Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Χριστούγεννα χωρίς δώρο γίνεται;

Αν δεν έχεις παιδί, όταν ακούς τη λέξη γυμναστήριο δύο πιθανά σενάρια έρχονται στο μυαλό σου:
  α) Μόνο 4 φορές πήγα αυτή την εβδομάδα, μήπως να πεταχτώ καμιά ωρίτσα την Κυριακή.
  β) Τι την ήθελα την ετήσια συνδρομή το ζώον, δεν τα έτρωγα σε στραγάλια καλύτερα που πήγα 3 φορές κι έφυγα με φορείο;


Αν έχεις παιδί όμως, ακόμη κι αυτή η φαινομενικά απλή λέξη αποκτά άλλον ένα συνειρμό.
Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως "γυμναστήριο" μπορεί να σημαίνει και κάτι άλλο, ήταν όταν, έγκυος ούσα, έπεσε στα χέρια μου μια από τις περιβόητες λίστες αγορών για μωρά. Σεντονάκια, σελτεδάκια, μπιμπερό, καρότσι, γυμναστήριο. Μάλιστα... Δηλαδή πρέπει να του φτιάξω γυμναστήριο ή να το γράψω γυμναστήριο; Η απορία έμεινε ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου μέχρι που μίλησα με μαμά-παλαίουρα και με ενημέρωσε.

   - Γυμναστήριο βρε ούφο είναι αυτό το παπλωματάκι που ξαπλώνεις το μωρό και από πάνω του έχει διάφορα ζωάκια και τα τραβολογάει/δαγκώνει/κλωτσάει.
   - Και γιατί το λένε γυμναστήριο ρε φίλε;
   - Γιατί χτίζει γάμπες! Αν πάντως σκοπεύεις να αγοράσεις, σου προτείνω να πάρεις το 4 σε 1 της Fisher-Price, άκου την παλιά.



Τι να κάνω κι εγώ, την άκουσα, και δεν το μετάνιωσα. 
Τον πρώτο καιρό η μπουγελόφατσα την άραζε μπρούμυτα και σήκωνε δειλά-δειλά τον κορμό της για να θαυμάσει όλο το ζωικό βασίλειο αλλά και το φατσόνι της στον καθρέφτη.
Μετά, την έπεφτε ανάσκελα και τραβολογούσε το ζωικό βασίλειο που ίπτατο από πάνω της, το ψιλομάσαγε και ξαναθαύμαζε το φατσόνι της στον καθρέφτη (γυναίκα ρε παιδιά!).
Λίγο πιο μετά άρχισε να κλωτσάει το πιανάκι μετά μανίας γιατί όσο αυτή κλωτσούσε τόσο αυτό έπαιζε μουσικούλα (αυτό εννοούσε μάλλον η φίλη με το χτίζουν γάμπα!).
Όταν κατάφερε να κάτσει στον ποπό της σαν άνθρωπος την είδε Σοπέν κι έπαιζε όλη μέρα με το πιανάκι.
Και τώρα που είναι μεγάλο παιδί πια (not!) και δεν το χρειάζεται το γυμναστήριο, παίρνει το πιανάκι παραμάσχαλα, το φέρνει βόλτες σε όλο το σπίτι και συνεχίζει την εξάσκηση!

Αν σε έφαγε η περιέργεια, μπες εδώ http://www.fisher-price.com/el_GR/product/86764 και δες για τι πράγμα μιλάω.


Κι επειδή Χριστούγεννα έρχονται, η protiforamamma εξασφάλισε και κάνει δώρο ένα Γυμναστήριο - Μουσικό πιανάκι στους αναγνώστες της. 
Τα μόνα που έχετε να κάνετε είναι τα εξής: 

1. Like στη σελίδα της Fisher Price: 

2. Like στη σελίδα της protifora-mammas:  
https://www.facebook.com/protiforamamma/?ref=aymt_homepage_panel 

3. Κοινοποίηση (δημόσια) αυτού του post στη σελίδα σας στο facebook 

Μπορείτε να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό μέχρι την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2015 στις 23:59Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική κλήρωση που θα αναδείξει την τυχερή μανούλα (ή και μπαμπά, δεν κάνουμε διακρίσεις)!
Καλή τύχη!

Update!! Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε και η τυχερή είναι η Jenny Zochiou. 

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Τυπολόγιο μαμάδων

Όταν γίνεσαι μαμά, πριν καλά καλά το καταλάβεις μπουκάρουν στη ζωή σου άλλες μαμάδες. Πολλές άλλες μαμάδες. Συγγενείς, συνάδελφοι, φίλες, γνωστές, γνωστές γνωστών, μαμάδες από την παιδική χαρά, από τις δραστηριότητες, από όπου μπορείς να φανταστείς. Κι όπως ακριβώς ισχύει και στον έξω κόσμο, καμία δεν είναι ίδια με τις άλλες. Η μια κουβαλάει τα χούγια της, η άλλη τα πιστεύω της, η τρίτη τις φοβίες της, κι η άλλη τις κοσμοθεωρίες της. Μετά από ένα χρόνο ακατάπαυστης συναναστροφής με το ιδιαίτερο αυτό είδος της ανθρώπινης φυλής, τις μάζεψα, τις κατηγοριοποίησα, τις έβαλα στο μεγενθυτικό φακό και σας τις παρουσιάζω. 


Η μαμά φοβάμαι
Αυτή η μαμά φοβάται τα πάντα. Κι αν πέσει το παιδί, κι αν χτυπήσει, κι αν λερωθεί, κι αν αρρωστήσει, κι αν πνιγεί; Μήπως έχει πολύ κρύο, μήπως κάνει πολύ ζέστη, μήπως ο Άρης στη Σελήνη δεν είναι καλός συνδυασμός για να βγει κανείς από το σπίτι; Είναι ενήμερη για όλες τις ιώσεις που κυκλοφορούν, κατά προτίμηση τις θανατηφόρες, ξέρει όλα τα περιστατικά παιδικών πνιγμών από μήλο και ατυχημάτων στο γύρω γύρω όλοι και τα αναφέρει με τρεμάμενη φωνή σε κάθε ευκαιρία. Θα την καταλάβεις γιατί βάζει το 10χρονο παιδί της στις βρεφικές κούνιες και το ταΐζει αλεσμένες τροφές ακόμη κι αν έχει βγάλει φρονιμίτες. 



Η business mama
Καταφθάνει στην παιδική χαρά μονίμως αλαφιασμένη τρέχοντας πάνω στις γόβες της, λίγο πριν εξαφανιστούν όλα τα άλλα παιδάκια γιατί είναι ώρα για νάνι. Γύρισε στη δουλειά με το που σαράντισε το μωρό της γιατί, εντάξει, πόσο να αντέξει κανείς κλεισμένος στο σπίτι με ένα βρέφος; Βλέπει το παιδί της μια ώρα πριν κοιμηθεί (αν προλάβει) και τα Σαββατοκύριακα (αν δεν έχει meeting, brainstorming, ppm ή business lunch). Γενικά αντιμετωπίζει το παιδί ως αναγκαίο κακό που έπρεπε κάποια στιγμή να γίνει και χαρακτηρίζει τον χρόνο που περνάει μαζί του ως quality time.


Η μαμά τελειότης
Tα κάνει όλα τέλεια και το φωνάζει με ντουντούκα. Έχει επιλέξει τον καλύτερο παιδίατρο, το καλύτερο νηπιαγωγείο, το καλύτερο πλυντήριο πιάτων, απορρυπαντικό, σκουπάκι, τασάκι, τσιμπιδάκι. Και όπως θα προέβλεψες και τα παιδιά της αγγίζουν την τελειότητα. Δεν αρρωσταίνουν, δεν χτυπάνε, δεν λερώνονται, δεν αντιμιλάνε, δεν τρώνε γλυκά, δεν την ξυπνάνε το βράδυ, ίσως δεν λερώνουν και την πάνα τους αν δεν είναι η σωστή ώρα. Μην τολμήσεις να καυχηθείς που η μικρή σου είπε σήμερα πα-πα-πα, η δικιά της σε αυτή την ηλικία έλεγε την προπαίδεια. Αν νιώσεις μια ακατανίκητη ανάγκη να την χαστουκίσεις μην το κάνεις, απλά κράτα την σε απόσταση.


Η drama mama
Είναι το ακριβώς αντίθετο της από πάνω. Ζει ένα τεράστιο δράμα γιατί τα παιδιά της είναι τα πιο ανυπάκουα, άτακτα, κουραστικά, γκρινιάρικα, τεμπέλικα, φασαριόζικα, αρρωστιάρικα, του κόσμου όλου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει την πιο κουραστική δουλειά από όλους, τον λιγότερο κατανοητικό σύζυγο και το χειρότερο αφεντικό.
Είναι μόνιμα ταλαιπωρημένη, εξουθενωμένη και διαλυμένη και οι φράσεις της ξεκινάνε πάντα με το "Δεν φαντάζεσαι τι πέρασα σήμερα". Το δράμα της παρεμπιπτόντως είναι πολύ χειρότερο και μεγαλύτερο από οποιουδήποτε άλλου γιατί αν διανοηθείς να της πεις κάτι τύπου "Είμαι κομμάτια, εχθές η μικρή ξύπνησε 5 φορές", θα σου απαντήσει "Πέντε φορές; αυτό δεν είναι τίποτα. Εμένα η δική μου έμεινε άυπνη όλη νύχτα κι έσπαγε πιάτα χορεύοντας ζεμπέκικο".



Η μάνα γη
Γέννησε στην μπανιέρα του σπιτιού της, θηλάζει μέχρι να της πει το παιδί της "μαμά έλεος!"  και αγοράζει μόνο βιολογικές τροφές γεμάτες άγνωστες λέξεις (τι στο καλό είναι το φαγόπυρο;;). Δε χρησιμοποιεί πάνες εμπορίου αλλά υφασμάτινες πλύνε κακάκια-ξαναβάλε και επιτρέπει στο παιδί της να παίζει μόνο με ξύλινα παιχνίδια, κατά προτίμηση χειροποίητα.Κυκλοφορεί με μάρσιπο ακόμη κι αν το παιδί έχει φτάσει τα 30 κιλά, κοιμάται στο πάτωμα αγκαλιά με το βλαστάρι της μέχρι να βγάλει το δημοτικό και θεωρεί τα εμβόλια προϊόν της παγκόσμιας συνωμοσίας των φαρμακοβιομηχανιών. Αν έχεις μαζί σου μπισκότα ΜΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕ ΖΑΧΑΡΗ μη διανοηθείς να προσφέρεις στο παιδί της γιατί θα σε μηνύσει για παιδική κακοποίηση. 



Η μαμά κάνω τη ζωάρα μου
Πρόκειται για το κινητό αθηνόραμα σε έκδοση μαμάς. Σε ενημερώνει για όλες τις τελευταίες παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, μπαρ, εστιατόρια, happening, που όχι, δεν διάβασε απλά στη Lifo, τα ξέρει γιατί πήγε. Είναι η μαμά που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος και κατάφερες να δεις μια παράσταση όλη τη χρονιά, κι αυτή με το κινητό στη δόνηση κολλημένο στο πόδι σου, μην τυχόν και συμβεί κάτι. Θα την ακούσεις συχνά-πυκνά να λέει "Σιγά μην κλειστώ μέσα εγώ, χάσω τη ζωή μου εγώ, αλλάξω συνήθειες εγώ, χάσω την πρεμιέρα εγώ κλπ." Συχνά το παιδί της παθαίνει σύγχυση και αποκαλεί τη baby-sitter μαμά.

Κι αν αδυνατείς να βρεις τον εαυτό σου στις κατηγορίες αυτές, μάλλον ανήκεις κι εσύ στη ομάδα multi-culti με ένα μοναδικό δικό σου μίγμα, με μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις από όλες τις παραπάνω!

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Καρότσing μετ'εμποδίων

Είσαι στην εποχή που βγαίνεις από το σπίτι χτενισμένη, χωρίς μωρομάντηλα στην τσάντα και χωρίς γουλίτσες, τσίσακια ή κακάκια (sic) στα ρούχα. Και θέλεις να φτάσεις από το σημείο Α στο σημείο Β, όπου έστω Α το σπίτι σου και Β ο χασάπης. Βγαίνεις από το σπίτι, περπατάς, περπατάς, περπατάς, έφτασες.
Περνάει ο καιρός, φουσκώνουν κοιλιές, ξεφουσκώνουν κοιλιές κι έρχεται η ώρα να ξαναδιανύσεις την απόσταση από το Α στο Β. Μόνο που αυτή τη φορά φυσική προέκταση των χεριών σου είναι ένα καρότσι. Πάμε.

Βγαίνεις από το σπίτι, περπατάς, περπατάς, κάδος σκουπιδιών,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, στάση λεωφορείου,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, αυτοκίνητο φαρδύ πλατύ,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, σπασμένο πεζοδρόμιο,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, κολόνα της ΔΕΗ,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, μηχανάκι φαρδύ πλατύ,

κατεβαίνεις πεζοδρόμιο, ανεβαίνεις πεζοδρόμιο, περπατάς, περπατάς, ουφ, έφτασες!

Μετά από κανένα μήνα κι εκεί που κοντεύεις να χτίσεις μπράτσο αλά Πύρρος Δήμας από το πολύ ανέβαζε-κατέβαζε, το παίρνεις απόφαση και δρόμος it is! Τέλος ο άθλος του πεζοδρομίου, κατεβαίνεις στο δρόμο κι εύχεσαι να μη σε πάρει μαζί του ο Ιππότης της Ασφάλτου.
Και φυσικά τότε, εμφανίζεται ο εξυπνάκιας τσαντιλοπαντογνώστης Έλληνας οδηγός. Περνάει από δίπλα σου, κόβει ταχύτητα, κατεβάζει παράθυρο και σε ενημερώνει: "Υπάρχουν και πεζοδρόμια!" "Υπάρχουν;" ρωτάς εσύ. Και συνεχίζει την π@π@ρολογία του: "Πού πας με το μωρό μες στη μέση του δρόμου;" Και τότε είναι που ξεχνάς και την ανατροφή σου και την καταγωγή σου και θέλεις να αρχίσεις τα Γαλλικά αλά Μεϊμαράκη, γιατί ξέρεις πως αυτός ο ίδιος τύπος σε λίγο θα αράξει την κούρσα του στο πεζοδρόμιο γιατί...έτσι μας αρέσει. Αλλά τελικά ξαναθυμάσαι την ανατροφή σου και αρκείσαι να απαντήσεις ένα "Σου δίνω το καρότσι για 5' κι αν μείνεις στο πεζοδρόμιο και τα 5 στο χαρίζω, μαζί με το μωρό".

Και μιας και έθιξα το θέμα παρκάρισμα στο...όπου να ναι, να σας πω πως υπάρχουν διάφορα είδη ενοχλητικού παράνομου παρκαρίσματος, που μπορώ να ψιλοανεχτώ ή έστω να αγνοήσω. Υπάρχει όμως κι αυτό το ένα που με βγάζει από τα ρούχα μου. Είναι το παρκάρισμα ακριβώς μπροστά στη ράμπα (αναπηρικών και λοιπών καροτσιών). 
Έχω βγάλει τη μπουγελόφατσα να μαζέψει τον ήλιο της και σουλατσάρω αμέριμνη, ως που πέφτω πάνω σε φίλο οδηγό που παρκάρει πανευτυχής (του τύπου, κοίτα να δεις κωλοφαρδία, βρήκα θέση έξω από το καφέ) ακριβώς μπροστά σε ράμπα. Τον περιμένω υπομονετικά να βγει κι ακολουθεί ο εξής σουρεαλιστικός διάλογος:
- Έχετε κλείσει τη ράμπα. Σας παρακαλώ μετακινήσετε το αυτοκίνητό σας γιατί δεν μπορώ να περάσω με το καρότσι.
- (Βλέμμα του ροφού) Δεν πειράζει, αν θες θα σε βοηθήσω εγώ να το κατεβάσεις.
- (What??) Δε θέλω να με βοηθήσεις. Θέλω να μετακινήσεις το αυτοκίνητό σου γιατί το επόμενο καρότσι ποιος θα το βοηθήσει;
-(Βλέμμα του ροφού θυμωμένου) Δηλαδή θες να μας πεις πως εσύ παρκάρεις πάντα νόμιμα;;
-(σοκ)......
Εντάξει, με αποστόμωσε. Αήττητη η ανθρώπινη βλακεία. 

Δηλαδή δεν μπορώ να κάνω τίποτα σε όλους αυτούς τους τύπους που νομίζουν πως όπου γης και πατρίς, τουτέστιν πεζοδρόμιο, πεζόδρομος, ράμπα, όλα ένα απέραντο parking;
Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να κάνω και πάρα πολλά, μπορώ όμως να τους θυμίσω τη συγγένειά τους με το προσφιλές τετράποδο με τα μεγάλα αυτιά - λέγε με και γάιδαρο. Πώς; Με το σχετικό αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ: 
Σχεδόν από τη μέρα μηδέν που άρχισα να κυκλοφορώ με το καρότσι στο χάος τούτης της πόλης, εκτός από πάνες και μωρομάντηλα έχω πάντα μαζί μου και μερικά αυτοκόλλητα που καταλήγουν στο τζάμι του φίλου οδηγού που με γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Μπορεί να μην ιδρώσει το μεγάλο του αυτί, εγώ πάντως μια μικρή ικανοποίηση την παίρνω!




Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Λίστα επιβίωσης (και bonus δώρα επιβίωσης!)

Είσαι με την κοιλιά στο στόμα και τρέχεις αλαφιασμένη να προλάβεις να τα αγοράσεις όλα, από πάνες μέχρι παρκοκρέβατα κι από πωπόκρεμες μέχρι μαξιλάρια θηλασμού. Οκ, όλα αυτά τα ξέρεις, δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνω βαρετή και να επαναλάβω όσα έχεις ήδη διαβάσει σε δεκάδες ιστοσελίδες. Εγώ θα σου μιλήσω για τα άλλα, τα εξτραδάκια που θα κάνουν τη ζωή σου πιο εύκολη. Πρόκειται για όσα πέσαν τυχαία ή λιγότερο τυχαία στα χέρια μου και μου τα έλυσαν. Όσα πιστεύω πως θα έπρεπε να σου δώσουν φεύγοντας από το μαιευτήριο πακέτο με το μωρό.




Μάρσιπος αγκαλιάς 
Η μικρή μπουγελόφατσα δεν ήταν ποτέ από τα μωρά που θα έλεγε κανείς πως τα έχει βρει με τον ύπνο. Νεογέννητο λεχούδι και περνούσε σχεδόν όλη την ημέρα με τα ματάκια ανοιχτά να περιεργάζεται ταβάνια, τοίχους, κουνελάκια και φωτιστικά. Κι αυτό ήταν το καλό σενάριο. Γιατί το κακό ήταν να ζούμε το δίπολο στήθος ή σπαραγμός. Παροιμίες του τύπου "κοιμάται σαν μωρό", "ο ύπνος θρέφει τα μωρά" κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, τις λες και παραπλανητικές στην περίπτωσή μας.
Η έρμη η μάνα, τι την κούναγε, τι της τραγουδούσε, (οκ, αυτό ενδεχομένως να μην ήταν και πολύ καλή ιδέα) η μπουγελόφατσα τίποτα, ξύπνια, κατάξυπνια. Έψαξα από δω, ρώτησα από κει και όλες οι πηγές μου με οδήγησαν σε μια λύση. Sling, ή κατά κόσμον μάρσιπος αγκαλιάς. Και δεν μιλάω για τους κλασσικούς μάρσιπους με τα δέκα πλαστικά κουμπώματα και τα σαράντα ζωνάρια, μιλάω για τα υφάσματα τύπου mama africa.
Ε, ας το πάρω σκέφτηκα και το πολύ πολύ το κάνω ξεσκονόπανο. Τι ξεσκονόπανο φίλη ταλαιπωρημένη μάνα; Δεν προλάβαινα να βάλω τη μπουγελόφατσα μέσα κι είχε αποκοιμηθεί. Δεν ξέρω τι έφταιγε, μην ήταν η μυρωδιά της μανούλας, μην ήταν ο ήχος της καρδιάς μου πάνω στο αυτάκι της, μην ήταν το ρυθμικό κούνημα στο περπάτημα; Η δική μου θεωρία λέει πως το λεχούδι μου όταν έμπαινε στο μαγικό αυτό ύφασμα, νόμιζε πως είχε ξαναβουτήξει στη ζεστασιά και την ασφάλεια της μήτρας. Και επιτέλους αφηνόταν. Με αυτά και μ' εκείνα, το  sling έγινε δεύτερη φύση μου. Από σίδερο, φασίνα και μαγείρεμα, μέχρι βόλτες, καφέδες και supermarket, τα πάντα έχω κάνει με τη μπουγελόφατσα χωμένη αναπαυτικά στο sling!
Θες κι εσύ; Ρίξε μια ματιά εδώ: http://www.babywearing.gr

Mobile πατώματος
Είσαι με το νεογέννητο στο σπίτι, το θήλασες, το έρεψες, το άλλαξες και θέλεις για 5 κλάσματα του δευτερολέπτου να το ακουμπήσεις κάπου για να πάρεις μια ανάσα η δόλια η μάνα. Το βάζεις στην καλαθούνα τσιρίζει, το ακουμπάς στο ριλάξ ουρλιάζει, το βάζεις στο καρότσι κι έρχεται η γειτόνισσα να ρωτήσει αν το σφάζεις. Τραβάς τις κοτσίδες σου και δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Και τότε έρχεται και προσγειώνεται σπίτι σου ως δια μαγείας το υπέρτατο δώρο. Το mobile πατώματος. Τι είναι αυτό; Είναι ένα περιστρεφόμενο, σαν τα κλασικά που βάζεις πάνω από την κούνια, αλλά με κάτι επιπλέον, κάτι τόσο απλό και τόσο μαγικό συγχρόνως. Μια βασούλα για να μπορείς να το ακουμπήσεις στο πάτωμα, τον καναπέ, το κρεβάτι, όπου μπορείς να φανταστείς. Ξαπλώνεις το μωρό σε ένα πανάκι, βάζεις από πάνω το θαυματουργό προϊόν και καθάρισες.
Η μικρή μου πέρασε εκεί άπειρες εργατοώρες κοιτάζοντας πεταλουδίτσες να γυρνάνε και μαϊμουδάκια να κάνουν τη βόλτα τους. Παράλληλα έπαιζε και τις γνωστές λοβοτομημένες μουσικές οπότε κάναμε πάρτι! Το έπαιρνα μαζί μου σε όποιο δωμάτιο ήμουνα, την έβαζα από κάτω και ζούσαμε στιγμές ανείπωτης οικογενειακής γαλήνης!
Και μη βιαστείς να πεις πως θα έτυχε, ήταν το δικό σου μωρό που του άρεσε κλπ. Μόλις μεγαλώσαμε και έπαψε να μας λέει και πολλά, το έδωσα προίκα σε φίλη με λεχούδι και με πήρε τουλάχιστον δέκα τηλέφωνα ευγνωμοσύνης!
Ποιο είναι τελικά αυτό το μαγικό προϊόν; Ιδού: 
http://www.fisher-price.com/el_GR/product/79495


Κι επειδή η protiforamamma έχει καταλάβει πόσο το ζήλεψες, εξασφάλισε δύο περιστρεφόμενα για τις αναγνώστριές της. 

Τα μόνα που έχεις να κάνεις είναι τα εξής: 

1. Ένα like στη σελίδα της  Fisher Price: 

2. Ένα like στη σελίδα της υποφαινόμενης:  https://www.facebook.com/protiforamamma/?ref=aymt_homepage_panel 

3. Κοινοποίηση (δημόσια) αυτού του post στη σελίδα σου στο facebook 

Μπορείς να λάβεις μέρος στο διαγωνισμό μέχρι τις 23:59 της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2015. Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική κλήρωση που θα αναδείξει τις δύο τυχερές μανούλες!

Update!! Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε και οι δύο τυχερές είναι οι:
1. Angie Kelarakou 
2. Dora Loutzi


Στράτα-μη στράτα
Η μπουγελόφατσα είναι νεογέννητη κι έρχεται συνάδελφος-έμπειρη μανούλα επίσκεψη στο σπίτι με το πεσκέσι της.
- Βάλτο στην αποθήκη και ανέβασέ το σε ένα εξάμηνο. Και πάρε με να μου πεις.
- Μα...έχουν απαγορευτεί οι στράτες... (πω-πω, λέω μέσα μου, θα τρέχω να το αλλάζω και είναι και μεγάλο το άτιμο...)
- Δεν είναι στράτα παιδί μου, δε σου λέω τίποτα άλλο, απλά πάρε με να μου πεις.
Τι να κάνω κι εγώ, την άκουσα. Και μετά από κάνα εξάμηνο, εκεί που έψαχνα κάτι βιβλία στην αποθήκη έπεσα πάνω στο σχετικό κουτί. Ας το ανεβάσω σκέφτηκα, μάλλον ήρθε η ώρα του.
Συναρμολογήθηκε, ετοιμάστηκε και μπήκε η μικρή μέσα. Και για το επόμενο δίωρο δεν βγήκε. Πρόκειται για τη Disneyland των μωρών. Καταρχάς, χώνονται μέσα σε ένα τεράστιο βρακί που τα κρατάει όρθια. Αυτό από μόνο του είναι μαγικό για οποιοδήποτε μωρό 6-12 μηνών που αγωνιά να σταθεί όρθιο αλλά δεν μπορεί. Παράλληλα το βρακί γυρίζει και μαζί του και το μωρό και όπου και να καταλήξει έχει κάτι να κάνει. Από πιανάκι με ήχους ζώων και τραγουδάκια ως βιβλιαράκι και βραχιολάκι-κουδουνίστρα.
Για να προλάβω και πάλι τους κακόβουλους, όποιο μωρό έρχεται στο σπίτι (και δεν είναι και λίγα) μπαίνει μέσα στη στράτα-μη στράτα και απλά μαγεύεται!
Πού θα βρεις το υπερπροϊόν; Εδώ, στη δεξιά σελίδα: http://www.earlylearningcentre.gr/brochures/elc_brochure/index.php#/28

Μαγικό θερμός

Κι εκεί που έχεις καταβολευτεί με τους θηλασμούς, φορτώνεις μωρό και μια πάνα κι έφυγες, τσουπ, έρχεται η ρημάδα η ώρα του αλεσμένου (φαγητού ντε). Βράσε, άλεσε, τάισε, πλύνε και φτου κι απ' την αρχή.  Κι αν θες να ξεμυτίσεις από το σπίτι και να μείνεις έξω πάνω από δύο ώρες ας πούμε, τι κάνεις; Θα είσαι καταδικασμένη σε αιώνιο εγκλεισμό και αέναο άλεσμα πατάτας-καρότου; Όχι φίλη μάνα! Γιατί υπάρχει το μαγικό θερμός. Πέρα από  το ότι είναι super ντιζαινάτο, διατηρεί το φαγητό κρύο για 24 ώρες και ζεστό για 10! Διάολε, πόσες ώρες θα βολοδέρνεις με το μωρό; Επίσης χωράει τεράστια ποσότητα φαγητού και είναι απόλυτα ανθεκτικό και οικολογικό.
Οπότε πλέον, μωρό, πάνα, μαγικό θερμός κι έξω απ' την πόρτα!
Θέλεις κι εσύ ένα τέτοιο; Θα το βρεις εδώ:
http://ohbaby.gr/product-category/for-baby/faghto/thermos-faghtodoxeia/

Καρότσι ομπρέλα 
Περιμένεις να φτάσει στη ζωή σου το μικρό θαύμα και σπεύδεις να αγοράσεις το πιο σουπερ-ντουπερ τριαξονικό καρότσι που πάει και camel trophy αν χρειαστεί. Ως εδώ όλα καλά. Κι ξαφνικά έρχεται εκείνη η τρομαχτική μέρα που αποφασίζεις να πας μια εκδρομή. Βαλίτσα δική σου, βαλίτσα του συντρόφου σου, βαλίτσα του μωρού, πάνες, σεντονάκια, πετσετάκια, σελτεδάκια, μπιμπερό, αποστειρωτές, μπλέντερ, παρκορέβατα, όλο το mothercare φορτωμένο σε ένα αμάξι. Κι εκεί που τα έχεις χωρέσει όλα κουτσά στραβά, θυμάσαι πως πρέπει να βολέψεις κάπου και το τριαξονικό. Epic fail. Το τριαξονικό έχει πιάσει όοοοολο το πορτ μπαγκάζ.
Μετά από δύο ταξίδια που καθόμουν με το παρκορέβατο στο λαιμό, βρήκα τη λύση. Καρότσι τύπου ομπρέλα ή μπαστούνι ή όπως αλλιώς το λένε. Μαζεύει τόσο πολύ που θέλεις να κλάψεις από χαρά, είναι πανάλαφρο και πάμφθηνο. Μοναδικό tip που έχω να σου πω πριν τρέξεις στα μαγαζιά, είναι να βρεις οπωσδήποτε ένα που ξαπλώνει η πλάτη του τόσο, όσο να μπορεί να κοιμάται το μωρό. Γιατί εκδρομή θα είσαι, δε θες να τη βγάζεις κάθε βράδυ στο ξενοδοχείο.
Ε, καλά, μη με ρωτήσεις πού θα βρεις, παντού.


Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πήραμε βραβείο!

Όταν αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ ένα blog, άρχισα να ρίχνω κλεφτές ματιές σε blogs άλλων μαμάδων. Εκεί που χάζευα λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα post που μιλούσε για ένα περίεργο βραβείο. Ένα βραβείο που δίνει ο ένας blogger στον άλλον. Μικρά αγκαθάκια ζήλιας κλότσησαν μέσα μου. "Αν φτιάξω το blog θα αξιωθώ ποτέ να πάρω κι εγώ ένα τέτοιο βραβειάκι?" Τελικά το blog γεννήθηκε και το ζήτημα "βραβείο" ξεχάστηκε. 
Ως που πριν λίγες μέρες έλαβα όχι ένα, αλλά δύο μηνύματα από δύο γλυκές συνοδοιπόρους bloggers. Η Τίνα από το tinartideas.blogspot.gr και η Έφη από το cheapsmarttoys.blogspot.gr μου έκαναν την τιμή να μου απονείμουν αυτό το βραβείο και τις ευχαριστώ πολύ!

Αλλά τι είναι το βραβείο Liebster? 
Το "Liebster Award" είναι ένα εικονικό βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers
Και αυτοί είναι οι  κανονισμοί:

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της Τίνας (Έφη συγγνώμη που δεν απαντάω και στις δικές σου αλλά τι να πρωτογράψω η γυναίκα!)
1. Γιατί ξεκινήσατε το blog; 
Για να γεμίζω τις ατελείωτες ώρες θηλασμού. Ειδικά στη βραδινή βάρδια μου έσκαγαν οι καλύτερες ιδέες, ήταν κρίμα να πάνε χαμένες.
2. Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει 
Το να κοιμάμαι πάνω από 4 ώρες συνεχόμενα. Η yoga. Οι άνθρωποι με θετική ενέργεια. Η μερέντα. 
3. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers, και με ποιον τρόπο; 
Προσωπικά χαίρομαι πολύ με τα σχόλια γιατί συνειδητοποιώ πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που με διαβάζουν εκεί έξω, εκτός από τον άντρα μου και την αδερφή μου. 
4. Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας; 
Για τη μπουγελόφατσα κυρίως. Guest star ο μπαμπάς της μπουγελόφατσας. 
5. Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά; 
Όχι, είμαι σχετικά καινούρια στο χώρο της blogoσφαιρας και δεν μου έτυχε ακόμη. Ευελπιστώ στο άμεσο μέλλον. 
6. Πως φαντάζεστε το blog σας μετά από 2 χρόνια; Tι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιον τρόπο; 
Αν υποθέσουμε πως προς το παρόν το blog μου μπουσουλάει, θα ήθελα να το δω να περπατάει, να τρέχει, να σκαρφαλώνει και κάποια στιγμή να βγάλει και την πάνα. 
7. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;  
Επιδίδομαι με μεγάλη επιτυχία στο τάισμα με συγχρονισμένο τραγούδι, στο άλλαγμα πάνας, στην τοποθέτηση μπλούζας-κολάν-κάλτσας-παπουτσιού με ελάχιστα δάκρυα και στο σπρώξιμο καροτσιού μετ' εμποδίων. 
8. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Πολύ λιγότερο από αυτό που θα ήθελα.
9. Πως γεννιούνται τα post σας;
Συνήθως με φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο. 
10. Ευχές για τον αναγνώστη
Άντε και καλή τύχη μάγκες!

Και τo βραβείο πάει στις: 


  1. whoneedsanother - μαμά της Ίριδας
  2. spfofinspiration - μαμά Δανάη
  3. mariaslilmen - μαμά Μαρία
  4. maria-elena-jewelery - μαμά Μαρία-Έλενα
  5. topaiziko - μαμά Τόνια
  6. family4four - μαμά Αντιγόνη
  7. karpouzakisjunior - μαμά Ρία
  8. diplamoumama - μαμά Ρένα
  9. antigonidio - κι άλλη μαμά Αντιγόνη
  10. joan's blog - μαμά Ιωάννα
Σε καλή μεριά κορίτσια!

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Μαμάδες εναντίον μαμάδων

Έχεις μόλις γεννήσει και παλεύεις με τις ορμόνες σου, τον άντρα σου, το λεχούδι σου, την ίδια σου την ύπαρξη. Προσπαθείς να καταλάβεις τι σου έχει συμβεί, αναρωτιέσαι τι πήγες κι έκανες και σκέφτεσαι καμιά φορά με τρόμο πως δεν υπάρχει κάρτα αλλαγής να πας να πάρεις ένα καναρίνι, ένα γατάκι, ένα ιγκουάνα βρε αδερφέ.

Μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα, προσπαθείς να βρεις κάπου στήριγμα κι επειδή η κουπαστή του μπαλκονιού σου μοιάζει κομματάκι επικίνδυνη στρέφεσαι στο facebook. Κι όμως! Μια μικρή μόνο αναζήτηση στις σελίδες του fb θα σου αποκαλύψει αναρίθμητες ομάδες μαμαδοσυμβουλών και μαμαδοϊστοριών. Από θέματα θηλασμού ως τρόπους ανατροφής κι από οδηγίες διατροφής ως μεθόδους αποφυγής της πάνας (ναι, βεβαίως, υπάρχει κι αυτό!! Voila΄: https://www.facebook.com/groups/388105711344435/?fref=ts)

Στη δεδομένη φάση, καθώς περνούσα γύρω στις 18 ώρες την ημέρα με ένα μωρό κρεμασμένο στο στήθος μου, το θέμα που με έκαιγε και με τσουρούφλιζε ήταν ο θηλασμός.Έψαξα λοιπόν, βρήκα μια σχετική ομάδα και άρχισα να την (παρ)ακολουθώ. Διάβασα από δω, μελέτησα από κει κι όσο πιο πολύ διάβαζα τόσο πιο πολλές ενοχές ένοιωθα.

Το μικρό μου θρεφταράκι (aka μπουγελόφατσα) δεν χόρταινε με τίποτα με το γάλα της μανούλας. Η διαδικασία ήταν η εξής: θηλασμός, τέταρτο ανάπαυλας, κλάμα γοερό, θηλασμός, τέταρτο, κλάμα κ.ο.κ. Μετά από μαραθώνιο αγώνα κατέληξα πως το παιδί γεννήθηκε πεινασμένο, πάει και τελείωσε. Έκανα λοιπόν την εξής αμαρτωλή σκέψη, να της δώσω συμπλήρωμα. Ναι, ναι, ξένο γάλα, σκονόγαλα ή όπως αλλιώς το ονομάζουν όλες αυτές οι φανατικές στις σχετικές ομάδες. Με το που ρώτησα τη γνώμη τους, έπεσαν να με φάνε. Θα σου κοπεί το γάλα, το παιδί θα βγάλει τρίτο μάτι και ουρά, θα καταστρέψεις το μέλλον του και όποια πιθανότητα έχει να πάει στο Harvard, θα το δηλητηριάσεις, να καείς στην κόλαση άσπλαχνη μάνα, που θες να λέγεσαι και μάνα, ου να μου χαθείς. Σαν να μην είχα αρκετές ενοχές που δεν επαρκούσε το γάλα μου, οοοοοχι, έπρεπε να πάρω και μια extra γερή δόση από τις ιερομάρτυρες του θηλασμού. Θέλετε να σας πω τι έγινε τελικά; Ναι, έδωσα συμπλήρωμα χωρίς να κόψω καθόλου το θηλασμό, η μικρή ηρέμησε, ως δια μαγείας άρχισε να κοιμάται πάνω από 10' συνεχόμενα, η μαμά ηρέμησε, ο μπαμπάς ηρέμησε και βρήκαμε μαγικά όλοι το ρυθμό μας και τις ισορροπίες μας. Και να σας πω και το πιο τρομακτικό; Έντεκα μηνών η μικρή κι ακόμα έχω γάλα! Και τρίτο πόδι ή κέρατο ακόμη δεν έχω δει.

Και συνεχίζω με το παραλήρημα των μαμαδο-ομάδων. Καθώς η μικρή τον πρώτο μήνα δυσκολευόταν πολύ να ηρεμήσει εκτός στήθους, η παιδίατρος μου είπε να της δώσω πιπίλα. Πιπίλα;;;;; Πας καλά; Θα βάλεις στο παιδί τάπα; Και θα πάθει σύγχυση θηλών και θα κάνει απεργία θηλασμού (σιγά μην κατέβει και σε πορεία) και θα γίνει καταθλιπτικό και όταν μεγαλώσει θα σου κάνει μήνυση για κακοποίηση... Θεέ μου, όλα αυτά για μια πιπίλα; Εγώ δεν πήρα πιπίλα; Εσύ δεν πήρες πιπίλα; Για άλλη μια φορά παράκουσα τις οσιομάρτυρες του αποκλειστικού θηλασμού. Και ήταν υπέροχο. Ξέρετε γιατί; Όχι γιατί μου προσέφερε κάποια παραπάνω λεπτά ηρεμίας αλλά γιατί χάρη σ' αυτό το υπερπροϊόν τόλμησα, πολύ πολύ γρήγορα να βάλω τη μικρή στο αμάξι και να πάμε βόλτα ΜΟΝΕΣ ΜΑΣ! Ναι, βέβαια έτρεμα από το φόβο μου, πήγαινα με 20km/ώρα στην Κηφισίας και σταμάτησα 5 φορές στην άκρη να δω αν αναπνέει. Αλλά χάρη στην πιπίλα ένοιωθα πως είχα ένα extra μαξιλαράκι ασφαλείας. Κι όταν κάποια στιγμή έκλαψε, σταμάτησα, της την έβαλα και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Κι έχω κι άλλα. Αν τολμήσεις να πεις πως θέλεις να αποθηλάσεις πριν το παιδί μάθει ανάγνωση είσαι τουλάχιστον για φτύσιμο. Το ενδεχόμενο να ξεκινάς δουλειά ή να κουράστηκες βρε αδερφέ δεν παίζει επουδενί. Το παιδί θα αποθηλάσει όταν θέλει αυτό, ακόμη κι αν χρειαστεί να ζητήσει αναβολή από το στρατό γιατί πίνει ακόμη γάλα από τη μανούλα.
Α! Και δεν μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με το νεοεισερχόμενο μέλος; Δεν έχεις πετάξει ακόμη τον άντρα σου στο πάτωμα για να βάλεις στη θέση του τον μικρό απόγονο; Τότε γιατί πήγες κι έγινες μάνα. Δεν βλέπεις τις γάτες που κοιμούνται αγκαλιά με τα γατάκια τους; Τις ποντικίνες με τα ποντικάκια τους; Εσείς εκεί στο ανθρώπινο είδος πώς την έχετε δει έτσι; Και δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναφερθώ στα σχόλια που θα εισπράξεις αν δηλώσεις πως έβαλες το παιδί σου να κοιμηθεί σε δικό του δωμάτιο πριν την εφηβεία. Φτού σου μωρή άχρηστη!

Αυτά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο υπερβολικά θα βρεις στις διάφορες μαμαδο-ομάδες.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, από τις ομάδες αυτές θα πάρεις και πολλή βοήθεια, τόσο ψυχολογική όσο και ουσιαστική. Αν όμως αποφασίσεις να μπεις στον κόσμο των cyber-μαμάδων, προσπάθησε να κάνεις πολύ φιλτράρισμα και μην αφήσεις να βγει έξω από το pc σου ούτε σταγόνα ενοχής.

Υ.Γ. Ξέρω εκ των προτέρων πως κάποιες θα συμφωνήσετε, κάποιες θα διαφωνήσετε και πολλές θα πέσετε να με φάτε. Please treat with tender! 

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Συγγνώμη

Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω συνέχεια ένα αγοράκι με κόκκινο μπλουζάκι και μπλε παντελονάκι ξαπλωμένο στην άμμο. Με μικρά παπουτσάκια, να, σαν κι αυτά που αγόρασα προχθές για τη Δανάη μου που έκανε τα πρώτα της βήματα.
Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω ένα αγοράκι με κόκκινο μπλουζάκι και μπλε παντελονάκι να ανοίγει νωχελικά τα μάτια του, να τεντώνει τα χεράκια του, να πιάνεται από τα κάγκελα της κούνιας του και να σηκώνεται, να, όπως κάνει κάθε πρωί η Δανάη μου. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τη μαμά του να μπαίνει στο μικρό παιδικό δωμάτιο, για να του δώσει το πρώτο φιλί της ημέρας, όπως κάνουν κάθε πρωί όλες οι μαμάδες του κόσμου. Κι αυτό να απλώνει τα χεράκια του για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Και μετά ανοίγω τα μάτια μου και πονάει όλο μου το σώμα. Γιατί ξέρω πως αυτό το παιδάκι, και τα δεκάδες άλλα παιδάκια που πήρε μαζί της η θάλασσα, δεν χόρτασε την αγκαλιά της μαμάς του. Δεν χόρτασε τα χάδια της και τα φιλιά της. Δεν χόρτασε βόλτες στο πάρκο μέσα στο δυνατό χέρι του μπαμπά του. Δε χόρτασε παραμύθια, χρώματα, παιδικά τραγούδια, δε χόρτασε κρυφτό και τραμπάλα, δε χόρτασε παγωτά. Δε χόρτασε παιχνίδι με τον αδερφό του, παιδικούς έρωτες, δε χόρτασε τον παππού του που ήθελε τόσο να τον κακομάθει. Τίποτα δεν πρόλαβε να χορτάσει, γαμώ τον πολιτισμό μας.
Πονάει όλο μου το σώμα γιατί δεν ξέρω τι θα απαντήσω στη Δανάη μου όταν με ρωτήσει "Μαμά, γιατί αφήσατε αυτό το παιδάκι να πνιγεί; Γιατί δεν κάνατε κάτι;Αφού μαμά πετάμε κάθε μέρα τόσο φαγητό γιατί δεν τους είπατε να έρθουν στο σπίτι να φάμε όλοι μαζί; Μαμά, εγώ πιάνω τόσο λίγο χώρο στο κρεβατάκι μου, γιατί δεν τους είπατε να έρθουν να κοιμηθούμε όλοι μαζί;"
Συγγνώμη Δανάη μου, συγγνώμη για τον "πολιτισμό" μας.

Υ.Γ. Συγχωρέστε με για το άσχετο post, κάποιες φορές τα γεγονότα μας ξεπερνάνε.


Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Αγάπη ρεεεε!!!

Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να γράψω για μωρά, μαμάδες, θηλασμόυς και πάνες, κάτι δεν μου έβγαινε.Το μυαλό μου έχει γίνει πουρές, όλη μέρα σουλατσάρουν κάτι περίεργες λέξεις και κάτι ακόμη πιο περίεργα ονόματα, Capital Control, Γερουν Νταισελμπλουμ, Eurogroup, Γιούνκερ, Σόιμπλε, Grexit, E.L.A. και μετά δημοψήφισμα, ναι όχι, όχι ναι...
Ζούμε περίεργες μέρες και όπως έγραψε κάποιος ίσως σε 50 χρόνια να είμαστε στα SOS της ιστορίας! 

Όμως έχω τρομάξει. Και όχι δεν έχω τρομάξει τόσο με την προοπτική της Δραχμής, του Ευρώ ή της Λίρας Ουγκάντας, έχω τρομάξει με τους Έλληνες. 
Βλέπω κόσμο να φανατίζεται, βλέπω κόσμο να φωνάζει, να βρίζει, να απειλεί, να μαλώνει να διχάζεται. Ή είσαι μαζί μας ή με τους άλλους. Προδότες, γερμανοτσολιάδες ο ένας, αλήτες ψευτοεπαναστάτες ο άλλος. Συλλαλητήρια και κόντρα συλλαλητήρια που κονταροχτυπιούνται ποιος την έχει πιο μεγάλη. Γριές ζητάνε πιστοποιητικά φρονημάτων από τον μπακάλη για να ψωνίσουν, μαγαζάτορες φωνάζουν την αστυνομία για παράνομη αφισοκόλληση στην κολόνα που βλέπει τη βιτρίνα τους. Παρέες διχάζονται, οι μεν σταματάνε να μιλάνε στους δε και τούμπα. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χάος! Αναρτήσεις και κόντρα αναρτήσεις, φωτογραφίες προφίλ αλλάζουν και γίνονται υπερήφανα ΟΧΙ ή βροντερά ΝΑΙ, γνωστοί και άγνωστοι βρίζονται μεταξύ τους, ο ένας κάνει block τον άλλον αν δεν έχει τα "σωστά" πιστεύω.
Έχω τρομάξει πολύ. Μέσα σε πέντε μέρες έχουμε προλάβει να ακονίσουμε τα μαχαίρια μας, να κρεμάσουμε ταμπέλες στο λαιμό μας αλλά και στο λαιμό οποίου μιλάει Ελληνικά, έχουμε προλάβει να χωριστούμε σε στρατόπεδα και να κατηγοριοποιήσουμε τους ανθρώπους σε Εμείς και Αυτοί. 
Η ταπεινή, ταπεινότατη μου άποψη, είναι πως έρχονται πολύ δύσκολες μέρες one way or another που λένε και στο χωριό μου. Γι΄αυτό και πιστεύω πως το μόνο που θα μας σώσει από τα χειρότερα είναι η αλληλεγγύη, η αλληλοκατανόηση και ο αλληλοσεβασμός. 
Ψηφίστε ότι σας φωτίσει ο Αλλάχ (εμένα δεν μου έχει στείλει ακόμη επιφοίτηση, περιμένω υπομονετικά) όμως ακούστε και την αντίθετη άποψη, δεν κάνει κακό. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο πιστεύω πως οι θιασώτες και του Ναι και του Όχι, σε ένα καλύτερο αύριο ποντάρουν.

Όπως λέει κι ο αγαπημένος Ξυλούρης "βοήθα καλέ μου να μη φαγωθούμε μεταξύ μας". 




Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Καινούριο μωρό: Οδηγίες χρήσης

Αφορμή για το πόνημα αυτό (λέγε με και blog) στάθηκε ο Γιώργος, συνάδελφος, που ενώ περίμενε τον πρώτο του απόγονο ζήτησε από τον παλαίουρα (λέγε με και ενός τριμήνου μαμά) να του δώσω συμβουλές από την ως τώρα εμπειρία μου. Χωρίς να το πολυσκεφτώ του είπα ένα δυο πραγματάκια που μου ήρθαν στο μυαλό και μέχρι να φτάσω σπίτι είχα σκεφτεί άλλα δέκα. Κόντευα να σκάσω, ήθελα να τα πω όλα, να τα μοιραστώ με κόσμο, τόση σοφία συμπυκνωμένη δεν έπρεπε να πάει χαμένη! Ε, δεν φτιάχνω ένα blog σκέφτηκα, θα τα γράφω εγώ, κι οποίος με διαβάσει με διάβασε! Όπερ και εγένετο. 

Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να καταγράψω όλα όσα σκέφτηκα και δεν είπα τότε, κι άλλα πόσα που έχουν προκύψει στο μεταξύ. Ας μην ξεχνάμε και την αγάπη μου για λίστες, έφτιαξα άλλη μια, συγκεντρώνοντας το αμάγαλμα της σοφίας που μου έχει τόσο απλόχερα χαρίσει ως τώρα η μητρότητα. Στο σημείο αυτό να σημειώσω ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ πως όσα ακολουθούν δεν είναι τίποτε άλλο παρά προσωπικές απόψεις που βασίζονται στις δικές μου εμπειρίες, σκέψεις και πράξεις (τουτέστιν, μην πέσετε να με φάτε αν κάπου δεν συμφωνείτε, προφανώς εσείς το βιώσατε αλλιώς).
Το λεπό...

1. Αν δεν έχεις γίνει ακόμη γονιός, όταν βλέπεις τα μωρά αλλονών να κλαίνε, σίγουρα πιστεύεις πως το δικό σού θα είναι αλλιώς. Ε βέβαια, κάποιο λάθος κάνουν αυτοί οι άχρηστοι γονείς και το μωρό τους πλαντάζει στη μέση του δρόμου/ ταβέρνας/ μαγαζιού/ ξένου σαλονιού. Φίλη μου, ακριβώς έτσι θα είναι και το δικό σου, ίσως και λίγο χειρότερο. 
2. Μη γεμίσεις με τύψεις αν δεν νιώσεις από το πρώτο λεπτό την υπέρτατη αγάπη, την απόλυτη ολοκλήρωση, τον κεραυνοβόλο έρωτα και όλα αυτά τα φαντασμαγορικά που διαβάζεις στα περιοδικά. Υπάρχουν κάποιες που τα νιώθουν αμέσως, σε άλλες παίρνει ένα μήνα, και άλλες για κανένα εξάμηνο αναρωτιούνται τι πήγαν κι έκαναν! Μην αγχώνεσαι, αργά ή γρήγορα θα τα νιώσεις όλα όσο μοσχάρα κι αν είσαι, έχει προβλέψει η φύση γι αυτό! 
3. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να φρικάρεις τον πρώτο καιρό. Λίγο οι ορμόνες, λίγο η κλεισούρα, λίγο η απότομη ευθύνη, λίγο η αλλαγή, τι να σου κάνει ο άνθρωπος; Ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο, αλλά προσπάθησε να θυμάσαι πού και πού πως η φρίκη δεν κρατάει για πάντα. Ξαφνικά έρχεται ένα πρωί και όλα έχουν γίνει ωραία και χαλαρά. Αλήθεια.
4. Όσο μικρο κι αν είναι το μωράκι σου, βγαίνε βόλτες. Κάθε μέρα. Το τετράγωνο, το παραπάνω τετράγωνο, ως την πλατεία, ως το Σύνταγμα, όσο μπορείς και όσο αντέχεις. Αν έχει κρύο ντύστο, αν έχει ζέστη γδύστο, αλλά προς θεού μην κλειστείς μέσα. Όχι για το μωρό, αν είναι μικρούλι το πιθανότερο είναι πως θα κοιμάται, αλλά για σένα και την καλή σου ψυχολογία. Πρέπει να βλέπεις κι άλλα πράγματα εκτός από τους καναπέδες του σπιτιού σου.
5. Αν αποφασίσεις να θηλάσεις, ξέρεις πολύ καλά πως δε θα μπορούσες να κάνεις μεγαλύτερο δώρο στο μωράκι σου. Αυτό που ίσως δεν ξέρεις, και δε σου έχει πει κανείς, είναι πως ο πρώτος καιρός είναι πολύ δύσκολος. Τον πρώτο μήνα ένιωθα πως η πολυθρόνα ήταν προέκταση του πισινού μου και το μαξιλάρι θηλασμού προέκταση του αγκώνα μου. Το να σηκωθώ να βάλω ένα ποτήρι νερό έμοιαζε τεράστιος άθλος, καλά, δεν συζητάω για μπάνιο και άλλα τέτοια υπερβολικά. ΟΜΩΣ, αν δεν τα παρατήσεις τον πρώτο μήνα, μετά θα είσαι η πιο τυχερή μαμά του κόσμου. Θα έχεις παντού και πάντα έτοιμο, ζεστό, αποστειρωμένο φαγητό, και κυρίως θα έχεις ένα μικροσκοπικό χεράκι να σε χαϊδεύει κι ένα φατσάκι να σε κοιτάει όλο ευγνωμοσύνη.
6. Απόλαυσε το μωράκι σου κάθε στιγμή και κάθε λεπτό. Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, που κοιμούνται βρέφη, ξυπνάνε μωράκια κι ένα ωραίο πρωί θα μας πούνε "άσε μας ρε μαμά, με έπρηξες!" και θα  ψάχνουμε να βρούμε από πού μας ήρθε! 
7. Μη γεμίζεις το μυαλό σου και την ψυχή σου με ενοχές. Αν δε θηλάσεις για 224 μήνες, αν δώσεις πιπίλα, αν δώσεις ξένο γάλα, αν το αφήσεις στο ριλάξ γιατί θέλεις να κοιτάξεις για λίγο το ταβάνι, αν πας ένα βράδυ για ποτό, αν δεν φτιάξεις όλες τις υπερσυνταγές βρώμης που κυκλοφορούν, δεν πειράζει. Τίποτα από αυτά δε σε κάνει λιγότερο μαμά. 
8. Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου. Αν περιφέρεσαι όλη μέρα με μια τρύπια πιτζάμα και άλουστα μαλλιά το μόνο σίγουρο είναι πως θα σιχαθείς την ίδια σου την ύπαρξη.  Με το που σηκωθείς από το κρεβάτι βάλε ρούχα κανονικά, βρες 5 λεπτά και κάνε ένα μπάνιο κι αν τα καταφέρεις κακόμαθε μια στο τόσο τον εαυτό σου, κάνε ένα μανικιούρ, μια ανταύγεια, ένα μασάζ (υπερβολή;; Μετά από εφτά μήνες θηλασμού και άρσης 9κιλου μωρού ρώτα με σε τι κατάσταση είναι η πλάτη μου!) ... Γιατί μια ευτυχισμένη μαμά είναι και μια καλή μαμά.
9. Μην αγωνίας να αγγίξεις την τελειότητα, όσο και να την πλησιάζεις, αυτή θα απομακρύνεται. Κάνε τα πράγματα όσο καλύτερα μπορείς εσύ και μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με κανέναν. Είμαι πεπεισμένη πως οι περισσότερες από αυτές που το παίζουν σούπερ μαμάδες, κάτω από τη μάσκα της τελειότητας στάζει η μάσκαρα που δεν πρόλαβαν να ξεβάψουν.
10. Βρες ένα παιδίατρο που εμπιστεύεσαι αλλά παράλληλα άκου και το ένστικτο σου. Σε όλα, μα όλα τα θέματα μωρού υπάρχουν δυο απόψεις που...μάντεψε, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες: Κοίμισέ το στο δικό του δωμάτιο με το που γυρίσεις από το μαιευτήριο ή να κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι μέχρι να πάει σχολείο, άστο να κλαίει όλο το βράδυ γιατί μόνο έτσι θα μάθει να κοιμάται ή μην το αφήσεις να κλάψει λεπτό γιατί θα πληγωθεί ανεπανόρθωτα (και θα στα φάει στους ψυχολόγους), μην διανοηθείς να το παίρνεις αγκαλιά γιατί θα κακομάθει και θα σε κάνει ότι θέλει ή να το έχεις όλη μέρα αγκαλιά για να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά... και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί επ'άπειρον. Αν δεν ακολουθήσεις το ένστικτο σου θα οδηγηθείς με μαθηματική ακρίβεια σε διχασμό προσωπικότητας και απόλυτη παράνοια.
11. Μην ξεχνάς τον άντρα σου. Δώστου σημασία, πρόσεξε το καινούριο του κούρεμα και τις καινούριες του κάλτσες, ή ακόμα καλύτερα αγόρασέ του εσύ καινούριες κάλτσες, πηγαίντε για ένα ποτό οι δυο σας, συζητήστε κάτι άλλο εκτός από πάνες και κακάκια. Μην ξεχνάς πως εκτός από γονείς είστε και σύντροφοι.
12. Αγνόησε τους καλοθελητές. Παντού θα συναντάς κόσμο που θα έχει να σου πει μια άποψη, μια συμβουλή, μια παρατήρηση. (Ο πόνος μου είναι καταγεγραμμένος σε άλλο post). Φόρα τη μάσκα της ευγένειας και φύγε τρέχοντας ή αν έχεις κουράγιο απάντησέ τους όπως τους αρμόζει. Η εμμονή των ανθρώπων να μοιράζουν άχρηστες συμβουλές δεξιά αριστερά είναι τόση που μέχρι και blogs πάνε και γράφουν...Ουπς!!

Και last but not least.... Απόλαυσε το!

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Η φωλιά της κούκου(βάγιας)

Όταν έμεινα έγκυος, από τα πρώτα συμπτώματα που είχα δεν ήταν οι ναυτίες και οι εμετοί (που εδώ που τα λέμε δεν ήρθαν και ποτέ) αλλά το σύνδρομο της φωλιάς. Αυτό είναι κάτι που σε χτυπάει κατακούτελα και σου προκαλεί μια ακατανίκητη ανάγκη να κάνεις εκκαθάριση, τακτοποίηση, καθάρισμα και πέταμα, πολύ πέταμα! Δεν μπορώ να σας περιγράψω απόλαυση να ψάχνω για ληγμένα Depon, για ληγμένες μπύρες και για ληγμένα αλάτια (κι ας φώναζε ο Νάσος πως το αλάτι δε λήγει). Δε φαντάζεστε ηδονή να αδειάζω συρτάρια και ντουλάπια και να πετάω πράγματα που μου έμοιαζαν άχρηστα (εντάξει, μπορεί μετά να μην είχαμε ούτε ανοιχτήρι, αλλά τότε μου φαινόταν εντελώς άχρηστο). Δεν ξέρω αν είναι κάτι που το παθαίνουν όλες, εγώ είμαι οργανωτικό φρικιό από τη φύση μου, αλλά νομίζω πως στην προκειμένη φάση η φύση μου ξεπέρασε κι εμένα την ίδια.

Κι αφού είχα τακτοποιήσει μέχρι και τα καυσόξυλα,  έφτασε η ώρα να αρχίσω να φτιάχνω το δωματιάκι της πολυαναμενόμενης μουσαφίρισσας. Το πρώτο που έπρεπε να γίνει ήταν να βαφτούν οι τοίχοι. Όχι ροζ! Θεέ μου, όχι άλλο ροζ! Για κάποιο λόγο όλοι θεωρούν πως αν περιμένεις κορίτσι πρέπει να χτίσεις ένα ροζ κουκλόσπιτο. Από τις κουρτίνες και το χαλί ως τα φορμάκια και τα γαντάκια. Για να καταλάβετε την εμμονή του κόσμου με το κορίτσι-ροζ, αγόρι-γαλάζιο, αν βγω με τη μικρή και την έχω ντύσει σαν ροζ κουφέτο αλλά φοράει μια γαλάζια κάλτσα, όλοι με ρωτάνε αν είναι αγοράκι. Αφού ρε παιδιά όταν η μικρή αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο, όλα ροζ θα τα ζητάει, ας βάλουμε κανένα άλλο χρωματάκι τώρα που μας παίρνει. Ο τοίχος λοιπόν βάφτηκε λαδί.
Όμως κάτι έλειπε... Μια πινελιά παραμυθιού, μια πινελιά αστερόσκονης. Και καθώς ο μπαμπάς μας είναι ολίγον καλλιτέχνης ανέλαβε δράση. Έφτιαξε δύο προσχέδια με ζωγραφιές για τον τοίχο, και προφανώς.... ομοφωνία καμία. 
 Εγώ ήθελα αυτό









κι ο Νάσος αυτό
 Εγώ ήθελα ζωάκια γλυκουλάκια κι ο Νάσος τερατάκια
- Μα καλά, θα βάλουμε τέρατα στο δωμάτιο του παιδιού; Αν δεν κοιμάται τα βράδια εσύ θα φταις!
- Δηλαδή μόνο μικυμάου μπορείς να δεχτείς για το παιδικό δωμάτιο (όχι, δεν ξέχασα το σίγμα, έτσι το λέει όταν θέλει να με κοροϊδέψει)
Και αφού δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε με τίποτα, κατεβάσαμε τα σχέδια σε δημοψήφισμα (που είναι και της μοδός βρε αδερφέ) και η λαϊκή βούληση αποφάσισε το δεύτερο. Τι να κάνω, αφού ο λαός μίλησε η μαμά έκανε τουμπεκί. Μαζέψαμε μαρκαδόρους, φίλους, μπύρες και κοψίδια και βάλαμε μπρος. Το απολαύσαμε πάρα πολύ και, εντάξει, δε θα πω ψέματα, το αποτέλεσμα με ενθουσίασε!

Μπορείτε να δείτε κι άλλες δουλειές της καλλιτεχνικής ομάδας εδώ: The LollyPop

Κι αφού στολίσαμε τους τοίχους, ήρθε η ώρα για τα έπιπλα και την αναγκαία επίσκεψη στα γιγαντο-μαμαδο-μάγαζα. Σ' αυτά τα μαγαζιά, με το που κάνει την εμφάνισή της μια έγκυος, οι πωλήτριες παθαίνουν πολλαπλούς οργασμούς. Τρέχουν κατά πάνω της και τη γεμίζουν κοπλιμέντα του τύπου "Τόσο μικρή μαμά;" ακόμη κι αν έχει την ηλικία της γιαγιάς τους όπως και "Δεν πρέπει να έχετε βάλει καθόλου βάρος" έστω κι αν μοιάζει με το θωρηκτό Ποτέμκιν. Και κάπου ανάμεσα σε ψέματα και τεράστια ψέματα, τσουυυυυκ, της πασάρουν διακριτικά Τη Λίστα. Η Λίστα είναι ένα πολυσέλιδο φυλλάδιο σε μέγεθος εγκυκλοπαίδειας με όλα όσα ΠΡΕΠΕΙ  να έχεις αγοράσει πριν φτάσει ο πελαργός, αν θέλεις να λέγεσαι μαμά με δόξα και τιμή. Αγαπητή εγκυμονούσα σε προειδοποιώ. Πρόκειται για μια δοκιμασία που θα περάσεις όπως όλες μας. Πρέπει να βάλεις τα δυνατά σου και να αντισταθείς στην αγορά όλων των απίστευτων μπουρδολογιών που θα προσπαθήσουν να σου πασάρουν. Ενδεικτική παραπομπή από το γράμμα θήτα: Θερμόμετρο δωματίου, μπάνιου. μωρού, νερού, καιρού.... έλεος!

Με εντατική ψυχοθεραπεία (από το Νάσο) κατάφερα να αντιμετωπίσω τις τύψεις που με γέμισαν οι λίστες του τρόμου (μα τι μαμά θα γίνω αν δεν αγοράσω όοοοοολα όσα μου λένε ότι είναι απολύτως απαραίτητα;). Και δε φτάνει που δεν ακολούθησα τη Λίστα, πήρα και ένα σωρό δανεικά πραγματάκια από φίλους (τα περισσότερα μωρουδιακά έχουν λόγο ύπαρξης λίγες εβδομάδες, τι κρίμα να καταλήγουν κατακαίνουργια και καταχωνιασμένα σε μια αποθήκη) Και εκτός όλων αυτών, αυτοσχεδίασα και λιγάκι, π.χ. αντί για την κλασική προκάτ συρταριέρα-αλλαξιέρα, πήρα μια απλή συρταριέρα από το IKEA, άλλαξα τα πομολάκια και ιδού:









Λέτε όλα αυτά να δημιουργήσουν τραύματα στο παιδί μου; Λέτε να καταλήξει σε 30 χρόνια η μπουγελόφατσα σε καμιά καρέκλα ψυχολόγου να λέει κλαίγοντας "Οι γονείς μου με έβαλαν σε ριλάξ δεύτερο χέρι, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τους το συγχωρέσω ποτέ."; Μπουγελόφατσα, αν διαβάσεις ποτέ αυτό το blog να ξέρεις πως μπορεί οι γονείς σου να μην αγόρασαν όλα όσα τους υπέδειξαν οι προσταγές της μωρουδομόδας αλλά γέμισαν κάθε χιλιοστό του δωματίου σου με αγάπη, μην το υποτιμάς αυτό. 

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ελλάς μαμάδων Χριστιανών

Η μητρότητα με μαθαίνει κάθε μέρα ένα κάρο πράγματα, από το πώς βλέπω τον εαυτό μου και τους άλλους μέχρι το πώς βλέπω την ίδια τη ζωή. Εκτός από όλα αυτά (που εντάξει, το παραδέχομαι, μια γενικόλογη μπούρδα είπα, αλλά παραδεχτείτε κι εσείς πως σας έπεισα) η μητρότητα με μαθαίνει πολλά για την κοινωνία που ζω. 

Μεγαλώνοντας, είχα αρχίσει να υποπτεύομαι πως η Ελληνική είναι μια άκρως συντηρητική, παραδοσιακή, θρησκόληπτη και θεοφοβούμενη κοινωνία. Το ψιλιαζόμουν αλλά δεν το ζούσα, ο άμεσος κύκλος μου δεν μπορώ να πω πως έχει τέτοιους ανθρώπους οπότε για μένα όλο αυτό ήταν κάτι σαν το κρύο στη Φλώρινα, έχεις ακούσει πως κάνει τρελό, ίσως πας και μια φορά εκδρομή και το διαπιστώσεις, αλλά δε ζεις με αυτό.
Όταν γίνεσαι μαμά όμως, με ένα μαγικό τρόπο τραβάς πάνω σου όλη την ανθρώπινη βλακεία, όλα τα δείγματα θρησκοπαραδοσιακών ανθρώπων που θεωρούν δεδομένο δε, πως αφού είσαι μαμά θα είσαι ένας από αυτούς. 

Δε θα αναφερθώ στο πόσες φορές έγκυος ούσα μου δήλωσαν ορθά κοφτά και με απόλυτη βεβαιότητα πως περιμένω αγόρι, σε σημείο που μια γειτόνισσα, μου είπε πως ο γιατρός μου κάνει λάθος και να μην αγοράσω και πολλά ροζ γιατί δε θα έχω τι να τα κάνω (Νομίζω πως όταν με συναντάει στο διάδρομο με τη μικρή, ακόμα πιστεύει πως είναι αγόρι.). Δε θα αναφερθώ στα καθημερινά περιστατικά παρεμβατικότητας του τύπου πού το βγάζεις το παιδί έξω με το κρύο/ τη ζέστη/ την υγρασία/ την έκλειψη ηλίου και σελήνης/ τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Είναι τόσο πολλές οι παρεμβάσεις που έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν φοράω κανένα χαρτάκι στο κούτελο του τύπου "Μπορώ σήμερα να το βγάλω το παιδί έξω; Ας κάνουμε όλοι μαζί ένα δημοψήφισμα". Ούτε θα αναφερθώ στο πόσες άπειρες φορές μου τη σταυρώσανε και μου τη φτύσανε. Θα αναφερθώ στα πιο τρανταχτά και συγκλονιστικά.

Περιστατικό Νο 1. Δέκα ημερών λεχώνα, και αφού κόντευα να φάω τους καναπέδες, τον έρμο τον Νάσο και τα λυσσιακά μου από την κλεισούρα, αποφάσισα να βγω μια βόλτα το τετράγωνο. Στο τετράγωνο τυγχάνει να υπάρχει και φούρνος οπότε σκέφτηκα να το συνδυάσω και να πάρω και λίγο ψωμί. Με το που μπήκα μέσα, η φουρνάρισσα γούρλωσε τα μάτια της "Πώς βγήκες από το σπίτι ασαράντιστη γυναίκα;; Ευχή πήρες" "........" δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν ήξερα τι ήταν αυτή η ευχή και από πού έπρεπε να την πάρω. Έτερη πελάτισσα που περίμενε πίσω μου "Εγώ δεν άντεξα την κλεισούρα 40 μέρες" (δικιά με λέω μέσα μου) "και πήρα μισή ευχή για να μπορέσω να βγω" "#$%@!@(&^&$%" (Δηλαδή κάπου πας και παίρνεις ευχές με το κιλό, μισό, τεταρτάκι, μου πέσαν 300 γρ. να το αφήσω; Ναι μωρέ δεν πειράζει) 
Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ο άνθρωπος που έχει απέναντί του είναι αλλόθρησκος, άθεος ή έστω όχι και τόσο πιστός.

Περιστατικό Νο 2. Σε γνωστό πολυϊατρείο περιφέρουμε τη μπουγελόφατσα προσπαθώντας να βρούμε τον προορισμό μας. Κάπου μεταξύ υπογείου και τρίτου μας σταματάει γλυκιά κυρία. Αφού φτύνει τη μικρή και τη σταυρώνει τρεις φορές, βγάζει από την τσέπη της εικονάκι με τον άγιο τρέχα γύρευε και με ρωτάει αν με πειράζει να το βάλει στο καρεκλάκι της μικρής. Ναι κυρία μου με πειράζει, όσο κι αν σου φαίνεται ανήκουστο με πειράζει. Κι εμένα μου φαίνεται ανήκουστο να περιφέρεσαι στους διαδρόμους της πολυκλινικής με εικονάκια στην τσέπη... 

Περιστατικό Νο 3. Έχουμε γυρίσει από το μαιευτήριο, έχουν περάσει και κάμποσες μέρες, έχουμε κουτσά-στραβά προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και προσκαλούμε στο σπίτι ζευγάρι του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος (νεαρής ηλικίας, να σημειωθεί παρακαλώ). Αρχίζουν τα μου σου ξου... Τι έγινε ρε παιδιά, δε θέλετε να έρθετε, συμβαίνει κάτι; Να μωρέ ξέρεις, έχω περίοδο, και με περίοδο δεν κάνει να δεις ασαράντιστο παιδί γιατί... βγάζει σπυριά. Στην προκειμένη περάτωση ο μόνος που έβγαλε σπυριά ήταν η μαμά του ασαράντιστου. Και η παράνοια δεν τελείωσε εκεί. Επίσης, ξέρεις, δεν επισκέπτονται ασαράντιστο νύχτα για να μη βγουν οι μοίρες. What????? Οι ποιες; Και να βγουν να πάνε πού; Για το ποτό τους; Επαναλαμβάνω, σε περίπτωση που δε το συγκρατήσατε, άτομο νεαρής ηλικίας και ουχί η θειά μου η Μαρίτσα.

Περιστατικό Νο 4. Έχω πάει με τη μπουγελοφατσα επίσκεψη σε σπίτι φίλης με μωράκι ανάλογης ηλικίας. Στο σπίτι παρευρίσκεται και η πεθερά της φίλης και συζητάμε για την επικείμενη βάφτιση της μικρής τους. Και φυσικά ακολουθεί από την πεθερά η ερώτηση. Εσείς πότε με το καλό θα τη βαφτίσετε; Εμείς ξέρετε δε θα τη βαφτίσουμε ...................Ησυχία............... Κι άλλη ησυχία.............Τρία λεπτά ησυχίας μετά. "Εντάξει, ο καθένας κάνει αυτό που τον εκφράζει" είπε, και δεν έπεισε κανέναν! 

Περιστατικό Νο 5. Έχουμε βγει για καφέ η μπουγελοφατσο-οικογένεια και ένας γνωστός του Νάσου. Λίγη ώρα μετά, η μπουγελόφατσα αρχίζει τα νιαουρίσματα, που σε χρόνο dt. μετατρέπονται σε απειλητικά ουρλιαχτά. Πετάω ένα μαντήλι στο στήθος και αρχίζω να τη θηλάζω ενώ διακρίνω ένα μικρό σοκ στο βλέμμα του συνδαιτυμόνα μας. Δε μιλάω, δε μιλάει, όλα καλά. Ως που μου το πετάει. "Μου θυμίζεις σκηνή από Ελληνική ταινία, ξέρεις αυτές τις μανάδες στις φτωχογειτονιές" Άρα, συμπεραίνω, πως το παιδί σου το θηλάζεις (aka του δίνεις την καλύτερη δυνατή τροφή που μπορεί να πάρει) μόνο αν είσαι φτωχιά και κατατρεγμένη. Ή έστω αν είσαι ρετρολάγνα και αναπολείς την παλιά Αθήνα, με το αγιόκλημα και τα γιασεμιά. Τότε ντε, που κοιμόντουσαν με την πόρτα ξεκλείδωτη.

Αυτά κι άλλα τόσα τα συνέβησαν μέσα σε ένα πεντάμηνο ζωής ως Ελληνίδα μάνα. Πολύ φοβάμαι πως μέχρι να πάει η μικρή πανεπιστήμιο θα έχω εκδώσει δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια.