Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πήραμε βραβείο!

Όταν αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ ένα blog, άρχισα να ρίχνω κλεφτές ματιές σε blogs άλλων μαμάδων. Εκεί που χάζευα λοιπόν, έπεσα πάνω σε ένα post που μιλούσε για ένα περίεργο βραβείο. Ένα βραβείο που δίνει ο ένας blogger στον άλλον. Μικρά αγκαθάκια ζήλιας κλότσησαν μέσα μου. "Αν φτιάξω το blog θα αξιωθώ ποτέ να πάρω κι εγώ ένα τέτοιο βραβειάκι?" Τελικά το blog γεννήθηκε και το ζήτημα "βραβείο" ξεχάστηκε. 
Ως που πριν λίγες μέρες έλαβα όχι ένα, αλλά δύο μηνύματα από δύο γλυκές συνοδοιπόρους bloggers. Η Τίνα από το tinartideas.blogspot.gr και η Έφη από το cheapsmarttoys.blogspot.gr μου έκαναν την τιμή να μου απονείμουν αυτό το βραβείο και τις ευχαριστώ πολύ!

Αλλά τι είναι το βραβείο Liebster? 
Το "Liebster Award" είναι ένα εικονικό βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers
Και αυτοί είναι οι  κανονισμοί:

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της Τίνας (Έφη συγγνώμη που δεν απαντάω και στις δικές σου αλλά τι να πρωτογράψω η γυναίκα!)
1. Γιατί ξεκινήσατε το blog; 
Για να γεμίζω τις ατελείωτες ώρες θηλασμού. Ειδικά στη βραδινή βάρδια μου έσκαγαν οι καλύτερες ιδέες, ήταν κρίμα να πάνε χαμένες.
2. Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει 
Το να κοιμάμαι πάνω από 4 ώρες συνεχόμενα. Η yoga. Οι άνθρωποι με θετική ενέργεια. Η μερέντα. 
3. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers, και με ποιον τρόπο; 
Προσωπικά χαίρομαι πολύ με τα σχόλια γιατί συνειδητοποιώ πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που με διαβάζουν εκεί έξω, εκτός από τον άντρα μου και την αδερφή μου. 
4. Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας; 
Για τη μπουγελόφατσα κυρίως. Guest star ο μπαμπάς της μπουγελόφατσας. 
5. Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά; 
Όχι, είμαι σχετικά καινούρια στο χώρο της blogoσφαιρας και δεν μου έτυχε ακόμη. Ευελπιστώ στο άμεσο μέλλον. 
6. Πως φαντάζεστε το blog σας μετά από 2 χρόνια; Tι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιον τρόπο; 
Αν υποθέσουμε πως προς το παρόν το blog μου μπουσουλάει, θα ήθελα να το δω να περπατάει, να τρέχει, να σκαρφαλώνει και κάποια στιγμή να βγάλει και την πάνα. 
7. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;  
Επιδίδομαι με μεγάλη επιτυχία στο τάισμα με συγχρονισμένο τραγούδι, στο άλλαγμα πάνας, στην τοποθέτηση μπλούζας-κολάν-κάλτσας-παπουτσιού με ελάχιστα δάκρυα και στο σπρώξιμο καροτσιού μετ' εμποδίων. 
8. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Πολύ λιγότερο από αυτό που θα ήθελα.
9. Πως γεννιούνται τα post σας;
Συνήθως με φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο. 
10. Ευχές για τον αναγνώστη
Άντε και καλή τύχη μάγκες!

Και τo βραβείο πάει στις: 


  1. whoneedsanother - μαμά της Ίριδας
  2. spfofinspiration - μαμά Δανάη
  3. mariaslilmen - μαμά Μαρία
  4. maria-elena-jewelery - μαμά Μαρία-Έλενα
  5. topaiziko - μαμά Τόνια
  6. family4four - μαμά Αντιγόνη
  7. karpouzakisjunior - μαμά Ρία
  8. diplamoumama - μαμά Ρένα
  9. antigonidio - κι άλλη μαμά Αντιγόνη
  10. joan's blog - μαμά Ιωάννα
Σε καλή μεριά κορίτσια!

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Μαμάδες εναντίον μαμάδων

Έχεις μόλις γεννήσει και παλεύεις με τις ορμόνες σου, τον άντρα σου, το λεχούδι σου, την ίδια σου την ύπαρξη. Προσπαθείς να καταλάβεις τι σου έχει συμβεί, αναρωτιέσαι τι πήγες κι έκανες και σκέφτεσαι καμιά φορά με τρόμο πως δεν υπάρχει κάρτα αλλαγής να πας να πάρεις ένα καναρίνι, ένα γατάκι, ένα ιγκουάνα βρε αδερφέ.

Μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα, προσπαθείς να βρεις κάπου στήριγμα κι επειδή η κουπαστή του μπαλκονιού σου μοιάζει κομματάκι επικίνδυνη στρέφεσαι στο facebook. Κι όμως! Μια μικρή μόνο αναζήτηση στις σελίδες του fb θα σου αποκαλύψει αναρίθμητες ομάδες μαμαδοσυμβουλών και μαμαδοϊστοριών. Από θέματα θηλασμού ως τρόπους ανατροφής κι από οδηγίες διατροφής ως μεθόδους αποφυγής της πάνας (ναι, βεβαίως, υπάρχει κι αυτό!! Voila΄: https://www.facebook.com/groups/388105711344435/?fref=ts)

Στη δεδομένη φάση, καθώς περνούσα γύρω στις 18 ώρες την ημέρα με ένα μωρό κρεμασμένο στο στήθος μου, το θέμα που με έκαιγε και με τσουρούφλιζε ήταν ο θηλασμός.Έψαξα λοιπόν, βρήκα μια σχετική ομάδα και άρχισα να την (παρ)ακολουθώ. Διάβασα από δω, μελέτησα από κει κι όσο πιο πολύ διάβαζα τόσο πιο πολλές ενοχές ένοιωθα.

Το μικρό μου θρεφταράκι (aka μπουγελόφατσα) δεν χόρταινε με τίποτα με το γάλα της μανούλας. Η διαδικασία ήταν η εξής: θηλασμός, τέταρτο ανάπαυλας, κλάμα γοερό, θηλασμός, τέταρτο, κλάμα κ.ο.κ. Μετά από μαραθώνιο αγώνα κατέληξα πως το παιδί γεννήθηκε πεινασμένο, πάει και τελείωσε. Έκανα λοιπόν την εξής αμαρτωλή σκέψη, να της δώσω συμπλήρωμα. Ναι, ναι, ξένο γάλα, σκονόγαλα ή όπως αλλιώς το ονομάζουν όλες αυτές οι φανατικές στις σχετικές ομάδες. Με το που ρώτησα τη γνώμη τους, έπεσαν να με φάνε. Θα σου κοπεί το γάλα, το παιδί θα βγάλει τρίτο μάτι και ουρά, θα καταστρέψεις το μέλλον του και όποια πιθανότητα έχει να πάει στο Harvard, θα το δηλητηριάσεις, να καείς στην κόλαση άσπλαχνη μάνα, που θες να λέγεσαι και μάνα, ου να μου χαθείς. Σαν να μην είχα αρκετές ενοχές που δεν επαρκούσε το γάλα μου, οοοοοχι, έπρεπε να πάρω και μια extra γερή δόση από τις ιερομάρτυρες του θηλασμού. Θέλετε να σας πω τι έγινε τελικά; Ναι, έδωσα συμπλήρωμα χωρίς να κόψω καθόλου το θηλασμό, η μικρή ηρέμησε, ως δια μαγείας άρχισε να κοιμάται πάνω από 10' συνεχόμενα, η μαμά ηρέμησε, ο μπαμπάς ηρέμησε και βρήκαμε μαγικά όλοι το ρυθμό μας και τις ισορροπίες μας. Και να σας πω και το πιο τρομακτικό; Έντεκα μηνών η μικρή κι ακόμα έχω γάλα! Και τρίτο πόδι ή κέρατο ακόμη δεν έχω δει.

Και συνεχίζω με το παραλήρημα των μαμαδο-ομάδων. Καθώς η μικρή τον πρώτο μήνα δυσκολευόταν πολύ να ηρεμήσει εκτός στήθους, η παιδίατρος μου είπε να της δώσω πιπίλα. Πιπίλα;;;;; Πας καλά; Θα βάλεις στο παιδί τάπα; Και θα πάθει σύγχυση θηλών και θα κάνει απεργία θηλασμού (σιγά μην κατέβει και σε πορεία) και θα γίνει καταθλιπτικό και όταν μεγαλώσει θα σου κάνει μήνυση για κακοποίηση... Θεέ μου, όλα αυτά για μια πιπίλα; Εγώ δεν πήρα πιπίλα; Εσύ δεν πήρες πιπίλα; Για άλλη μια φορά παράκουσα τις οσιομάρτυρες του αποκλειστικού θηλασμού. Και ήταν υπέροχο. Ξέρετε γιατί; Όχι γιατί μου προσέφερε κάποια παραπάνω λεπτά ηρεμίας αλλά γιατί χάρη σ' αυτό το υπερπροϊόν τόλμησα, πολύ πολύ γρήγορα να βάλω τη μικρή στο αμάξι και να πάμε βόλτα ΜΟΝΕΣ ΜΑΣ! Ναι, βέβαια έτρεμα από το φόβο μου, πήγαινα με 20km/ώρα στην Κηφισίας και σταμάτησα 5 φορές στην άκρη να δω αν αναπνέει. Αλλά χάρη στην πιπίλα ένοιωθα πως είχα ένα extra μαξιλαράκι ασφαλείας. Κι όταν κάποια στιγμή έκλαψε, σταμάτησα, της την έβαλα και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Κι έχω κι άλλα. Αν τολμήσεις να πεις πως θέλεις να αποθηλάσεις πριν το παιδί μάθει ανάγνωση είσαι τουλάχιστον για φτύσιμο. Το ενδεχόμενο να ξεκινάς δουλειά ή να κουράστηκες βρε αδερφέ δεν παίζει επουδενί. Το παιδί θα αποθηλάσει όταν θέλει αυτό, ακόμη κι αν χρειαστεί να ζητήσει αναβολή από το στρατό γιατί πίνει ακόμη γάλα από τη μανούλα.
Α! Και δεν μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με το νεοεισερχόμενο μέλος; Δεν έχεις πετάξει ακόμη τον άντρα σου στο πάτωμα για να βάλεις στη θέση του τον μικρό απόγονο; Τότε γιατί πήγες κι έγινες μάνα. Δεν βλέπεις τις γάτες που κοιμούνται αγκαλιά με τα γατάκια τους; Τις ποντικίνες με τα ποντικάκια τους; Εσείς εκεί στο ανθρώπινο είδος πώς την έχετε δει έτσι; Και δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναφερθώ στα σχόλια που θα εισπράξεις αν δηλώσεις πως έβαλες το παιδί σου να κοιμηθεί σε δικό του δωμάτιο πριν την εφηβεία. Φτού σου μωρή άχρηστη!

Αυτά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο υπερβολικά θα βρεις στις διάφορες μαμαδο-ομάδες.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, από τις ομάδες αυτές θα πάρεις και πολλή βοήθεια, τόσο ψυχολογική όσο και ουσιαστική. Αν όμως αποφασίσεις να μπεις στον κόσμο των cyber-μαμάδων, προσπάθησε να κάνεις πολύ φιλτράρισμα και μην αφήσεις να βγει έξω από το pc σου ούτε σταγόνα ενοχής.

Υ.Γ. Ξέρω εκ των προτέρων πως κάποιες θα συμφωνήσετε, κάποιες θα διαφωνήσετε και πολλές θα πέσετε να με φάτε. Please treat with tender! 

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Συγγνώμη

Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω συνέχεια ένα αγοράκι με κόκκινο μπλουζάκι και μπλε παντελονάκι ξαπλωμένο στην άμμο. Με μικρά παπουτσάκια, να, σαν κι αυτά που αγόρασα προχθές για τη Δανάη μου που έκανε τα πρώτα της βήματα.
Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω ένα αγοράκι με κόκκινο μπλουζάκι και μπλε παντελονάκι να ανοίγει νωχελικά τα μάτια του, να τεντώνει τα χεράκια του, να πιάνεται από τα κάγκελα της κούνιας του και να σηκώνεται, να, όπως κάνει κάθε πρωί η Δανάη μου. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τη μαμά του να μπαίνει στο μικρό παιδικό δωμάτιο, για να του δώσει το πρώτο φιλί της ημέρας, όπως κάνουν κάθε πρωί όλες οι μαμάδες του κόσμου. Κι αυτό να απλώνει τα χεράκια του για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Και μετά ανοίγω τα μάτια μου και πονάει όλο μου το σώμα. Γιατί ξέρω πως αυτό το παιδάκι, και τα δεκάδες άλλα παιδάκια που πήρε μαζί της η θάλασσα, δεν χόρτασε την αγκαλιά της μαμάς του. Δεν χόρτασε τα χάδια της και τα φιλιά της. Δεν χόρτασε βόλτες στο πάρκο μέσα στο δυνατό χέρι του μπαμπά του. Δε χόρτασε παραμύθια, χρώματα, παιδικά τραγούδια, δε χόρτασε κρυφτό και τραμπάλα, δε χόρτασε παγωτά. Δε χόρτασε παιχνίδι με τον αδερφό του, παιδικούς έρωτες, δε χόρτασε τον παππού του που ήθελε τόσο να τον κακομάθει. Τίποτα δεν πρόλαβε να χορτάσει, γαμώ τον πολιτισμό μας.
Πονάει όλο μου το σώμα γιατί δεν ξέρω τι θα απαντήσω στη Δανάη μου όταν με ρωτήσει "Μαμά, γιατί αφήσατε αυτό το παιδάκι να πνιγεί; Γιατί δεν κάνατε κάτι;Αφού μαμά πετάμε κάθε μέρα τόσο φαγητό γιατί δεν τους είπατε να έρθουν στο σπίτι να φάμε όλοι μαζί; Μαμά, εγώ πιάνω τόσο λίγο χώρο στο κρεβατάκι μου, γιατί δεν τους είπατε να έρθουν να κοιμηθούμε όλοι μαζί;"
Συγγνώμη Δανάη μου, συγγνώμη για τον "πολιτισμό" μας.

Υ.Γ. Συγχωρέστε με για το άσχετο post, κάποιες φορές τα γεγονότα μας ξεπερνάνε.