσω το παιδί μου ανεμβολίαστο.

Μην ξέροντας τι να κάνω, ρώτησα τη γνώμη της παιδιάτρου μας, που παρεμπιπτόντως δεν είναι και η πιο παραδοσιακή, και να θηλάσεις μέχρι τελικής πτώσης θα σε "υποχρεώσει" και τις φωνές θα σου βάλει αν ζητήσεις αντιβίωση για ένα βήχα. Μου απάντησε λοιπόν το εξής αποστομωτικό: "Κάνε ότι πιστεύεις εσύ καλύτερο για το παιδί σου. Όμως, επειδή συχνάζω πολύ στα νοσοκομεία, αρνούμαι να δεχτώ ότι εν έτη 2014 (που ήταν τότε) πεθαίνουν παιδάκια από μηνιγγίτιδα." Τουμπεκί ψιλοκομμένο έκανα και πορεύτηκα αναλόγως.

Όμως, θέση και φύση αντιδραστικό άτομο, το αντιεμβολιαστικό μικρόβιο δεν έφυγε και τόσο εύκολα από μέσα μου οπότε ΚΑΙ τα εμβόλια-εμβόλια ΚΑΙ η έρευνα-έρευνα. Διάβασα για εμβόλια που τα κάνεις και το παιδί σου παθαίνει ξαφνικά αυτισμό, για γιατρούς που έκαναν σχετικές έρευνες και τελικά βρέθηκαν δολοφονημένοι στο ποτάμι, για εμβόλια που προκαλούν αυτοάνοσα νοσήματα, κι ένα κάρο άλλα "μακριά από μας".

Επειδή όμως στον θαυμαστό κόσμου του internet ο ψεύτης κι ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, μπορείς να αναπαράγεις την κάθε μπούρδα που θα σου έρθει στο κεφάλι με τεράστια ταχύτητα όμως αργά ή γρήγορα θα πιαστείς. Οι υποτιθέμενες έρευνες λοιπόν, καταρρίφθηκαν παταγωδώς και ο υπεύθυνος της έρευνας συνελήφθη για χρηματισμό και εσκεμμένη παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και αντιμετώπισε ποινή φυλάκισης μέχρι 20 έτη. Την επόμενη μέρα αυτοκτόνησε και όχι, δεν δολοφονήθηκε.

Παρόλα αυτά, όλοι μας συνεχίζουμε να συναντάμε γονείς που αφήνουν με φανατισμό τα παιδιά τους ανεμβολίαστα και διατείνονται με υπερηφάνεια πως χαίρουν άκρας υγείας. Αγαπητή ανεύθυνη μαμά, τα παιδιά σου δεν έχουν πάθει τίποτα για ένα και μόνο απλό λόγο. Γιατί όλοι εμείς συνεχίζουμε να εμβολιάζουμε τα δικά μας. Και οι περισσότερες νόσοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε καταστολή εξαιτίας μας. Και τα παιδιά σας χαίρουν άκρας υγείας εξαιτίας μας. Οπότε αν αρχίσουμε και οι υπόλοιποι να "κολλάμε" το δικό σας μικρόβιο, τότε δυστυχώς θα βρεθούμε ξανά αντιμέτωποι με ιούς που από χρόνια είχαμε ξεχάσει και το όνομά τους και που θυμόμαστε μόνο όταν το διαβάζαμε στο κουτί του εμβολίου. Για να μιλήσω έξω από τα δόντια, αν αρχίσουν να ξεπετάγονται ιοί-φαντάσματα του παρελθόντος θα έχετε την απόλυτη ευθύνη. Και θα την πληρώσουμε όλοι μαζί τη νύφη. 


Όπως την πλήρωσε πολύ-πολύ ακριβά τις προάλλες ένα βρεφάκι 50 ημερών. Που νόσησε και πέθανε από κοκκύτη. Ναι από κοκκύτη. Πόσα χρόνια είχα να ακούσω αυτή την αρρώστια; Μα θα μου πείτε, το μωράκι δεν είχε προλάβει ακόμη να εμβολιαστεί, γι'αυτό και νόσησε. Όχι αγαπητή μαμά, νόσησε γιατί εσύ και πολλές άλλες σαν εσένα δεν εμβολιάσατε τα βλαστάρια σας για τον κοκκύτη γιατί φοβηθήκατε πως το παιδί σας θα βγάλει κέρατα και τρίτο χέρι και τελικά ο ιός βρήκε πρόσφορο έδαφος και επανεμφανίστηκε. 
Για να το πω απλά, αν αποφασίσω να μην ξαναπάω το αυτοκίνητό μου για service, γιατί ποιος ξέρει τι χημικά του βάζουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι στο συνεργείο, σαφώς και κινδυνεύω, γιατί ίσως να μην πιάσουν τα φρένα μου σε ένα τρακάρισμα. Αλλά δυστυχώς κινδυνεύεις κι εσύ που θα βρεθείς στο δρόμο μου. 
Με λίγα λόγια ο καθένας κάνει το καλύτερο που πιστεύει για το παιδί του όμως οφείλει να σέβεται και να υπολογίζει και την υπόλοιπη κοινωνία. 

Μέσα σε όλη αυτή την αντιεμβολιαστική λαίλαπα που μαστίζει τη χώρα μας αλλά και πολλές άλλες "πολιτισμένες" χώρες, άκουσα και το εξής παράδοξο. 
Γονείς και σύλλογοι γονέων αρνήθηκαν στα προσφυγόπουλα να μπουν στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά τους γιατί δεν είναι εμβολιασμένα λέει και κουβαλάνε λέει πολλές ασθένειες!!! Πόσο να γελάσω και πόσο να κλάψω με την κατάντια της κοινωνίας μας; 
Το παίζεις ψαγμένη και δεν εμβολιάζεις το παιδί σου, παίρνεις πλαστά πιστοποιητικά από "παιδιάτρους" για να μπορέσεις να το γράψεις στο σχολείο αλλά μετά σε ενοχλούν τα προσφυγόπουλα, που κατά πάσα πιθανότητα είναι πολύ πιο εμβολιασμένα από το δικό σου. 
Πόσες μούντζες να μοιράσω και προς ποια κατεύθυνση δεν ξέρω!