Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Περί μαιευτηρίου και άλλων δαιμόνων

Ακούω και διαβάζω διάφορες μαμάδες να γκρινιάζουν για τις μέρες που χρειάστηκε ή θα χρειαστεί να κλειστούν στο μαιευτήριο. Να ΚΛΕΙΣΤΟΥΝ στο μαιευτήριο; Δηλαδή μετά το μαιευτήριο εσείς το ρίχνετε έξω, παίρνετε σβάρνα τα πάρτι, τα θέατρα και τα μπαρ; Κορίτσια, σοβαρευτείτε!!! Το μαιευτήριο είναι κάτι σαν περίοδος χάριτος πριν ξεκινήσουν να πέφτουν οι τόκοι. Κάτι σαν τον μήνα του μέλιτος πριν ξεκινήσει η μουρμούρα. Κάτι σαν την Κυριακή πριν έρθει η Δευτέρα της δίαιτας. (Οκ το πιάσατε μάλλον και σταματάω)
Στο μαιευτήριο έχεις μωρό χωρίς να έχεις μωρό. Έχεις δίπλα στο κρεβάτι σου ένα πυρεξάκι (μα πυρεξάκι; ) με ένα μικροσκοπικό πλασματάκι μέσα το οποίο έρχεται πάντα πλυμένο, αλλαγμένο, ντυμένο και μοσχομυριστό. Όταν θέλεις να κοιμηθείς ζητάς να το πάρουνε και όταν σου λείψει το ζητάς πίσω. Έχεις φαγητό σερβιρισμένο πριν καν πεινάσεις και όλους τους φίλους και τους συγγενείς σου να σε κανακεύουν πρωί βράδυ. Το υποπτεύεστε πως αυτό δε θα κρατήσει για πάντα, έτσι δεν είναι;

Και πρέπει να σας αποκαλύψω κι ένα μεγάλο μυστικό. Στο μαιευτήριο υπάρχει ένα μαγικό κόκκινο κουμπί. Είναι ένα κουμπί, δίπλα στο κρεβάτι που μπορείς να πατήσεις όοοσες φορές θέλεις. Και πάντα έχει ως αποτέλεσμα μια μαία που θα τρέξει δίπλα σου να σου βρει λύση σε ότι σου έχει έρθει στο κεφάλι. Πείνας; Δίψας; Ξέχασες πως βγάζουν το κοτοπουλάκι από το πυρέξ; Το κοτοπουλάκι έκανε κακάκια; Θέλεις να επιστρέψεις το κοτοπουλάκι βρε αδερφέ για λίγες ώρες γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι και θέλεις να ξαποστάσεις; Το κόκκινο κουμπί! Φεύγοντας από το μαιευτήριο το μόνο που ήθελα να πάρω μαζί μου, εκτός από τη μικρούλα ήταν αυτό το ρημάδι το κουμπί. Όσο και να παρακάλεσα μου έδωσαν σκέτο μωρό χωρίς κουμπί, τι να πεις, δεν υπάρχει κράτος τελικά.

Επίσης συχνά ακούω τις λεχώνες να γκρινιάζουν για το φαγητό του μαιευτηρίου. Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι κι οι ορμόνες που κάνουν τα δικά τους αλλά αυτό παραπάει! Πέρα από το γεγονός πως προσωπικά βρήκα το φαγητό αξιοπρεπέστατο, πέρα από το γεγονός πως με ρωτούσαν καθημερινά τι θέλει το κυρία να φάει, παραβλέπουμε το πιο σημαντικό. Υπήρχε κάθε μέρα, πρωί μεσημέρι βράδυ, συν κάτι ενδιάμεσα, έτοιμο σεβιρισμένο, ζεστό φαγητό. Δε λέω άλλα για να μη σας τρομάξω, αλλά όχι θα πω γιατί δε μου αρέσει η αχαριστία. Ξανάφαγα κανονικά και σαν άνθρωπος φαγητό ζεστό την ώρα που σερβιρίστηκε, σε τραπέζι, χωρίς μωρό να κρέμεται από πάνω μου, κανένα δίμηνο μετά την επιστροφή στο σπίτι. Κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να μαγειρέψω ένα ολοκληρωμένο φαγητό χωρίς 10 τουλάχιστον διακοπές. Απολαύστε το φαγητό στο μαιευτήριο, θα το αναπολείτε μια μέρα (την επόμενη από την αναχώρηση σας εννοώ) 

Εντάξει, παραδέχομαι πως δεν ήταν όλα ρόδινα στο μαιευτήριο. Το δικό μου πρόβλημα το λέγαν διπλανό κρεβάτι. Δηλαδή το ίδιο το κρεβάτι δεν μπορώ να πω πως με ενόχλησε, με το περιεχόμενο του είχα λίγο θέμα. Δεν φτάνει που το δωμάτιο ήταν καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία, είχα και το λεμόνι δίπλα μου που απαίτησε να της φέρουν παραβάν για να μπορεί να...θηλάζει. Ρε κοπελιά, κι εγώ λεχώνα είμαι και θηλάζω όπως κι εσύ και πίστεψέ με δεν έχω καμία διάθεση να κρυφοκοιτάξω τα κάλλη σου. Βέβαια ίσως τελικά μας βγήκε σε καλό το παραβάν γιατί όσο να ναι έκοβε λίγο από την ολοήμερη μίρλα του λεμονιού προς τον άντρα της, τη μαμά της, το μπαμπά της, τη γάτα της, τα άντερά της. 

Και ενώ την ίδια δε θα τη χαρακτήριζες κι εύκολο άνθρωπο, το λεχούδι της ήταν ένα απελπιστικά ήσυχο πλασματάκι που με γέμιζε ενοχές για το τι κάνω λάθος. Το διπλανό κοτοπουλάκι έτρωγε και κοιμόταν και μετά έτρωγε και ξανακοιμόταν. Η μπουγελόφατσα από την άλλη (η θεία της την είπε μια μέρα έτσι λόγω μαγουλίθρας και της έμεινε) έτρωγε, και μόλις την έβαζα στο πυρεξάκι μασούλαγε χεράκια, μετά κλαψούριζε, μετά έκλαιγε γοερά, μετά τη σήκωνα από το πυρεξάκι, μετά ξανάτρωγε, μετά πυρεξάκι, μετά χεράκια, μετά κλαψούρισμα, κλάμα, φαγητό και φτου από την αρχή, με αυτή ακριβώς τη σειρά. Μπα λέω, θα έτυχε, στο σπίτι θα είναι αλλιώς. Δεν φαντάστηκα (η δόλια) πως το παιδί είχε δείξει από την μέρα μηδέν το χαρακτήρα του, η μπουγελόφατσα ήρθε στον κόσμο πεινασμένη και με βασική της αποστολή να ξεζουμίσει την έρμη τη μανούλα. 

Η οποία μανούλα, όταν μπήκε στο δωμάτιο μετά τον τοκετό, ξεψάχνισε όλα τα συρτάρια, τα ράφια, τα ντουλάπια για να βρει εκείνο το κολασμένο κρουασάν τέρας που είχε παραγγείλει εδώ και δυο μήνες από τον άντρα της. Γιατί το λεπτό που μου απαγόρευσε ο γιατρός τα γλυκά, έπεσα πάνω σε αυτό το καινούριο προϊόν του διαβόλου (τα έχετε δει; είναι κάτι κρουασάν σαν το Θεσσαλικό κάμπο) και δεν μπορούσα να κοιμηθώ τρεις μέρες από τη λιγούρα. Όμως έβαλα τον Νάσο να μου υποσχεθεί πως θα με περιμένει ένα τέτοιο στο δωμάτιο μόλις, μόλις γεννήσω. Έψαχνα από δω, έψαχνα από κει, δεν είναι και μικρό το άτιμο, θα το έβλεπα. Τηλέφωνο σπίτι, Νάσο πού είναι το κρουασάν μου;;;; Ποιο κρουασάν σου; Το κρουασάν σου;; Φτου, το ξέχασα μέσα στον πανικό, θα σου φέρω το μεσημέρι που θα έρθω. ΟΧΙΙΙΙΙΙ, ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΕΛΩ!!! Και ξέρετε τι έφαγα τελικά; Ένα δείγμα από μπαγιάτικο κρουασάν από την καντίνα του μαιευτηρίου, ούτε στον εχθρό μου τέτοιο πράγμα. Και μ'αυτά και μ΄εκείνα, έχουν περάσει πέντε μήνες κι ακόμη να δοκιμάσω το μοναδικό πράγμα που λιγουρεύτηκα σε ολόκληρη την εγκυμοσύνη μου. 

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

It's a girl!

Τι να πρωτογράψεις για τον τοκετό σου; Πόσα κιλά μελάνι να κατανάλωσεις για να πεις όλα όσα θέλεις; Για τι να πρωτομιλήσεις; Για τις διαδικασίες; Τους καρδιοτοκογράφους, τις συσπάσεις, τις διαστολές, τις εξωθήσεις, την εμπέδωση, την μη εμπέδωση, το σπάσιμο των νερών, την επισκληρίδιο, την ωκυτοκίνη, τα σπρώξε, φύσα, ρούφα; Για τα συναισθήματα; Το φόβο, το άγχος, την αγωνία, τον πόνο, την απογοήτευση, την εγκατάλειψη, το κουράγιο, την προσμονή, τη συγκίνηση και το φόβο φτου κι απ'την αρχή; Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις; 
Για να καταλάβεις αγαπητέ άντρα αναγνώστη,  πόσες ώρες μπορεί μια γυναίκα να μιλάει για τον τοκετό της, θυμήσου τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες στρατού που έχεις να διηγηθείς, φούσκωσε τες λίγο, φούσκωσέ τες λίγο ακόμα, και ίσως πλησιάσεις κάπως. Κι επειδή όλες έχουμε κατά καιρούς κάνει χαρακίρι σε στρατόκουβέντες δίχως τέλος (κι εκεί που λες, οκ τελειώσανε, τα είπαν όλα, οοοοοχι, πάντα ξεπετάγεται μια καινούρια ιστορία) αποφάσισα να μην σας πληρώσω με το ίδιο νόμισμα. Θα προσπαθήσω να το περιορίσω όσο μπορώ (εντάξει, θα προσπαθήσω είπα). 

Αν πρέπει να μετατρέψω την εμπειρία μου σε συμβουλή για τις μέλλουσες μανούλες, θα έλεγα το εξής: μην επενδύσεις σε μεγαλογιατρούς, επένδυσε σε μια καλή μαία κι έναν καλό σύντροφο. 

Ο γιατρός σε ένα φυσιολογικό τοκετό ενέχει ρόλο κοπτοραπτούς, κόβει τον λώρο και ράβει την τομή (ναι, εκεί κάτω...). Αλήθεια, αυτά κάνει, ακόμη κι αν πιστεύουμε όλες (εμού συμπεριλαμβανομένης) πως για αυτή τη μοναδική στιγμή της ζωής μας χρειάζομαστε τον καλύτερο, την κορυφή, τον Γιακούμπ των γυναικολόγων. Σε πληροφορώ λοιπόν υποψήφια μανούλα πως όσο πιο Γιακούμπ είναι ο γιατρός σου τόσο λιγότερο θα ασχοληθεί μαζί σου και τόσο πιο ξινά θα σε κοιτάξει όταν αρχίσεις τις ερωτήσεις του τύπου μπορώ να τρώω πίτσες; Και δηλαδή πόσες πίτσες την εβδομάδα επιτρέπονται; Και τι μεγέθους; Η οικογενειακή ας πούμε πιάνεται για μια; Κι αυτή με το λεπτό ζυμάρι μετράει όσο κι οι άλλες; Άσε μας ρε κοπελιά, κι εσύ και οι λιγούρες σου. Επίσης ο μεγαλογιατρός θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε καισαρική, σιγά μην ξυπνήσει στις 3 το πρωί επειδή τότε θυμήθηκαν τα νερά σου να σπάσουν, σιγά μην χάσει την εκδρομή του για σκι στην Ελβετία (άλλο ένα τέτοιο κλισέ να γράψω και θα σταματήσω να με διαβάζω) επειδή εσύ αποφάσισες να πονέσεις πάνω στο τριήμερο. Με ακόμη πιο μαθηματική ακρίβεια θα σου πει πως το μωρό είναι μεγάλο, έχει δυσφορήσει, ο πλακούντας σου είναι γερασμένος (botox γιατρέ) και η μήτρα σου μικρή, στραβή κι ανάποδη, έχεις πίεση στα μάτια και το αυτί. Και σίγουρα θα κλείσει την πρόταση με την φράση "δεν μπορώ να πάρω την ευθύνη". Με λίγα λόγια καισαρική να τελειώνουμε.  

Κεφάλαιο μαία, τεράστιο! Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ. Αν δεν είχα μαζί μου την Κωνσταντίνα είτε θα είχα κάνει καισαρική είτε θα ήμουνα ακόμη στο -1 του Γαία και θα έσπρωχνα. Η Κωνσταντίνα, μετέτρεψε την αίθουσα τοκετού σε μπαράκι που θα ζήλευε κάθε hipster τυπάκι, έκλεισε τις πόρτες, χαμήλωσε τα φώτα κι έβαλε μουσικούλα. Μόνο Cuba libre δε μας έφτιαξε για να ολοκληρώσει το feeling. Με ξεκαλωδιωσε, με σήκωσε από το κρεβάτι (γιατί, άρρωστη είσαι;), μου έφερε μπάλα Pilates να καβαλήσω και με σκαρφάλωσε στο Νάσο για να με κρατεί αυτός την ώρα των συσπάσεων. Με αγριοκοίταζε όταν της έλεγα ότι μάλλον δε θα τα καταφέρω , μου έδινε το ρυθμό για να σπρώχνω, με μάλωνε όταν εγκατέλειπα και μου έδινε κουράγιο όταν έφτανα στα όρια μου. Και τελικά πήρε το χέρι μου και μου είπε "πιάσε το κεφάλι της κόρης σου, έχει μαλλάκια, άλλη μια και βγήκε". Και όντως βγήκε! Και ήταν μια κούκλα. Και αντί να κλαίει είχε ανοίξει δύο τεράστια μάτια και με κοίταζε κάπως σαν "καλά πώς έκανες έτσι, δε νομίζω να σε πόνεσα και τόσο πολύ". Όμως εγώ κάπου είχα διαβάσει πως αν δεν κλάψει το νεογέννητο δεν παίρνει αναπνοή και σκάει. Κι αντί να αρχίσω να κλαίω, όπως κάνει κάθε φυσιολογική μαμά που αντικρίζει το παιδάκι της,  φώναζα στην Κωνσταντίνα "χτυπά την, χτυπά την να κλάψει!" Τι να κάνει κι αυτή η έρμη, την πήρε κι άρχισε να την χτυπάει! Ευτυχώς που η μικρούλα δεν μπορούσε να το κουνήσει από εκεί γιατί αλλιώς θα είχε διαθέσει εαυτόν προς υιοθεσία. 

Last but not least που λένε, το σκέλος σύντροφος. Αν έχεις κάνει βλακεία και έχεις επιλέξει λάθος σύντροφο, μάλλον είναι αργά να βρεις έναν καλό για τον τοκετό, οπότε δεν μπορώ να βοηθήσω και κάπου εδώ καλύτερα σταμάτα να διαβάσεις. Εγώ είμαι από τις τυχερές, είχα διαλέξει εξαρχής τον σωστό (οκ, μπορεί να μην βάζει βενζίνη αλλά ποιος τη χ...ζει τη βενζίνη). Η δίκη μου εμπειρία λοιπόν λέει πως στη γέννα υπάρχουν δύο πρωταγωνιστικοί ρόλοι, ο α' γυναικείος και α' αντρικός και κανείς δεν είναι υποδεέστερος του άλλου. Ναι, πονάς μόνη σου αλλά κι ο άλλος ο καψερός δεν πονάει που σε βλέπει έτσι και δεν έχει με ποιον να τα βάλει; Ναι σπρώχνεις μόνη σου αλλά πόσο θα ήθελε να σπρώξει κι αυτός λίγο για σένα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο δικός μου ο σύντροφος είχε μετατραπεί σε καρεκλάκι για να κάθομαι, πετσετάκι για τον ιδρώτα, επαγγελματία μασέρ, χειρολαβή, σάκο του μποξ, ψυχολόγο, σύμβουλο μητρότητας, τηλεφωνικό κέντρο,  και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πατέρας σε αναμονή. Τι να πω,  ήταν τόσο σημαντική η παρουσία του στον τοκετό που συχνά αναρωτιέμαι πώς κατάφερναν και γεννούσαν οι παλιές, τότε που ο πατέρας to be έγραφε χιλιόμετρα έξω από το δωμάτιο τοκετού, κάπνιζε όλον τον Καρέλια και μοίραζε πεντοχίλιαρα σε όποιον μιλούσε Ελληνικά.
Κι αν με ρωτήσετε ποια ήταν η πιο μαγική στιγμή του τοκετού μου, δε θα σας πω ότι ήταν όταν κράτησα το πλασματάκι στα χέρια μου. Ήταν όταν είδα το Νάσο να την κρατάει με δάκρυα στα μάτια (του και της και μου). Είχαμε γίνει οικογένεια.