Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ελλάς μαμάδων Χριστιανών

Η μητρότητα με μαθαίνει κάθε μέρα ένα κάρο πράγματα, από το πώς βλέπω τον εαυτό μου και τους άλλους μέχρι το πώς βλέπω την ίδια τη ζωή. Εκτός από όλα αυτά (που εντάξει, το παραδέχομαι, μια γενικόλογη μπούρδα είπα, αλλά παραδεχτείτε κι εσείς πως σας έπεισα) η μητρότητα με μαθαίνει πολλά για την κοινωνία που ζω. 

Μεγαλώνοντας, είχα αρχίσει να υποπτεύομαι πως η Ελληνική είναι μια άκρως συντηρητική, παραδοσιακή, θρησκόληπτη και θεοφοβούμενη κοινωνία. Το ψιλιαζόμουν αλλά δεν το ζούσα, ο άμεσος κύκλος μου δεν μπορώ να πω πως έχει τέτοιους ανθρώπους οπότε για μένα όλο αυτό ήταν κάτι σαν το κρύο στη Φλώρινα, έχεις ακούσει πως κάνει τρελό, ίσως πας και μια φορά εκδρομή και το διαπιστώσεις, αλλά δε ζεις με αυτό.
Όταν γίνεσαι μαμά όμως, με ένα μαγικό τρόπο τραβάς πάνω σου όλη την ανθρώπινη βλακεία, όλα τα δείγματα θρησκοπαραδοσιακών ανθρώπων που θεωρούν δεδομένο δε, πως αφού είσαι μαμά θα είσαι ένας από αυτούς. 

Δε θα αναφερθώ στο πόσες φορές έγκυος ούσα μου δήλωσαν ορθά κοφτά και με απόλυτη βεβαιότητα πως περιμένω αγόρι, σε σημείο που μια γειτόνισσα, μου είπε πως ο γιατρός μου κάνει λάθος και να μην αγοράσω και πολλά ροζ γιατί δε θα έχω τι να τα κάνω (Νομίζω πως όταν με συναντάει στο διάδρομο με τη μικρή, ακόμα πιστεύει πως είναι αγόρι.). Δε θα αναφερθώ στα καθημερινά περιστατικά παρεμβατικότητας του τύπου πού το βγάζεις το παιδί έξω με το κρύο/ τη ζέστη/ την υγρασία/ την έκλειψη ηλίου και σελήνης/ τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Είναι τόσο πολλές οι παρεμβάσεις που έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν φοράω κανένα χαρτάκι στο κούτελο του τύπου "Μπορώ σήμερα να το βγάλω το παιδί έξω; Ας κάνουμε όλοι μαζί ένα δημοψήφισμα". Ούτε θα αναφερθώ στο πόσες άπειρες φορές μου τη σταυρώσανε και μου τη φτύσανε. Θα αναφερθώ στα πιο τρανταχτά και συγκλονιστικά.

Περιστατικό Νο 1. Δέκα ημερών λεχώνα, και αφού κόντευα να φάω τους καναπέδες, τον έρμο τον Νάσο και τα λυσσιακά μου από την κλεισούρα, αποφάσισα να βγω μια βόλτα το τετράγωνο. Στο τετράγωνο τυγχάνει να υπάρχει και φούρνος οπότε σκέφτηκα να το συνδυάσω και να πάρω και λίγο ψωμί. Με το που μπήκα μέσα, η φουρνάρισσα γούρλωσε τα μάτια της "Πώς βγήκες από το σπίτι ασαράντιστη γυναίκα;; Ευχή πήρες" "........" δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν ήξερα τι ήταν αυτή η ευχή και από πού έπρεπε να την πάρω. Έτερη πελάτισσα που περίμενε πίσω μου "Εγώ δεν άντεξα την κλεισούρα 40 μέρες" (δικιά με λέω μέσα μου) "και πήρα μισή ευχή για να μπορέσω να βγω" "#$%@!@(&^&$%" (Δηλαδή κάπου πας και παίρνεις ευχές με το κιλό, μισό, τεταρτάκι, μου πέσαν 300 γρ. να το αφήσω; Ναι μωρέ δεν πειράζει) 
Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ο άνθρωπος που έχει απέναντί του είναι αλλόθρησκος, άθεος ή έστω όχι και τόσο πιστός.

Περιστατικό Νο 2. Σε γνωστό πολυϊατρείο περιφέρουμε τη μπουγελόφατσα προσπαθώντας να βρούμε τον προορισμό μας. Κάπου μεταξύ υπογείου και τρίτου μας σταματάει γλυκιά κυρία. Αφού φτύνει τη μικρή και τη σταυρώνει τρεις φορές, βγάζει από την τσέπη της εικονάκι με τον άγιο τρέχα γύρευε και με ρωτάει αν με πειράζει να το βάλει στο καρεκλάκι της μικρής. Ναι κυρία μου με πειράζει, όσο κι αν σου φαίνεται ανήκουστο με πειράζει. Κι εμένα μου φαίνεται ανήκουστο να περιφέρεσαι στους διαδρόμους της πολυκλινικής με εικονάκια στην τσέπη... 

Περιστατικό Νο 3. Έχουμε γυρίσει από το μαιευτήριο, έχουν περάσει και κάμποσες μέρες, έχουμε κουτσά-στραβά προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και προσκαλούμε στο σπίτι ζευγάρι του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος (νεαρής ηλικίας, να σημειωθεί παρακαλώ). Αρχίζουν τα μου σου ξου... Τι έγινε ρε παιδιά, δε θέλετε να έρθετε, συμβαίνει κάτι; Να μωρέ ξέρεις, έχω περίοδο, και με περίοδο δεν κάνει να δεις ασαράντιστο παιδί γιατί... βγάζει σπυριά. Στην προκειμένη περάτωση ο μόνος που έβγαλε σπυριά ήταν η μαμά του ασαράντιστου. Και η παράνοια δεν τελείωσε εκεί. Επίσης, ξέρεις, δεν επισκέπτονται ασαράντιστο νύχτα για να μη βγουν οι μοίρες. What????? Οι ποιες; Και να βγουν να πάνε πού; Για το ποτό τους; Επαναλαμβάνω, σε περίπτωση που δε το συγκρατήσατε, άτομο νεαρής ηλικίας και ουχί η θειά μου η Μαρίτσα.

Περιστατικό Νο 4. Έχω πάει με τη μπουγελοφατσα επίσκεψη σε σπίτι φίλης με μωράκι ανάλογης ηλικίας. Στο σπίτι παρευρίσκεται και η πεθερά της φίλης και συζητάμε για την επικείμενη βάφτιση της μικρής τους. Και φυσικά ακολουθεί από την πεθερά η ερώτηση. Εσείς πότε με το καλό θα τη βαφτίσετε; Εμείς ξέρετε δε θα τη βαφτίσουμε ...................Ησυχία............... Κι άλλη ησυχία.............Τρία λεπτά ησυχίας μετά. "Εντάξει, ο καθένας κάνει αυτό που τον εκφράζει" είπε, και δεν έπεισε κανέναν! 

Περιστατικό Νο 5. Έχουμε βγει για καφέ η μπουγελοφατσο-οικογένεια και ένας γνωστός του Νάσου. Λίγη ώρα μετά, η μπουγελόφατσα αρχίζει τα νιαουρίσματα, που σε χρόνο dt. μετατρέπονται σε απειλητικά ουρλιαχτά. Πετάω ένα μαντήλι στο στήθος και αρχίζω να τη θηλάζω ενώ διακρίνω ένα μικρό σοκ στο βλέμμα του συνδαιτυμόνα μας. Δε μιλάω, δε μιλάει, όλα καλά. Ως που μου το πετάει. "Μου θυμίζεις σκηνή από Ελληνική ταινία, ξέρεις αυτές τις μανάδες στις φτωχογειτονιές" Άρα, συμπεραίνω, πως το παιδί σου το θηλάζεις (aka του δίνεις την καλύτερη δυνατή τροφή που μπορεί να πάρει) μόνο αν είσαι φτωχιά και κατατρεγμένη. Ή έστω αν είσαι ρετρολάγνα και αναπολείς την παλιά Αθήνα, με το αγιόκλημα και τα γιασεμιά. Τότε ντε, που κοιμόντουσαν με την πόρτα ξεκλείδωτη.

Αυτά κι άλλα τόσα τα συνέβησαν μέσα σε ένα πεντάμηνο ζωής ως Ελληνίδα μάνα. Πολύ φοβάμαι πως μέχρι να πάει η μικρή πανεπιστήμιο θα έχω εκδώσει δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια.