Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Ε-ε-έρχομαι!!

Ξημέρωσε αισίως η 39 και 6 (προφανώς και είχα καταργήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο και μετρούσα σε εβδομάδες τοκετού) και...ωχ..., Νάσο, ξύπνα,, πονάωωωω!!! Όχι παιδί μου, δεν έχω πάθει δυσπεψία από τον πολύ ανανά, η κόρη σου είναι που μας κάνει σήματα.
Καλά, δεν είχε κι άδικο ο άνθρωπος να με αμφισβητεί, πώς στο καλό από το "καμία προϋπόθεση τοκετού" φτάσαμε δυο μέρες μετά να πονάμε; Μην ήταν η yoga, μην ήταν τα bumps, το περπάτημα, ο ανανάς, οι μελιτζάνες, το κολυμβητήριο, το ρόφημα, οι "επαφές";  Μήπως απλά η μικρούλα κατάλαβε πως έχει μπλέξει με μάνα από τις λίγες και αποφάσισε να βγει μια ώρα αρχύτερα, γιατί δεν άντεχε άλλο ρόφημα από φύλλα βατόμουρου; Ό,τι κι αν έφταιγε, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, πονούσα, και η μικρούλα ερχόταν σιγά σιγά.

Εντωμεταξύ, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί όλες οι ετοιμόγεννες στο σινεμά ουρλιάζουν και χτυπιούνται ενώ εγώ δεν ένιωθα καμία τέτοια ανάγκη. 'Έφτασα λοιπόν στο λογικό συμπέρασμα πως είτε είμαι super woman είτε πως όλες αυτές οι ιστορίες που άκουγα για τον αφόρητο πόνο της γεννάς είναι υπερβολές των λιπόψυχων (χι χι, κατακτημένη Ρούμελη, τι σ' έμελε να πάθεις!) Η μαία μου βέβαια, μου είπε πως αν δεν φτάσω να μην μπορώ να μιλήσω από τον πόνο να μην το κουνήσω από το σπίτι (μωρέ δε νομίζω να φτάσω σε τέτοιο σημείο - ε ρε Ρούμελη που σου χρειάζεται).

Αφού είδαμε τρεις ταινίες, φάγαμε σαν να μην υπάρχει αύριο και παράλληλα μετρούσαμε κάτι εντελώς ακανόνιστες συσπάσεις με το syspasion counter (ναι, υπάρχει και τέτοιο app) οι πόνοι άρχισαν να δυναμώνουν. Κι άλλες ταινίες, κι άλλο φαγητό, κι άλλο μέτρημα, φτάσαμε 11 το βράδυ κι εγώ άρχισα να γονατίζω από τον πόνο  (κυριολεκτικά, να πέφτω στα τέσσερα, η super woman είχε γίνει small cat). Ώρα να την κάνουμε λοιπόν, it's official, γεννάμε (αυτόν τον πρώτο πληθυντικό δε, γιατί τον χρησιμοποιούμε δεν καταλαβαίνω, προσπαθούμε να μοιραστούμε τον πόνο ή τον φόβο;)

Μαμά, μπαμπά, έρχομαι, είσαστε έτοιμοι; Ρώτησε αθώα το μικρό πλασματάκι γιατί δεν ήξερε πως ποτέ κανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι έτοιμος να γίνει γονιός. Για την ακρίβεια, τους εννιά μήνες της αναμονής πιστεύεις πως είσαι πανέτοιμος και πως είσαι πλασμένος γι'αυτόν τον υπέρτατο σκοπό, μόλις όμως φτάσει η ύστατη στιγμή, παθαίνεις ένα κοκομπλόκο και ψάχνεις πού είναι το undo. Όλα τα μαθήματα προετοιμασίας τοκετού είχαν πάει στο βρόντο μέσα σε ένα λεπτό, πώς αναπνέουν, πώς φυσάνε τον αέρα, πώς κρατάνε το νεογέννητο, πώς πλένουν το πωπουδάκι, πώς βγάζουν τις τσιμπλίτσες (μπλιαξ!), θεέ μου, τα έχω ξεχάσει όλα!

Πριν φύγουμε και ανάμεσα σε δύο γονατίσματα, έριξα μια κλεφτή ματιά στο δωματιάκι της. Ας πάνε όλα καλά. Ας είναι γερή. Ας βρω όλη τη δύναμη του κόσμου για να αντέξω. Ας μην λυγίσω. Καληνύχτα δωματιάκι, κρεβατάκι, αλλαξιέρα, κουκλάκια, καληνύχτα σελτεδάκια (μα ποιος στο καλό σκέφτηκε αυτό το όνομα;;), καληνύχτα πραγματάκια που ειλικρινά δεν έχω ιδέα σε τι χρησιμεύετε.

Το κρεσέντο συναισθηματσμού δεν κράτησε και πολύ... με επανέφερε πάραυτα στην πραγματικότητα ο Νάσος!
Ο άντρας μου, είναι από τους ανθρώπους που το χουν σε κακό να βάλουν βενζίνη πριν ανάψει το λαμπάκι, πριν σφυρίξει απειλητικά το αμάξι, πριν βγάλει χεράκι και ζητιανέψει για λίγη βενζίνη. Οk, το ξέρουμε, έτσι τον πήραμε, έτσι τον αγαπήσαμε, και γι'αυτό φροντίζουμε να παίρνουμε τις προφυλάξεις μας. Κάνα δυο βδομάδες νωρίτερα τον είχα προειδοποιήσει. Φρόντισε αυτές τις μέρες να έχει πάντα το αυτοκίνητο βενζίνη, δεν ξέρουμε πότε θα αποφασίσει το μικρό να σκάσει μύτη και δε θέλω να ψάχνουμε για εφημερεύοντα βενζινάδικα σαν τους τρελούς. Ναι; Ναιιιι.
Έντεκα το βράδυ, ένα βαλιτσάκι μαιευτηρίου, μια ετοιμόγεννη που κάθε τόσο διπλώνεται από τον πόνο κι ένας πατέρας to be, μπαίνουν στο αμάξι και βάζουν πλώρη για το μαιευτήριο. Κλειδί μπαίνει στη μίζα, κλειδί γυρίζει, και.... μπιιιιπ! Άδειο ντεπόζιτο!!! Αργά και σταθερά γυρίζει το κεφάλι του, φοράει το πιο ένοχο χαμόγελο που κυκλοφορεί και πατάει απαλά το γκάζι για να μην καταναλώσει τις τελευταίες σταγόνες βενζίνης που μας μένανε.
Ειλικρινά θα τον σκότωνα αλλά δεν ήθελα να αφήσω το αγέννητο παιδί μου ορφανό. 

Σίγουρα Αποτελέσματα

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αν τους αλλάξεις την ώρα του ραντεβού του καφέ ξινίζουν και στραβώνουν. Έχω το προγραμματάκι μου, το ημερολογιάκι μου και τις σημειωσούλες μου με τα to do της επόμενης μέρας, βδομάδας και βάλε κάτι παραπάνω, και ηδονίζομαι να σβήνω τις δουλειές που έγιναν (έπλυνα τα πιάτα - check!)

Και εκεί που τα έχω σχεδιάσει όλα όμορφα κι ωραία, ένα τόσο δα πλασματάκι αποφασίζει να μου τα ανατρέψει. Μα πώς γίνεται βρε καλό μου να έχουμε ραντεβού αύριο μεθαύριο κι εσύ να μην έχεις κάνει την παραμικρή προετοιμασία; Τι να κάνω η έρμη η μάνα που έκανα τα πεντικιούρ μου, τις αποτριχώσεις μου, τα κουρέματα μου και ό,τι άλλο μπόρεσα τέλος πάντων για να σε υποδεχτώ κι εσύ μου στέλνεις σήμα "περνάω καλά εδώ μέσα, λέω να αράξω λίγο ακόμα";

Οποίος με ξέρει έστω και λίγο καταλαβαίνει το πλήγμα που υπέστην. Οποίος με ξέρει λίγο παραπάνω θα υποπτεύεται πως σιγά μην έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια να περιμένω την μικρή απόγονο πότε θα αποφασίσει να βγει από κει μέσα. Το google search έδωσε και πήρε, μάζεψα όλα τα πιθανά και απίθανα γιατροσόφια από γνωστούς και φίλους και ξεκίνησα τη μέρα μου.

Έφαγα για πρωινό ένα τόνο ανανά (σίγουρα αποτελέσματα), έκανα τις ασκήσεις yoga που μου είχε δώσει η Κατερίνα (για σίγουρα αποτελέσματα ) και μετά έκανα μερικά bumps στην μπάλα του pilates όπως μου είχε υποδείξει η Κωνσταντίνα (για σίγουρα αποτελέσματα). Ήπια ένα καταπληκτικό - λέμε τώρα - ρόφημα από φύλλα βατόμουρου που πίνουν όλες οι φουσκωτές στην Αγγλία για σίγουρα αποτελέσματα, και τσάκα τσάκα ετοιμάστηκα και πήγα-ήρθα ποδαράτο στο Χαλάνδρι, για σίγουρα αποτελέσματα φυσικά.


Στη διαδρομή πήρα τηλέφωνο τον φρεσκοπατέρα Δημήτρη:

- Να σας ζήσει, μπλα μπλα, μπλα. Και δε μου λες Δημήτρη μου, σε ποια μέρα γεννήσατε εσείς; (Εντελώς αδιάφορο ύφος, μη μας καταλάβουν)
- Στις 39 και 5
( Πωωω! Όσο είμαι σήμερα δηλαδή)
- Και να σου πω βρε Δημητράκη, έχεις κανένα κόλπο να μου πεις για να έρθει ο τοκετός;
- Α βέβαια, περπάτημα και επαφές, για σίγουρα αποτελέσματα. (Σεξ εννοούσε ο άνθρωπος αλλά το έθεσε με την politically correct ορολογία του)

Γύρισα σπίτι, άλλαξα κι έφυγα τρέχοντας για το κολυμβητήριο. Στα αποδυτήρια με ρώτησαν για 78η φορά αν περιμένω δίδυμα (όχι, ένα είναι αλλά είναι λίγο μεγάλο, ναι ρώτησα το γιατρό μήπως υπάρχει κι άλλο μωράκι και δεν το έχει προσέξει, όχι δεν υπάρχει). Αφού άλλαξαν όοολοι λωρίδα για να μπω στην πισίνα, βγήκα μόνο αφού είδα το βανάκι της Greenpeace. Φοβήθηκα βλέπετε μήπως τους είχαν καλέσει για τη διάσωση του θαλάσσιου ελέφαντα και κινδύνευα να με ξαμολήσουν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού.


Όταν επέστρεψα, ετοίμασα μια συνταγή που βρήκα στο internet (για σίγουρα πάντα αποτελέσματα) με μελιτζάνες και μοτσαρέλα. (Αν κάποια από εσάς ανυπομονεί να γεννήσει: http://www.thecookbook.gr/article.asp?)

 Μέχρι το βράδυ έκανα τις yogoασκήσεις μου και τα bumps μου εναλλάξ με διαλείμματα για να πιω το σιγουροροφημα και να φάω λίγο ακόμη ανανά. Όταν γύρισε ο Νάσος από το γήπεδο (Ολυμπιακός- Γιουβέντους ντε), ακολούθησα και τη συμβουλή του Δημήτρη  ;-)

Δεν ξέρω αν όλα αυτά βοήθησαν τη μικρούλα να ξεκουνηθεί από το θρόνο της, σίγουρα πάντως με βοήθησαν να πέσω στο κρεβάτι σαν πέτρα (ε, σίγουρα αποτελέσματα).

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Καμία προϋπόθεση τοκετού


Ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης στο χέρι, ταχυκαρδία, δάκρυα χαράς, αγωνία, προσμονή, αγωνία πάλι, φόβος, μικρές στερήσεις, νύστα, πολλή νύστα, πείνα, απίστευτη πείνα και..... Stop.... Fast Forward.... 9 μήνες μετά...stop...play!!!
Εδώ είμαστε, η τεράστια κοιλιά μου κι εγώ, 3 μέρες πριν την ΠΗΤ (για τους μη μυημένους όπου ΠΗΤ βλέπε Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού) στο Έλενα για να με αξιολογήσει η καλή μου μαία Κωνσταντίνα. Και το πόρισμα αυτής; Καμία προϋπόθεση τοκετού. Φτού!!
Με είχε προειδοποιήσει ο γιατρός, το μωρό είναι μεγάλο για τα κυβικά σου (Fiat 600ράκι και ίσως υπερβάλλω) και λογικά θα έρθει πριν την ώρα του, αλλιώς...Τι αλλιώς ρε γιατρέ; Μαχαίρι; Δε θέλω μαχαίρι ρε γιατρέ, δε θέλω παιδί με delivery σαν να ειναι pizza pepperoni χωρίς αντζούγιες. Θέλω να πονέσω ωραία και όμορφα, κι αν δεν είναι τόσο όμορφα δεν πειράζει, πάλι θέλω να πονέσω. Ε, αυτό το "καμία προϋπόθεση τοκετού" 3 μέρες πριν την ΠΗΤ με ισοπέδωσε.

Παίρνω την τεράστια κοιλιά μου και με τα μούτρα ως το πάτωμα επιστρέφω σπίτι να πω τα νέα στον Νάσο. Ήταν ιδέα μου ή διέκρινα ένα μειδίαμα; Μα πάει καλά; Εδώ οδεύουμε ολοταχώς για καισαρική κι αυτός χαίρεται; Ε βέβαια χαίρεται βρε χαζή και ανυποψίαστη wannabe μάνα, αύριο παίζει ο Ολυμπιακός με τη Γιουβέντους και μάλιστα στην έδρα τους κι αυτός τρέμει μήπως αντί για γήπεδο τρέχει στα μαιευτήρια.
"Εντάξει αγάπη μου, μη στενοχωριέσαι και το εισπράξει το μωρό, όλα καλά θα πάνε, μπλα, μπλα, μπλα" μου έλεγε ενώ ταυτόχρονα googlaρε το τηλέφωνο του γηπέδου.

-Ναι παρακαλώ, επειδή η γυναίκα μου γεννάει αυτές τις μέρες και αύριο θα είμαι στο γήπεδο (να δω την ομαδάρα, αυτό δεν το είπε αλλά υπονοήθηκε σαφώς) και συνήθως σε αυτούς τους αγώνες δεν πιάνει το κινητό, υπάρχει κάποιο τηλέφωνο που θα μπορούσε να με βρει σε ώρα ανάγκης;
- Μισό λεπτό φίλε για να καταλάβω. Γεννάει η γυναίκα σου.
- Ναι
- Και θα έρθεις αύριο στο γήπεδο.
- Ναι
- Και θέλεις ένα τηλέφωνο για να σε βρει αν σπάσουν τα νερά.
- Ακριβώς.
Παύση.
- Μάλιστα..Γράφε.
Μέχρι κι ο κάφρος απόρησε.
Το χαρτάκι με το τηλέφωνο του γηπέδου που μου είχε αφήσει πάνω στο γραφείο το φύλαξα στο λεύκωμα της μικρής, όταν μεγαλώσει θα της εξηγήσω με τι μπαμπά πήγε κι έμπλεξε!