Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Έχω - έχω, και συμβουλές έχω!

Από τη στιγμή που έγινα μαμά, διαπίστωσα πως ο κόσμος όλος ξεχειλίζει από συμβουλές. Δέχτηκα συμβουλές από γνωστούς, από αγνώστους, από φίλους, από εχθρούς, από τη φουρνάρισσα, από τον περιπτερά, από τη γιαγιά στην παιδική χαρά, από την έμπειρη μαμά κι από την άσχετη γειτόνισσα. Συμβουλές να έχεις κάβα για να μεγαλώσεις τρεις γενιές παιδιών και να σου περισσέψει και κάτι. Συμβουλές, χρήσιμες, συμβουλές άχρηστες, συμβουλές σωστές και άλλες παντελώς λάθος, συμβουλές που ζήτησα και ως επί το πλείστον που δεν ζήτησα.
Από όλο αυτό το σακί συμβουλών, κρατάω μια που ήρθε εντελώς απρόσμενα και αποδείχτηκε ίσως η πιο χρήσιμη όλων.
Κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, θα τη μοιραστώ μαζί σας για να σώσω όσο πιο πολλά σπίτια μπορώ.

Πάμε πίσω, στην εποχή που η μπουγελόφατσα κοιμόταν ωραιότατα στο καρότσι της και οι νεόκοποι γονείς έβγαιναν ανέμελα τις βραδινές τους βόλτες. Είχαμε πάει στο Μεταξουργείο που γινόταν ο κακός χαμός γιατί είχε ένα φεστιβάλ something και με δυσκολία βρήκαμε τραπέζι. Λίγη ώρα μετά εμφανίστηκε πάνω από τα κεφάλια μας ένα ζευγάρι που μας ζήτησε ευγενικά να μοιραστούμε το τραπέζι γιατί στο μαγαζί δεν έπεφτε καρφίτσα. Δεχτήκαμε με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα γιατί δεν μας είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο και τέλος πάντων, αν θέλαμε να βγούμε με παρέα θα είχαμε πάρει τους φίλους μας, όχι δύο αγνώστους.

Αφού μας πέρασαν τα μούτρα, πιάσαμε κουβέντα για το μωρό και τα σχετικά διάφορα που συζητάς με δύο αγνώστους. Αυτοί είχαν ήδη δύο παιδιά, ήδη μεγάλα. Εμείς ήμασταν στη φάση αναζήτησης baby sitter. Και κουβέντα στην κουβέντα μας είπαν το εξής σοφό: "Παιδιά, στο πακέτο που θα κλείσετε με την κοπέλα που θα βρείτε βάλτε και δύο βράδια το μήνα". "Τι εννοείς δύο βράδια το μήνα;" "Να, στην τιμή που θα συμφωνήσετε, να έχετε συμπεριλάβει και δύο βραδινές εξόδους. Έτσι θα είσαστε κι εσείς υποχρεωμένοι να βγαίνετε κι αυτή να έρχεται".
Μας καλάρεσε αυτή η συμβουλή και την ακολουθήσαμε. Και ήταν τεράστιο δώρο. Γιατί έγινε ακριβώς όπως μας το είπαν. Αφού το είχαμε προπληρώσει ήμασταν "υποχρεωμένοι" να βγούμε. Όσο κουρασμένοι και να ήμασταν. Όσο και να ονειρευόμασταν μια ακόμη βραδιά με παντόφλες και άραγμα στον καναπέ. 



Αν είσαι άτεκνος αναγνώστης θα κρυφογελάσεις, και θα αναρωτηθείς γιατί το κάνω τόσο θέμα για δύο εξόδους το μήνα. Αν είσαι γονιός θα με καταλάβεις. Ξέρω πάρα πολλά ζευγάρια που δεν έχουν βγει ΠΟΤΕ, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια... Αλλά δε δουλεύει έτσι το πράγμα ρε παιδιά. Και οι γονείς άνθρωποι είναι και πρέπει να θυμούνται πού και πού πως είναι ζευγάρι και πως μπορούν να διασκεδάσουν και μακριά από παιδικές χαρές και παιδικά πάρτυ. Οι σχέσεις είναι σαν τα λουλούδια, χρειάζονται νερό και λίπασμα, αν τις παρατήσεις στη μοίρα τους αργά ή γρήγορα θα μαραθούν. 

Αυτές τις δύο μέρες το μήνα τις περιμένουμε πώς και πώς σαν δώρο στον εαυτό μας και τη σχέση μας, σαν επιβράβευση για την κουραστική εβδομάδα που πέρασε. Βλέπουμε φίλους, πάμε σινεμά, βγαίνουμε οι δυο μας, και βασικά ΜΙΛΑΜΕ, κανονικά και σαν άνθρωποι. Γιατί δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμείς, όταν φτάνει το βράδυ, μετά τον ημιμαραθώνιο δουλειά - σπίτι - μαγείρεμα - παιδική χαρά - κουκλόσπιτα και παραμύθια, πέφτουμε κατάκοποι στον καναπέ και το καλό σενάριο είναι να καταφέρουμε να δούμε ολόκληρη ταινία (συνήθως βέβαια ακούω μέσα στον γλυκό μου ύπνο μια φωνή "ΠΑΛΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣΣ?????). Όπως καταλαβαίνετε εποικοδομητικός διάλογος δεν πολυπαίζει.

Η συμβουλή λοιπόν που έχω εγώ να σας δώσω, είναι να βρείτε τρόπους να βγαίνετε πού και πού ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ, χωρίς παιδιά, καρότσια και λοιπά αξεσουάρ. Επιστρατεύστε γιαγιάδες, παππούδες, νταντάδες, ότι έχετε εύκαιρο και περάστε λίγο ουσιαστικό χρόνο με το έτερό σας ήμισυ. Ρίξτε λίπασμα στη σχέση σας για να συνεχίσει να ανθίζει. 

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ερεύνα και εμβολίαζε

Πριν εμπλακώ ενεργά στον θαυμαστό κόσμο των μαμάδων, το θέμα "Εμβόλια" ουδέποτε με είχε απασχολήσει, πέρα ίσως από τις φορές που πήγαινα τον γάτο μου για την ετήσια επίσκεψη στον κτηνίατρο.
Ο εμβολιασμός των ανθρώπινων όντων ήταν ένα θέμα μου με ενδιέφερε όσο με ενδιαφέρει η αναπαραγωγή του τροπικού πιγκουίνου.
Και όταν πού και πού άκουγα πως υπάρχουν μαμάδες που δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους από άποψη, σκεφτόμουν πως μάλλον είναι πολύ "ψαγμένες".

Όταν έγινα μαμά έπρεπε να αποκτήσω κι εγώ μια κάποια άποψη. Διάβαζα άπειρες αντιεμβολιαστικές λαίλαπες και σκεφτόμουν πως ναι, μάλλον ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των παιδιών είναι αποτέλεσμα της προπαγάνδας τον φαρμακευτικών κολοσσών. Παράλληλα δεν ήξερα αν είχα τα @ρχ%%@ να αφήσω το παιδί μου ανεμβολίαστο.

Μην ξέροντας τι να κάνω, ρώτησα τη γνώμη της παιδιάτρου μας, που παρεμπιπτόντως δεν είναι και η πιο παραδοσιακή, και να θηλάσεις μέχρι τελικής πτώσης θα σε "υποχρεώσει" και τις φωνές θα σου βάλει αν ζητήσεις αντιβίωση για ένα βήχα. Μου απάντησε λοιπόν το εξής αποστομωτικό: "Κάνε ότι πιστεύεις εσύ καλύτερο για το παιδί σου. Όμως, επειδή συχνάζω πολύ στα νοσοκομεία, αρνούμαι να δεχτώ ότι εν έτη 2014 (που ήταν τότε) πεθαίνουν παιδάκια από μηνιγγίτιδα." Τουμπεκί ψιλοκομμένο έκανα και πορεύτηκα αναλόγως.

Όμως, θέση και φύση αντιδραστικό άτομο, το αντιεμβολιαστικό μικρόβιο δεν έφυγε και τόσο εύκολα από μέσα μου οπότε ΚΑΙ τα εμβόλια-εμβόλια ΚΑΙ η έρευνα-έρευνα. Διάβασα για εμβόλια που τα κάνεις και το παιδί σου παθαίνει ξαφνικά αυτισμό, για γιατρούς που έκαναν σχετικές έρευνες και τελικά βρέθηκαν δολοφονημένοι στο ποτάμι, για εμβόλια που προκαλούν αυτοάνοσα νοσήματα, κι ένα κάρο άλλα "μακριά από μας".

Επειδή όμως στον θαυμαστό κόσμου του internet ο ψεύτης κι ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, μπορείς να αναπαράγεις την κάθε μπούρδα που θα σου έρθει στο κεφάλι με τεράστια ταχύτητα όμως αργά ή γρήγορα θα πιαστείς. Οι υποτιθέμενες έρευνες λοιπόν, καταρρίφθηκαν παταγωδώς και ο υπεύθυνος της έρευνας συνελήφθη για χρηματισμό και εσκεμμένη παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και αντιμετώπισε ποινή φυλάκισης μέχρι 20 έτη. Την επόμενη μέρα αυτοκτόνησε και όχι, δεν δολοφονήθηκε.

Παρόλα αυτά, όλοι μας συνεχίζουμε να συναντάμε γονείς που αφήνουν με φανατισμό τα παιδιά τους ανεμβολίαστα και διατείνονται με υπερηφάνεια πως χαίρουν άκρας υγείας. Αγαπητή ανεύθυνη μαμά, τα παιδιά σου δεν έχουν πάθει τίποτα για ένα και μόνο απλό λόγο. Γιατί όλοι εμείς συνεχίζουμε να εμβολιάζουμε τα δικά μας. Και οι περισσότερες νόσοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε καταστολή εξαιτίας μας. Και τα παιδιά σας χαίρουν άκρας υγείας εξαιτίας μας. Οπότε αν αρχίσουμε και οι υπόλοιποι να "κολλάμε" το δικό σας μικρόβιο, τότε δυστυχώς θα βρεθούμε ξανά αντιμέτωποι με ιούς που από χρόνια είχαμε ξεχάσει και το όνομά τους και που θυμόμαστε μόνο όταν το διαβάζαμε στο κουτί του εμβολίου. Για να μιλήσω έξω από τα δόντια, αν αρχίσουν να ξεπετάγονται ιοί-φαντάσματα του παρελθόντος θα έχετε την απόλυτη ευθύνη. Και θα την πληρώσουμε όλοι μαζί τη νύφη. 


Όπως την πλήρωσε πολύ-πολύ ακριβά τις προάλλες ένα βρεφάκι 50 ημερών. Που νόσησε και πέθανε από κοκκύτη. Ναι από κοκκύτη. Πόσα χρόνια είχα να ακούσω αυτή την αρρώστια; Μα θα μου πείτε, το μωράκι δεν είχε προλάβει ακόμη να εμβολιαστεί, γι'αυτό και νόσησε. Όχι αγαπητή μαμά, νόσησε γιατί εσύ και πολλές άλλες σαν εσένα δεν εμβολιάσατε τα βλαστάρια σας για τον κοκκύτη γιατί φοβηθήκατε πως το παιδί σας θα βγάλει κέρατα και τρίτο χέρι και τελικά ο ιός βρήκε πρόσφορο έδαφος και επανεμφανίστηκε. 
Για να το πω απλά, αν αποφασίσω να μην ξαναπάω το αυτοκίνητό μου για service, γιατί ποιος ξέρει τι χημικά του βάζουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι στο συνεργείο, σαφώς και κινδυνεύω, γιατί ίσως να μην πιάσουν τα φρένα μου σε ένα τρακάρισμα. Αλλά δυστυχώς κινδυνεύεις κι εσύ που θα βρεθείς στο δρόμο μου. 
Με λίγα λόγια ο καθένας κάνει το καλύτερο που πιστεύει για το παιδί του όμως οφείλει να σέβεται και να υπολογίζει και την υπόλοιπη κοινωνία. 

Μέσα σε όλη αυτή την αντιεμβολιαστική λαίλαπα που μαστίζει τη χώρα μας αλλά και πολλές άλλες "πολιτισμένες" χώρες, άκουσα και το εξής παράδοξο. 
Γονείς και σύλλογοι γονέων αρνήθηκαν στα προσφυγόπουλα να μπουν στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά τους γιατί δεν είναι εμβολιασμένα λέει και κουβαλάνε λέει πολλές ασθένειες!!! Πόσο να γελάσω και πόσο να κλάψω με την κατάντια της κοινωνίας μας; 
Το παίζεις ψαγμένη και δεν εμβολιάζεις το παιδί σου, παίρνεις πλαστά πιστοποιητικά από "παιδιάτρους" για να μπορέσεις να το γράψεις στο σχολείο αλλά μετά σε ενοχλούν τα προσφυγόπουλα, που κατά πάσα πιθανότητα είναι πολύ πιο εμβολιασμένα από το δικό σου. 
Πόσες μούντζες να μοιράσω και προς ποια κατεύθυνση δεν ξέρω!

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μια έκθεση από το μέλλον

Δευτέρα, 4 Οκτώβρη 2021

Σκέφτομαι και Γράφω με θέμα "Ο παππούς μου"

Ο παππούς μου είναι κοντούλης, φοράει γυαλιά, έχει άσπρα μαλλιά, ένα μικρό άσπρο μουσάκι και πάντα χαμογελάει. 

Ο παππούς μου δεν μοιάζει με τους άλλους παππούδες. Δηλαδή μπορεί να είναι παππούς αλλά όποτε είναι μαζί μου κάνει σαν μικρό παιδί. Κυλιέται στο πάτωμα για να παίξουμε ό,τι παιχνίδι μου κατέβει στο κεφάλι, ανεβαίνω στην πλάτη του και κάνει το αλογάκι, παίζουμε επιτραπέζια και μου διαβάζει παραμύθια. Πολλές φορές πηγαίνουμε μαζί στο πάρκο και παίζουμε κυνηγητό και κρυφτό ή με μαθαίνει ποδήλατο κι όλοι μας κοιτάνε και τον ρωτάνε πού τη βρίσκει τόση ενέργεια κι αυτός απαντάει "από την εγγονή μου". 

Ο παππούς μου είναι φοβερός γιατί όποτε έρχεται στο σπίτι, μου φέρνει σοκολάτες ή καραμέλες και μου τις δίνει κρυφά γιατί αν τον δει η μαμά μου θυμώνει και του λέει "Δεν σου έχω πει να μην φέρνεις γλυκά στο παιδί;" Αλλά αυτός συνεχίζει να μου φέρνει και μου τα δίνει όταν η μαμά δεν κοιτάει! 

Όταν στο σχολείο παίρνω "Α" με τόνο, ο παππούς καμαρώνει "σαν γύφτικο σκερπάνι" όπως λέει κι ο μπαμπάς, και το γράφει και στο facebook για να το δουν και όλοι οι φίλοι του και να ζηλέψουν! 

Η καλύτερή μου μέρα είναι όταν η μαμά κι ο μπαμπάς πηγαίνουν βόλτα κι ο παππούς έρχεται να "με κρατήσει". Κάνουμε ένα σωρό ζαβολιές, με αφήνει να βλέπω DVD όση ώρα θέλω και με αφήνει να κοιμάμαι πιο αργά, και φυσικά μετά δεν το λέμε στη μαμά! 
Τα πιο πολλά παιδιά στην τάξη έχουν 2 παππούδες και 2 γιαγιάδες, όμως εγώ έχω μόνο έναν παππού. Όταν ρωτάω τη μαμά γιατί, εκείνη πάντα στεναχωριέται όμως εγώ της λέω να μην στενοχωριέται γιατί ο δικός μου παππούς κάνει για 4 παππούδες και 4 γιαγιάδες μαζί!

Όταν δεν είμαστε μαζί ο παππούς μου δεν κάθεται σπίτι να βλέπει τηλεόραση σαν τους άλλους παππούδες γιατί έχει πολλές δουλειές, μαθαίνει αγγλικά, χορούς και πηγαίνει εκδρομές. Ο μπαμπάς μου λέει πως "δεν βάζει κώλο κάτω" σαν την μαμά κι εμένα, που δεν μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τίποτα! 

Η μαμά λέει στις φίλες της πως του έχω μεγάλη αδυναμία, αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοεί γιατί εγώ όταν είμαι με τον παππού γίνομαι πολύ δυνατή και όχι αδύναμη. 

Ο παππούς μου είναι ο πιο καλός παππούς του κόσμου και ελπίζω όταν γίνω γιαγιά να του μοιάσω (χωρίς βέβαια το άσπρο μουσάκι).

Δανάη Α.
Μια φωτογραφία από όταν ήμουν μωρό και 
έπινα γάλα με το μπιμπερό.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Πίστα-πίστα τον καημό μου

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι σαν να παίζεις παιχνίδι στον υπολογιστή. Ξεκινάς και δεν έχεις ιδέα πώς παίζεται. Σου φαίνεται συγκλονιστικά δύσκολο και τρομερά άγνωστο αλλά σιγά σιγά εξοικειώνεσαι και τελικά νιώθεις πως "το έχεις" και χαλαρώνεις. Κι εκεί που είσαι cool και άνετος, ολοκληρώνεις την πρώτη πίστα και πας στην επόμενη. Που είναι σαφώς πιο δύσκολη. Και ξαναχάνεις την μπάλα. Και φτου κι απ' την αρχή! Τελικά βρίσκεις τα κόλπα και τα κουμπιά κι αυτής της πίστας και πριν καλά-καλά το καταλάβεις έχεις περάσει στην επόμενη. Που σου φαίνεται έτη φωτός πιο δύσκολη. Κι έτσι περνάει ο καιρός!




Στην αρχή για παράδειγμα, χαώνεσαι με την αλλαγή πάνας και το θηλασμό. Σιγά σιγά γίνεσαι expert και χαλαρώνεις, αλλά το μωρό έχει αλλάξει πίστα κι ενώ εσύ έχεις καταβολευτεί με το θηλασμό, αυτό το άτιμο αρχίζει να τρώει αλεσμένα. Κι ενώ ξέρεις πως εκεί που το ακούμπησες εκεί και θα το βρεις, ξαφνικά αρχίζει να μπουσουλάει και να αλωνίζει σε όλο το σπίτι με ταχύτητα ερπετού! Ίσα που προλαβαίνεις να γεμίσεις τον τόπο προστατευτικές γωνιές και να απομακρύνεις όλα τα αντικείμενα-ναρκοπέδια, κι αυτό το σκασμένο σηκώνεται στα δύο κι εσύ αρχίζει να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις το κακό. Και πάει λέγοντας!

Κάπως έτσι λοιπόν, την πατήσαμε κι εμείς φέτος το καλοκαίρι.  Φύγαμε από το σπίτι με ένα μωρό και επιστρέψαμε με ένα παιδί. Αλλάξαμε πίστα και δεν το καταλάβαμε. 
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Κεφάλαιο πρωινή βόλτα:
Στην προ διακοπών εποχή, για να βγούμε βόλτα ακολουθούσαμε την εξής διαδικασία. Διάλεγα ρουχαλάκι - παπουτσάκια, της τα φόραγα, την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου, φτάναμε στον προορισμό μας, την έβαζα στο καρότσι, κάναμε βόλτα κι επιστρέφαμε. 
Στην εν μέσω διακοπών εποχή όμως η διαδικασία τροποποιήθηκε ως εξής: διάλεγα ρουχαλάκι-παπουτσάκια. Δεν τα ήθελε. Τα πέταγε. Φώναζε "λουλούδια!". Διαλέγαμε μαζί ρουχαλάκι με λουλούδια. Δεν το ήθελε. Διαλέγαμε άλλο ρουχαλάκι με λουλούδια. Οκ το ήθελε. Την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου. Δεν ήθελε, χτυπιόταν, ούρλιαζε. Φώναζα το Νάσο να βοηθήσει. Δύο άνθρωποι παλεύαμε να τη δέσουμε. Σε όλη τη διαδρομή έκλαιγε και φώναζε "Γιαλό-γιαλό". Σε όλη τη διαδρομή της εξηγούσαμε ότι όλοι φοράμε τη ζώνη μας στο αυτοκίνητο και πως δεν γίνεται να ακούσουμε το "Γιαλό-γιαλό" για 15η φορά γιατί το μυαλό μας έχει γίνει πουρές. Φτάναμε. Τη βάζαμε στο καρότσι. Δεν ήθελε να κάτσει, έκλαιγε. Κάναμε βόλτα χεράκι-χεράκι και σέρναμε το άδειο καρότσι. Δεν ήθελε, ήθελε αγκαλιά. Την παίρναμε αγκαλιά. Μετά δεν ήθελε, ήθελε κάτω. Μετά δεν ήθελε, ήθελε καρότσι. Κι αφού τα είχαμε περάσει όλοι τόσο ωραία, επιστρέφαμε πίσω.

Κεφάλαιο βραδινή βόλτα:

Πέρσι το καλοκαίρι για να βγούμε βραδινή βόλτα (και να πιούμε κι ένα ποτό οι έρμοι οι γονείς) κάναμε τα εξής: Τη βάζαμε στο καρότσι, ρίχναμε από πάνω ένα φουλάρι συσκότισης, κάναμε βόλτα ένα 10λεπτο, η μικρή κοιμόταν και συνεχίζαμε όλοι μαζί (2 ξύπνιοι - 1 κοιμισμένη) σε ταβέρνες, bar, παραλίες, σπίτια φίλων, κι όλοι χαρούμενοι! 
Φέτος το καλοκαίρι απεναντίας, περάσαμε 2-3 βράδια περιφέροντας επί 2 ώρες το καρότσι προσπαθώντας να την κοιμίσουμε. Η μικρή προσποιούνταν την κοιμισμένη και μετά από ένα λεπτό πεταγόταν όρθια γιατί είχε ακούσει ένα σκυλάκι, ένα αλογάκι, ένα παιδάκι (ή όλα τα παραπάνω μαζί). Το πήραμε κι εμείς απόφαση πως το κόλπο καρότσι δε λειτουργεί πια. Και βάλαμε μπρος το κόλπο αυτοκίνητο. Στην αρχή πήγε τέλεια, αποκοιμιόταν στη διαδρομή, τη μεταφέραμε κοιμισμένη στο καρότσι κι η ζωή συνεχίζονταν στο Βιλαμπάχο! Όμως δεν κράτησε και πολύ αυτή η ευτυχία. Μετά από καμιά βδομάδα είχε καταλάβει το σατανικό μας κόλπο, κι αφού αποκοιμιόταν στο αυτοκίνητο, φτάναμε στον προορισμό μας, τη βάζαμε στο καρότσι, και τσουπ!, πεταγόταν όρθια σαν το μωρό του εξορκιστή, έτοιμη για νέες περιπέτειες!

Το ξέρω πολύ καλά πια πως σε λίγο καιρό, μόλις κι αυτή η πίστα θα μου μοιάζει περίπατος θα βρεθώ ξαφνικά στην επόμενη. Όμως, όπως είχα διαβάσει κάπου "Όταν έχεις παιδιά τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα, οι μέρες είναι ατελείωτες!".

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Give me a break!

Ένα βράδυ μετά από πολλές ρακές, ο Νάσος ξεστόμισε κάτι που μου ακούστηκε σαν "Γιατί δεν κανονίζεις να φύγεις ένα τετραήμερο με τις φίλες σου;"
Δεν πρόλαβε να συνέλθει και να το ξανασκεφτεί και προφανώς να το μετανιώσει και είχα ήδη κανονίσει παρέα, νησί, καράβι, δωμάτιο, αντιηλιακό, τα πάντα. Για την ακρίβεια είχα ήδη φτιάξει βαλίτσα και του κούναγα το μαντήλι!
Όσο έφτιαχνα βαλίτσα βέβαια, έκανα γύρω στα 20 εσωτερικά reminder: "Να μην ξεχάσω να πάρω πιπίλα" κι άλλα τόσα "Είσαι βλάκας! Μόνη σου πας διακοπές!".

Μετά από σχεδόν 2 χρόνια, ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα μακριά από τη μπουγελόφατσα για περισσότερο από από 10 ώρες (κατά τις οποίες δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο, στη δουλειά ήμουν). Και ήταν αποκαλυπτικά.
Όσο ήμουν στο καράβι άκουγα μωρά να κλαίνε κι ετοιμαζόμουν να τρέξω να δω τι συμβαίνει. Έβλεπα μαμάδες να λικνίζουν καροτσάκια και σκεφτόμουν πως έρχεται η σειρά μου να κουνήσω. Έβλεπα γιαουρτάκια να εκτοξεύονται κι ετοιμαζόμουν να πάρω τα μωρομάντηλα για να καθαρίσω.
Δεν μπορούσα να πιστέψω πως θα είχα τέσσερις ολόκληρες μέρες δικές μου, ολοδικές μου!
Εντάξει, δεν άργησα και πολύ να το πιστέψω και να μπω στο νόημα! Ξυπνούσα όταν χόρταινα ύπνο και κοιμόμουν όταν νύσταζα. Έτρωγα μεσημεριανό όταν πεινούσα και όχι όταν έπρεπε κι έπινα cocktail και με τα δύο χέρια αφού δεν χρειαζόταν να κουνάω ρυθμικά κανένα καρότσι. Κολυμπούσα στα βαθιά (εκεί που δεν χρειάζεται να πατάς για να κρατάς κι ένα μπογαλάκι) και μετά διάβαζα βιβλίο (ναι ναι, αυτό με τις σελίδες που τις γυρίζεις και δεν έχει ζωγραφιές αλλά μόνο γράμματα). Στο δρόμο είχα μάτια μόνο μπροστά και όχι περιφερειακή όραση, στην πλάτη, τους ώμους και τον κώλο. Έπινα καφέ ολόκληρο, κάπνιζα τσιγάρο ολόκληρο και έκανα κουβέντα ολόκληρη χωρίς διαλείμματα για αγκαλίτσες, ζωγραφίτσες και Πέπες.

Μιλούσα για τα πάντα εκτός από πάνες και κακάκια κι ο μεγαλύτερος προβληματισμός μου ήταν ποιο μπαρ μαζεύει τον καλύτερο κόσμο και ποια παραλία είναι η πιο ερημική.
Με λίγα λόγια για 4 μέρες έγινα η Έφη η Προ (προ μωρού, πάνας, μωρομάντηλου, καροτσιού και Πέπας).

Κι επειδή βλέπω την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σας (που γράφει «μα τι μάνα είναι αυτή;;») , θα σας πω πως εκτός από ελάχιστες στιγμές δεν ένιωσα καθόλου τύψεις για αυτό που έκανα.
Γιατί μην ξεχνάτε πως κι οι μαμάδες άνθρωποι είναι και χρειάζονται ένα break πού και πού.
Και γιατί γυρνώντας πίσω, είχα γεμίσει τόσο πολύ τις μπαταρίες μου που ανυπομονούσα να επιστρέψω στο παιδάκι μου, στην ρουτίνα μου και στα ατελείωτα "μαμά-μαμά".

Μαμάδες, όσο υπερήρωες και να νομίζουμε πως είμαστε, χρειάζεται να παίρνουμε μικρά διαλείμματα ως κανονικοί άνθρωποι για να γυρνάμε πιο μάχιμες στον ρόλο μας. Θα μας λείψουν τα παιδάκια μας και θα τους λείψουμε κι εμείς (ελπίζω!) αλλά δεν γίνεται να παίζεις τον ίδιο ρόλο non-stop για πάντα!

Όμως, για όλο αυτό χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον υπερ-ήρωα που λέγεται μπαμπάς της μπουγελόφατσας όσο και στον β' αντρικό ρόλο που λέγεται παππούς για την πλάτη που έβαλε απλόχερα όποτε χρειάστηκε!

Νάσο η σειρά σου να ετοιμάσεις βαλίτσες (Εντάξει, μια πλάκα κάνω!)

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Τέλεια είσαι και φαίνεσαι!

Σου έχει τύχει ποτέ να πας σε ένα παιδικό πάρτυ, μια επίσκεψη, μια βόλτα, οπουδήποτε τέλος πάντων, και από τον ολοήμερο ημιμαραθώνιο δουλειά-σπίτι-μωρό και τα τοιαύτα να μοιάζεις με σάπιο κουνουπίδι; Να φοράς τον πιο λάθος συνδυασμό ρούχων με bonus-δώρο μια στάμπα από το απογευματινό γιαουρτάκι που εκσφενδονίστηκε πάνω σου, να έχεις πιάσει τα μαλλιά σου σε μια ότι να ναι κοτσίδα, να έχεις κάνει το μακιγιάζ των 30'', το μπάνιο των 3 σημείων και φυσικά να έχεις ξεχάσει να βάλεις άρωμα; Εμένα ουκ ολίγες φορές.

Σου έχει τύχει ποτέ στην ίδια αυτή έξοδο της καταστροφής να προβάλλει αυτό το είδος της μαμάς που αμά τη εμφανίσει σε κάνει να θέλεις να κρυφτείς στο πιο βαθύ λαγούμι και ταυτόχρονα να την σαπίσεις στο ξύλο;
Ξέρεις ποια λέω. Αυτή που είναι ντυμένη σαν εξώφυλλο της Vogue, που περπατάει κι αφήνει πίσω της τόσο άρωμα που φτάνει και για σένα που ξέχασες να βάλεις, που έχει κάνει μακιγιάζ πιο επιμελημένο κι από αυτό που είχες τη μέρα του γάμου σου. Αυτή που έχει κάτι μαλλιά τόσο λαμπερά που όταν στέκεσαι δίπλα της φοράς γυαλιά ηλίου μην τυφλωθείς ενώ ταυτόχρονα σκέφτεσαι πως πρέπει να προσθέσεις το "να λουστώ" στην to-do λίστα σου. Αυτή με το τέλειο γαλλικό που σου θυμίζει πως πρέπει κάποια στιγμή να ξεβάψεις τα νύχια σου γιατί το κόκκινο πουά τόπους-τόπους που σου έχει αφήσει το προ εβδομάδας μανικιούρ δεν είναι και τόσο της μόδας.
Αυτή που επεκτείνει την τελειότητά της και στους κλώνους-μινιατούρες που συνοδεύει. Αυτή που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχει μόνο κορίτσια - η φύση προβλέπει βλέπεις - και είναι συνήθως δύο και φυσικά έχουν και τη σωστή διαφορά ηλικίας. Κι αν εσύ με το ζόρι κατάφερες να αλλάξεις πάνα στο βλαστάρι σου και να του φορέσεις κάτι που να μοιάζει επιεικώς καθαρό, αυτή τα έχει ντύσει-χτενίσει-στολίσει κατ' εικόνα και ομοίωση της τελειότητάς της.

Κι εκεί που σκέφτεσαι 10 και 1 τρόπους για να την εξοντώσεις (δι' απαγχονισμού, λιθοβολισμού ή αιώνιας καταδίκης σε ένα πλανήτη χωρίς κομμωτήρια) στρογγυλοκάθεται δίπλα σου και σου πιάνει την κουβέντα.
Μέσα σε 5 λεπτά έχεις μάθει πως "έπιασε" παιδί με την πρώτη, πως είχε την τέλεια εγκυμοσύνη στην οποία πήρε ελάχιστα κιλά, πως η γέννα της ήταν σαν περίπατος στο πάρκο, πως θήλασε πανεύκολα και πως φυσικά δεν έδωσε ποτέ πιπίλα.
Σε ενημερώνει πως όλα μα όλα όσα ταΐζει τα βλαστάρια της είναι hand-made. Ανοίγει φύλο, ψήνει ψωμί και προσθέτει πάντα στο φαγητό της κινόα και λιναρόσπορο. Σου δείχνει και καμιά 10ρια φωτογραφίες από τα τελευταία της πιάτα - στημένα πιο επιμελώς κι από κυρίως πιάτο στη Σπονδή.
Μαθαίνεις - ενώ δεν ρώτησες και ποτέ - πώς διατηρεί τη γραμμή της, κάθε πρωί 6-7 πάει για τρέξιμο/ yoga/ κολύμβηση και εννοείται πως δεν ξεχνάει ποτέ να βάλει κρέμα σώματος, απολέπισης και σύσφιξης.

Κι εκεί που ψάχνεις απεγνωσμένα κάποιο τρόπο για να δραπετεύσεις, έστω και πέφτοντας από το μπαλκόνι, σε καλεί στο σπίτι της για το πάρτυ γενεθλίων της κόρης της. Ψάχνεις για δικαιολογία και δεν βρίσκεις, οι κόρες σας για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχουν γίνει φίλες, και τελικά δέχεσαι, ενώ ταυτόχρονα καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή.

Φτάνει η ριμάδα η μέρα του πάρτυ, έχεις περάσει 2 ώρες αδειάζοντας και ξαναγεμίζοντας την ντουλάπα σου για να βρεις το κατάλληλο για την περίσταση ρούχο, ο άντρας σου σε κοιτάει καχύποπτα, μαζεύεις παιδί, κουράγιο και αξιοπρέπεια και πηγαίνεις.
Ανοίγει την πόρτα και όπως είναι αναμενόμενο το σπίτι της μοιάζει να το έσκασε από το Maison e Decoration. Όλα είναι αρμονικά συνδυασμένα, όλα είναι τακτοποιημένα και στη σωστή θέση και βασικά σε τίποτα δε σου θυμίζει το δικό σου σπίτι που μοιάζει με βομβαρδισμένο χωριό της Βαγδάτης. Που εκτός των άλλων έχει υποστεί και γενικό ρετούς - μετατόπιση αντικειμένων 5 ορόφους πάνω για να επιβιώσουν από τις επιδρομές των Κούρδων εξτρεμιστών, παιδιών σου ήθελα να πω.

Και εννοείται πως το πάρτυ έχει θεματική, κάποια πριγκίπισσα, κάποια ηρωίδα της Disney, κάποια πανέμορφη τέλος πάντων, που ξεπροβάλλει από την χαρτοπετσέτα, την τούρτα, την οδοντογλυφίδα και το τυροπιτάκι (το χειροποίητο, αυτό με το λιναρόσπορο).
Νιώθεις σαν τον ΕΤ τον εξωγήινο -ET GO HOME NOW!!- γιατί το πάρτυ είναι γεμάτο φίλες της κυρίας Πανεμορφίδου που μιλάνε ακατάπαυστα για μάσκες προσώπου, κραγιόν και ντεφιλέ για βρέφη και σκέφτεσαι πως δε θέλεις να τις ξαναδείς ούτε ζωγραφιστές.


Όμως η κα Πανεμορφίδου θέλει να την ξαναδείς - ξαναθαυμάσεις για την ακρίβεια - γιατί εκτός όλων των άλλων είναι και social media guru, έχει twitter, facebook, instagram, blog, τα πάντα όλα, και σε προσκαλεί να της κάνεις follow, like και τα σχετικά. Με τα πολλά μπαίνεις στις σελίδες της - λίγο από διαστροφή, λίγο από περιέργεια - και κομπλάρεις για άλλη μια φορά αφού επιδεικνύει και ηλεκτρονικά την τελειότητά της, τους κλώνους της, τις χειροποίητες δημιουργίες της και τα γεμάτα λιναρόσπορο πιάτα της.

Αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος, πώς γίνεται εσύ να μην προλαβαίνεις να στείλεις sms ούτε στην κολλητή σου κι αυτή να συντηρεί ολόκληρους τόμους από status updates. Πώς γίνεται εσύ να θεωρείς επίτευγμα το ότι έκανες και σήμερα μπάνιο κι αυτή να κάνει κάθε μέρα απολέπιση (λες και είναι ψάρι δηλαδή). Πώς γίνεται να είσαι περήφανη που κατάφερες και σήμερα να μαγειρέψεις (το τοστ δεν πιάνεται για μαγείρεμα;;) κι αυτή να προετοιμάζεται για το Next Master Chef.

Και μετά σκέφτεσαι τα παιχνίδια και τα γέλια στο άστρωτο κρεβάτι, τα μουτζουρωμένα με μαρκαδόρο χεράκια, μπλουζάκια και πλακάκια, τα χιλιοδιαβασμένα μισοσκισμένα παραμύθια που ξαναδιαβάζονται για 100η φορά στην αγκαλιά σου, τα γέλια γύρω από το τραπέζι στην κουζίνα, τις πρωινές αγκαλιές και τα βραδινά φιλάκια και γεμίζεις ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχεις και όλα όσα χτίζεις.

Αγαπημένη ΚΑΝΟΝΙΚΗ μαμά, εσύ με τους μαύρους κύκλους, το ακατάστατο σπίτι και τα πότε-πότε ετοιματζίδικα φαγητά, μην ψαρώνεις! Η πραγματική οικογενειακή ευτυχία δεν κρύβεται στα τέλεια φορέματα ούτε στα άψογα χτενίσματα, βρίσκεται αλλού, μα εντελώς αλλού! Δε θα σου πω εγώ πού, είμαι σίγουρη πως εφόσον αποφάσισες να μην είσαι μια κινούμενη τελειότητα, ξέρεις πού!

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Πρώτη φορά μπαμπάς


Αν είσαι μπαμπάς και διαβάζεις το blog μου υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχεις ψιλοπαρεξηγηθεί! Όλο για μαμάδες γράφω, οι μαμάδες πονάνε, γεννάνε, αγαπάνε, αγκαλιάζουν, φοβούνται, ταλαιπωρούνται, οι μαμάδες αυτό, οι μαμάδες εκείνο... Ήρθε νομίζω η ώρα να αποτίσω φόρο τιμής στο αγαπημένο αυτό είδος της ανθρωπότητας που λέγεται Μπαμπάς!

Όπου "μαμά" λοιπόν, μπορείς κάλλιστα να βάλεις "μπαμπάς" χωρίς να δημιουργηθεί κανένα σοβαρό πρόβλημα (οκ, εκτός αν λέει γέννα ή θηλασμός)! Γιατί κι εσείς βρε μπαμπάδες τα ζείτε όλα και με το παραπάνω. Απλά τα ζείτε από τη δική σας ιδιαίτερη σκοπιά. 


Η εγκυμοσύνη ας πούμε, είναι μια πολύ επίπονη περίοδος για σας. Μπορεί να μην φουσκώνουν οι κοιλιές σας (μπορεί και ναι δηλαδή), μπορεί να μην πρήζονται οι αστράγαλοί σας, μπορεί να μην γίνεστε σαν κινούμενα βαρέλια, περνάτε όμως άλλα, πολύ χειρότερα. Για εννιά μήνες ζείτε μια από τις πιο αγωνιώδεις φάσεις της ζωής σας. Το άγνωστο εκείνο πλάσμα που (ίσως και να) έχετε αγαπήσει άνευ όρων, βρίσκεται στον απόλυτο έλεγχο κάποιου τρίτου. Και εσάς σας τρώει το άγχος. Αυτός ο τρίτος - λέγε με και σύντροφο - θα φάει τα φρούτα της ή θα κάνει μακροβούτι στο Κοσμικόν, θα πάρει τις βιταμίνες της, θα αντέξει να μην καπνίσει, θα κρατηθεί να μην πιει, θα πλύνει καλά τα μαρούλια; Θα προσέχει πώς περπατάει μην κουτρουβαλήσει σαν γιουβαρλάκι στο πιάτο, θα ντυθεί καλά μην κρυώσει; Ο-τότε-μέλλων μπαμπάς της μπουγελόφατσας για παράδειγμα, πρέπει να περνούσε μεγάλες αγωνίες με την περίπτωσή μου. Δεν είναι και μικρό πράγμα να κάνεις δέκαθλο εγκυμοσύνης - yoga, κολύμβηση, περπάτημα και γενική καθαριότητα - όλα την ίδια μέρα! Για να μην αναφερθώ στα εγκεφαλικά που του προκάλεσα τη μέρα που αποφάσισα να κάνω αναρρίχηση για να φτάσω στην πιο απόκρημνη παραλία του νησιού, ενώ ήμουν πιο φουσκωμένη από παραγεμισμένη Χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα! Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, είσαστε βάσει νόμου υποχρεωμένοι να υπομένετε στωικά την κάθε μικρή ή μεγάλη παραξενιά που μας σκάει στο κεφάλι γιατί...είναι οι ορμόνες βλέπεις!

Και μετά έρχεται η γέννα! Πόσο σκληρό να είναι να βλέπεις τον άνθρωπο σου να πονάει και να υποφέρει κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα; Κι αυτό στην ιδεατή περίπτωση που η γέννα είναι φυσιολογική κι ο μπαμπάς είναι μέσα και ξέρει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει. Γιατί αν κάτι πάει στραβά και τον πετάξουν έξω, όλος ο Καρέλιας δεν φτάνει για να μετριάσει την αγωνία του.

Και μετά έρχεται το μωρό! Τον πρώτο καιρό αυτό που όλοι οι μπαμπάδες λίγο-πολύ βιώνουν, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται, είναι το εξής: δε βλέπουν την ώρα να εξαφανιστούν από το σπίτι για να γλιτώσουν από το χάος που έχει φέρει το μικροσκοπικό-άγνωστο πλασματάκι και μετά από λίγη ώρα ανυπομονούν να επιστρέψουν για να το πάρουν αγκαλιά, 
να το επεξεργαστούν και... να το δαγκώσουν!
Κι όσο μεγαλώνει το μωρό όλο και λιγότερο θέλουν να φύγουν και όλο και περισσότερο να επιστρέψουν.

Βέβαια, τον πρώτο καιρό οι μπαμπάδες έχετε πολύ πλάκα (not!!). Με το που κλάψει το μωρό για πάνω από 2'' παθαίνετε κοκομπλόκο! Ωχ τώρα γιατί κλαίει;;;;; Το τάισες; Το άλλαξες; Μήπως πονάει; Λες να έχει κάτι;; Μήπως να πάμε στο νοσοκομείο; Χαλαρώστε, τα μωρά κλαίνε. Period!

Και σιγά-σιγά το άγνωστο πλασματάκι μεγαλώνει και γίνεται ανθρωπάκι. Και οι μπαμπάδες αρχίζουν να έχουν στ'αλήθεια πολύ πλάκα. Έχετε δει ποτέ μπαμπά όταν τον πρωτοαποκαλεί το μωρό του "Μπαμπά"; Νομίζω πως είναι σαν να προσγειώθηκε στο κεφάλι του ένας τόνος χρυσάφι! Έχετε δει ποτέ μπαμπά να επιστρέφει σπίτι και το μικρό του να τρέχει καταπάνω του για να τον αγκαλιάσει; Είναι σαν να πήρε η ομάδα του το πρωτάθλημα, το κύπελλο και το Champions League ταυτόχρονα! Είναι η στιγμή που εμείς οι μαμάδες κρυφοζηλεύουμε αλλά παράλληλα νιώθουμε ένα παράξενο συναίσθημα που δεν πολυπεριγράφεται, αυτό το 
"γίναμε οικογένεια λοιπόν!"

Μα τι θα κάναμε αλήθεια χωρίς τους μπαμπάδες; 
Οι μπαμπάδες είναι οι φτερούγες που μας βάζουν όλους από κάτω.
Είναι αυτοί που φροντίζουν τη μαμά όταν εκείνη είναι έτοιμη να καταρρεύσει και παίρνουν τη σκυτάλη όταν αυτή λέει "τα παρατάω"!
Είναι αυτοί που θα σου πουν γύρω στις διακόσιες φορές "δεν το πιστεύω πως αυτό το μωρό είναι δικό μας" γιατί στ'αλήθεια δυσκολεύονται να το πιστέψουν.
Είναι ο πρώτος και παντοτινός έρωτας στην καρδιά της κόρης τους. 
Είναι ο πρώτος και παντοτινός σούπερ-ήρωας στα μάτια του γιου τους. 
Είναι ο καλύτερος διασκεδαστής, παραμυθάς, κουκλοπαίχτης και κασκαντέρ του κόσμου όλου. 
Είναι αυτός που θα μάθει στο γιο του να εξερευνά και να σέβεται - ελπίζω - τη φύση.
Είναι αυτός που θα δει καρτούν αγκαλιά με την κόρη του με ενθουσιασμό μεγαλύτερο από της κόρης του.
Είναι αυτός που θα μάθει στο γιο του να φτιάχνει κάστρα στην άμμο.
Είναι αυτός που θα μάθει στην κόρη του να ανοίγει το στόμα της και να δείχνει το φαγητό της την ώρα που τρώει και στο γιο του πώς γίνονται τα μεγαλύτερα ρεψίματα του κόσμου.
Είναι αυτός που θα τα βάλει με τον ψευτόμαγκα που την έπεσε στο γιο του στην παιδική χαρά. 
Είναι αυτός που θα σκουπίσει τα δάκρυα της κόρης του στην πρώτη της ερωτική απογοήτευση και θα της πει πως γι'αυτόν είναι η πιο όμορφη και πιο σημαντική του κόσμου όλου.
Είναι αυτός που θα μάθει στα παιδιά του πώς είναι να αγαπάς άνευ όρων, να φροντίζεις αυτούς που αγαπάς και να τους κάνεις να νιώθουν ασφάλεια. 

Μπαμπάδες σας ευχαριστούμε για τον μαγικό τρόπο που καταφέρνετε να μετατρέψετε τις τρεις λέξεις μαμά-μπαμπάς-παιδί στην εξής μια: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. 

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Διακοπές στη Ρώμη

"Τι θα κάνεις το Πάσχα;" με ρωτούσαν διάφοροι γνωστοί και φίλοι στα κλασικά small talks που γίνονται λίγο πριν τις διακοπές. 
"Θα πάμε στη Ρώμη" απαντούσα εγώ αμέριμνα.
"Τέλεια! Και τη μικρή πού θα την αφήσετε;"
"Θα την πάρουμε μαζί μας", απαντούσα εγώ,το ίδιο αμέριμνα.
"Α" Κενό. Βλέμμα ροφού με διακυμάνσεις μεταξύ οίκτου, λύπησης και φρίκης. Και αφού ανακτούσαν την ψυχραιμία τους, ακολουθούσε λογύδριο για την τρέλα που κάνουμε, το παράτολμο θάρρος μας και την άγνοια κινδύνου. Ένας γνωστός, μου απάντησε "Σαν τις ξένες δηλαδή;" Το ξένες βέβαια το τόνισε με ιδιαίτερη απέχθεια!


Τέλος πάντων, αγνόησα όλα τα βλέμματα συμπόνιας, φόρτωσα μωρό και βαλιτσάκι (όχι και τόσο –άκι τώρα που το σκέφτομαι) και σάλπαρα για λιμάνια ξένα.

Και να σας πω κάτι; Παραδόξως όλα - ή σχεδόν όλα - πήγαν καλά!

Αυτό που προσέθεσε ένα «σχεδόν» στην παραπάνω πρόταση ήταν το Αθήνα-Ρώμη και το Ρώμη-Αθήνα που μου χάρισαν ένα υπέροχο feeling πως η Ρώμη είναι ένα τσικ πιο μακριά από τη Γη του Πυρός. Ακολουθεί σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου όπως τη βίωσε η μπουγελόφατσα: «Τι ωραία που είμαι στην αγκαλιά της μαμάς, αλλά όχι, όχι θέλω τον μπαμπά, τώρα θέλω κάτω, πάνω, ανεβάστε μεεεεε, αγκαλιά στη μαμάαααα, όχι θα πάω στον μπαμπά, μαμααααα, κατέβασέ με, πάνω, κάτω, τον μπαμπά, τη μαμά, θέλω τον μπαμπά μου, πάω στη μαμά, μήπως να σκαρφαλώσω πάνω στον μπαμπά, αλλά όχι αν ανέβω στο κεφάλι της μαμάς θα βλέπω καλύτερα, κάτσε να τραβήξω λίγο τα μούσια του μπαμπά, αλλά και τα μαλλιά της μαμάς είναι ωραία να τα τραβάω, όμως κοίτα τι ωραία που θυμώνει ο μπαμπάς όταν του τραβάω την μπλούζα, ωχ φτάσαμε κι όλας, κρίμα, θα μπορούσα να παίξω λίγο ακόμα.» Πολλαπλασιάστε το παραπάνω επί 3.000 και θα πάρετε μια αίσθηση για το πώς τα περάσαμε κατά τη διάρκεια της πτήσης…

Όμως, παρά το δυσοίωνο ξεκίνημα, όλο το υπόλοιπο ταξίδι κύλησε εντελώς αναίμακτα και ειρηνικά! Για την ακρίβεια περάσαμε τέλεια όλοι μας.
Κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, θα μοιραστώ μαζί σου φίλε αναγνώστη μερικά tips για να μπορέσεις να πας κι εσύ με το βλαστάρι σου στο εξωτερικό… σαν τις ξένες!!!


Location, location, location:

Φαντάσου λέει να έρθει ένας τουρίστας με μωρό στην Αθήνα και να μείνει στην Κηφισιά, ή στο Μπραχάμι, ή στο Περιστέρι ή στο Μοσχάτο. Ξέρεις πώς θα τα περάσει; ΧΑΛΙΑ! Γιατί θα είναι υποχρεωμένος να ξεκινάει το πρωί και γυρνοβολάει όλη την ημέρα αφού δε θα μπορεί να επιστρέψει για να πάρει μια ανάσα. Γιατί θα ανεβοκατεβάζει καρότσια σε μετρό και τρένα που στα μισά από αυτά δε θα χωράει καν να μπει και στα άλλα μισά δε θα λειτουργεί το ασανσέρ. Γιατί θα σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να αναπαραχθεί.
Οπότε η συμβουλή της έμπειρης μάνας-ταξιδιώτισσας είναι να μην λυπηθείτε τα λίγα ευρώ παραπάνω (ή ρούβλια ή ριάλια ή ότι άλλο) και να κλείσετε διαμονή στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Είναι τέλειο να μη χρειάζεται να παίρνεις συγκοινωνίες, είναι τέλειο να μπορείς ανά πάσα στιγμή να γυρίσεις πίσω είτε για ένα οικογενειακό power nap είτε γιατί προέκυψε ατύχημα (αν με εννοείς...) και χρειάζεσαι επειγόντως μια αλλαξιά ρούχα.

Ξενοδοχείο; Όχι ευχαριστώ.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ταξίδευα στην προ airbnb (www.airbnb.gr) εποχή γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ πώς είναι να μένεις σε ένα αδιάφορο δωμάτιο ξενοδοχείου, καμαρούλα μια σταλιά, που και η Δανάη να απλώσει τα χεράκια της πιάνει τοίχους. Πολύ πριν έρθει στη ζωή μας η μπουγελόφατσα, είχαμε ανακαλύψει τις χαρές (και τις χάρες) του airbnb. Είναι πολύ πιο οικονομικό από ένα μέσο ξενοδοχείο, μένεις σε σπίτι κανονικό σαν να είσαι ντόπιος, έχεις κουζίνα full extra, έχεις σαλόνι, έχεις μπαλκόνι, τα έχεις όλα. Τώρα που ταξιδεύουμε με μωρό δε, ειλικρινά δεν μπορώ να μας φανταστώ να επιστρέφουμε το βράδυ σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο, να τη βάζουμε για ύπνο κι εμείς να ακροβατούμε στις μύτες των ποδιών μας τρέμοντας μην μας πιάσει φτέρνισμα και την ξυπνήσουμε. Ενώ μένοντας σε ολόκληρο διαμέρισμα, βάζεις το μωρό για ύπνο στο δωμάτιο, κάνεις πέντε τεμενάδες ελπίζοντας να κοιμηθεί, κι αν πιάσουν οι τεμενάδες αράζεις σαν άνθρωπος, βλέπεις μια ταινία, πίνεις το κρασάκι σου και λες και μια κουβέντα βρε αδερφέ.

Κάθε πράγμα στον καιρό του και το ταξίδι άνοιξη

Το να ταξιδεύεις στο εξωτερικό χειμώνα το λες και ταλαιπωρία. Το να ταξιδεύεις στο εξωτερικό χειμώνα με μωρό είναι καθαρή τρέλα. Ετοιμάζεσαι να βγεις από το ξενοδοχείο, βάζεις μπλούζες, κάλτσες, μπουφάν, γάντια, σκουφιά, όλα επί2, επί3, επί όσο. Μπαίνεις σε κλειστό χώρο. Βγάζεις σκουφιά, γάντια, μπουφάν, μπλούζες. Βγαίνεις από τον κλειστό χώρο. Ξαναβάζεις όλα τα παραπάνω. Νευρικός κλονισμός και κάτι παραπάνω. Γιατί μπορεί στο Ελλαδιστάν να μας έχει ψιλοχεσμένους μέχρι και το κρύο, τους υπόλοιπους όμως τους θυμάται και τους παραθυμάται. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το να πέφτει η νύχτα στο...Παλέρμο ή όπου αλλού στις 4 το μεσημέρι δεν είναι και η ιδεατή συνθήκη για βόλτες, sightseeing και καροτσάδες. Άρα πάει ο χειμώνας (εκτός αν ταξιδεύεις για Βραζιλία οπότε πάσο). Αλλά και το αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι θέλεις να το περάσεις σε μουσεία και αξιοθέατα; Δε θέλεις! Θα ανεβάζουν όλοι οι φίλοι σου στο fb φωτογραφίες με αιώρες και κοραλλί πεντικιούρ κι εσύ θα ανεβάζεις την πύλη του Βρανδεμβούργου; Ε βαρετό! Μετά από ενδελεχή μελέτη λοιπόν, κατέληξα πως οι καταλληλότερες εποχές για ταξίδια εκτός συνόρων είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο.

Βα-λίστα

Εντάξει, το παραδέχομαι, αγαπώ τις λίστες και φτιάχνω από μια σε κάθε ευκαιρία. Όμως στο θέμα ετοιμασία βαλίτσας για ταξίδι με μωρό νομίζω πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γιατί μπορεί στην προ μωρού εποχής να πετούσες δυο βρακιά κι ένα τζιν και να φευγες, τώρα όμως η υπόθεση είναι λίγο πιο κομπλικέ. Για να μην βρεθείς ξαφνικά στη μέση της Piazza di Spagna χωρίς πιπίλα και αρχίσεις να πετάς νομίσματα κάνοντας ευχές μπας και εμφανιστεί η Αγία Πιπίλα, κάνε λίστα. Γράψε όλα όσα δεν πρέπει με τίποτα να ξεχάσεις και τήρησέ την ευλαβικά. Εγώ μια φορά αποφάσισα να το παίξω μάγκας και δεν έκανα λίστα και καταλήξαμε στη Ζάκυνθο χωρίς παρκοκρέβατο, σεντόνια και μπιμπερό.

Ο φίλος μου το Laptop

Κατέβασε ταινίες για να έχεις να βλέπεις τα βράδια που θα βάζεις το μωρό για ύπνο γιατί όσο ενδιαφέρον και να έχει η Γερμανική ή Ισπανική τηλεόραση (πολύ μεγαλύτερο από την ελληνική θα μου πεις), αν δεν καταλαβαίνεις λέξη πέρα από το Ιχ λι μπε τιχ, τι να το κάνεις;
Επίσης, αν δε θες να ζήσεις στιγμές απείρου κάλους σαν τις δικές μου στο διεθνή εναέριο χώρο, ακόμη κι αν είσαι κάθετα ενάντιος στην "αποβλάκωση των παιδιών μπροστά στο χαζοκούτι", κάνε μια μικρή εξαίρεση, κατέβασε 2-3 ή και 13 επεισόδια Πέππα κι απόλαυσε την πτήση.

Κάτι παλιό και κάτι καινούριο

Σου επιτρέπεται να ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου πάνες, μπιμπερό, ρούχα και παπούτσια, πρακτικά μπορείς να φύγεις με το βρακί που φοράς γιατί είναι δεδομένο πως τα πάντα θα βρεις να τα αγοράσεις εκεί που θα πας. ΟΜΩΣ μην διανοηθείς να ξεχάσεις το αγαπημένο
παιχνίδι/νάνι/αρκουδάκι του παιδιού σου. Γιατί ακόμα κι αν καταφέρεις να βρεις το ακριβές αντίγραφο, θα έχεις απλά αποκτήσει ένα άχρηστο αντικείμενο που θα μυρίζει καινουργίλα και ουδεμία σχέση θα έχει με την αγαπημένη μυρωδιά από σάλια, μύξες και άλλα αηδιαστικά που με τόσο κόπο δημιούργησε το βλαστάρι σου με το πέρασμα του χρόνου. Εκτός όμως από το αγαπημένο παλιό φρόντισε να πάρεις μαζί σου και κάτι καινούριο, κάτι που θα ιντριγκάρει το μικρό σου και θα το κρατήσει απασχολημένο τις δύσκολες ώρες.


Ελπίζω να βοήθησα λιγάκι και να έβαλα το μικρό μου λιθαράκι στο να γίνουμε λίγο πιο πολύ σαν τις ξένες!

Υ.γ. Περιμένω σχόλια με τα δικά σας πολύτιμα tips.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Μια πολύτιμη αγκαλιά

"Το σπάνιο δώρο" - Κική Δημουλά
Καινούργιες θεωρίες.
Τα μωρά δεν πρέπει να τα’ αφήνετε να κλαίνε.
Αμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Αλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.
Για τους μεγάλους ούτως ειπείν τους γέροντες
-ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια-
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Αφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Ας κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μόνο το μπιμπερό τους
με άγλυκη υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις – πως θα ’ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Βάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούνε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Τυλίγονται άγρια
γύρω απ’ το σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,’
θα σας πνίξουν.

Τίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ ν’ απαντάτε.
(από το Η εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)




Να τα παίρνετε αγκαλιά τα μωρά σας. Να τα σφίγγετε μέχρι να «σκάσουν». Να τα φιλάτε και να τα χαϊδεύετε μέχρι να σας πουν "φτάνει". Κανένας δεν κακόμαθε από αγκαλιές και φιλιά, η στέρησή τους είναι πρόβλημα, όχι η υπερπροσφορά τους. Ένα παιδί δεν γίνεται κακομαθημένο όταν το πνίγεις στα φιλιά, γίνεται κακομαθημένο όταν το πνίγεις στις jumboσακούλες, πνίγοντας ταυτόχρονα τις τύψεις σου για όσα δεν έκανες γι’αυτό.

Ένα μωρό όταν έρχεται στον κόσμο, σχεδόν το μόνο που έχει ανάγκη είναι η αγκαλιά μας. Φανταστείτε κάτι πολύ-πολύ απλό. Φανταστείτε να έχετε περάσει 9 μήνες της ζωής σας, για την ακρίβεια τους μοναδικούς 9 μήνες της ζωής σας, σε ένα ζεστό, μικρό σακούλι, να μυρίζετε μια και μόνο μυρωδιά, να ακούτε και να αισθάνεστε έναν και μόνο άνθρωπο. Και ξαφνικά… μπουμ! Βγαίνετε από το μαγικό σακούλι και βρίσκεστε στη μέση ενός απέραντου κόσμου, που δεν ξέρετε πού ξεκινάει και πού τελειώνει, γεμάτο άγνωστους ανθρώπους, άγνωστες μυρωδιές και ήχους. Το μόνο που θα θέλατε είναι να ξαναμπείτε στο μικρό σας σακούλι και να μυρίζετε αυτή τη γνώριμη μυρωδιά ακούγοντας μόνο αυτό το γνώριμο ρυθμικό τικ-τακ. Ακριβώς έτσι νιώθουν τα μωράκια έξω από την αγκαλιά της μανούλας, όλα είναι άγνωστα και τρομαχτικά. Μην τους στερείτε αυτή την πολύτιμη αγκαλιά!

Η μπουγελόφατσα τους πρώτους μήνες της ζωής της, περνούσε γύρω στις 15 ώρες τη μέρα κρεμασμένη πάνω μου, θηλάζοντας ή κάνοντας πως θηλάζει. Σιγά μην έτρωγε τόσες ώρες, κατά πάσα πιθανότητα είχε ανάγκη από τη μυρωδιά και την αγκαλιά της μαμάς. Πώς θα μπορούσα να της τη στερήσω; Πώς θα μπορούσα να την «εκπαιδεύσω» να ζητάει ζεστασιά και θαλπωρή κατά παραγγελία όποτε βολεύομαι εγώ;

Και να σας πω κι ένα μυστικό; Αυτή η φάση, ενώ στην αρχή μοιάζει πως δε θα τελειώσει ποτέ, τελικά κρατάει πολύ λίγο, τόσο λίγο που θα έρθει η ώρα που θα την αναπολείτε. Πλέον η μπουγελόφατσα είναι 1,5 ετών και ζητάει την αγκαλιά μου μόνο όταν της έχω λείψει, όταν τρομάζει κι όταν νυστάζει. Τις υπόλοιπες ώρες εγώ την παρακαλάω για αγκαλιές κι αυτή με αγνοεί, έχει πιο σπουδαία πράγματα να κάνει! Μέσα μου νιώθω πως αυτό συμβαίνει γιατί ξέρει πως όποτε και να ζητήσει αγκαλιά θα την έχει. Άρα γιατί να την διεκδικεί όλη μέρα; Και δεν πιστεύω επ’ουδενί πως κάτι τέτοιο κάνει το παιδί μου κακομαθημένο. Σίγουρα όμως το κάνει παιδί με αυτοπεποίθηση, το κάνει παιδί χορτάτο από αγάπη και γεμάτο ασφάλεια.

Ας βάλουμε επιτέλους στο χρονοντούλαπο τις παλιές θεωρίες για μωρά που κακομάθανε στην αγκαλιά της μαμάς τους (και του μπαμπά τους βεβαίως-βεβαίως) κι ας προσπαθήσουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία του μέλλοντος λίγο πιο υγιείς και ασφαλείς ενήλικες.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Είσαι μαμά, ξέρεις

Από τη μέρα που γέννησα, αποφεύγω σαν το διάολο οτιδήποτε περιέχει στην ίδια πρόταση τις λέξεις μωρό και βία/αρρώστια/εγκατάλειψη/κακοποίηση. Αποφεύγω ταινίες, αλλάζω κανάλια, κλείνω τα links, αλλάζω κουβέντα, κλείνω τ' αυτιά μου.
Είναι κάτι που πλέον ούτε αντέχω ούτε και μπορώ να διαχειριστώ. Ομολογώ πως ποτέ δεν έκανα πάρτυ όταν άκουγα στις ειδήσεις για κακοποιημένα παιδιά ή εγκαταλελειμμένα βρέφη αλλά πλέον όλο αυτό με ξεπερνάει.

Τις προάλλες όμως, μου έστειλε μια φίλη ένα mail χωρίς προειδοποίηση. Το άνοιξα παντελώς ανυποψίαστη και έπεσα πάνω σε αυτό:
http://www.mama365.gr/21773/to-pio-shmantiko-pragma-poy-mporeite-na-peite-se-mia.html
Αυτό που λέει αυτή η μαμά με λίγα λόγια, είναι πως το τραγικό συμβάν της απώλειας του παιδιού μιας φίλης της, την έκανε να συνειδητοποιήσει την κοινή αλήθεια που μοιραζόμαστε όλες οι μαμάδες του κόσμου: "Είμαστε μαμάδες και ξέρουμε". 

Κυριολεκτικά με τσάκισε. Και με προβλημάτισε. Και με έκανε να σκεφτώ. Να σκεφτώ πως τελικά αυτά που μας χωρίζουν εμάς τις μαμάδες είναι πολύ πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν.
Θυμήθηκα κι εγώ πώς νιώθω όταν κάθε πρωί - αξημέρωτα - συναντάω μια μαμά που περιμένει το σχολικό με το χρονιάρικο παιδάκι της, σε βροχή ή κρύο. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν μια μέρα, γυρνώντας από βόλτα με τη μπουγελόφατσα, συνάντησα μια μαμά με ένα μωράκι που έκλαιγε γοερά στο καρότσι του κι αυτή έτρεχε πανικόβλητη ενώ συγχρόνως του τραγουδούσε το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην αίθουσα αναμονής παιδιατρικής κλινικής ανακοίνωσαν σε μια μαμά πως θα πρέπει να κάνουν εισαγωγή στο μωράκι της, κι αυτή ξέσπασε σε κλάματα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην παιδική χαρά, είδα τη λάμψη στα μάτια μιας μαμάς που το παιδάκι της για πρώτη φορά ανέβηκε και κατέβηκε μόνο του στην τσουλήθρα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα αμέτρητες φορές σε αυτό τον ενάμιση χρόνο του ταξιδιού της μητρότητας, σε χαρές, λύπες κι αγωνίες γνωστών αλλά και αγνώστων μαμάδων.
Κι αυτό που σκέφτομαι είναι πως τελικά δεν έχει και τόση σημασία αν γέννησες στο νερό ή στο χειρουργείο, αν θήλασες 1 μέρα ή 3 χρόνια, αν κοίμισες στο λίκνο, την κούνια ή το κρεβάτι σου, αν τάισες αλεσμένα ή ολόκληρα κομμάτια, αν χρησιμοποίησες μάρσιπο ή καρότσι, αν γύρισες στη δουλειά ή έγινες full time mama, αν έδωσες μόνο βιολογικές τροφές ή κρέμες Γιώτης, αν, αν, αν. 
Αυτό που στο τέλος της ημέρας έχει σημασία είναι αυτό που όλες μα όλες νιώθουμε για τα παιδιά μας: απέραντη και άνευ όρων αγάπη.
Ας προσπαθήσουμε να μην ακονίζουμε τα μαχαίρια μας στην πρώτη ευκαιρία, ας προσπαθήσουμε να σταματήσουμε να κρίνουμε και κατακρίνουμε με τόση ευκολία και ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε πού και πού πως τελικά όλες μαμάδες είμαστε.



Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

My big fat Greek Family


Είσαι single και κυκλοφορείς, και κάνεις τις βόλτες σου και τη ζωάρα σου, και βγαίνεις και μπαίνεις, και δε δίνεις λογαριασμό σε κανέναν, και με λίγα λόγια τα περνάς φίνα.
Ως που τσουπ, προσγειώνεσαι σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Και σου την πέφτουν όλοι, μικροί-μεγάλοι-πιο μεγάλοι, «Πότε θα παντρευτείς, νοικοκυρευτείς, κάνεις οικογένεια, γίνεις άνθρωπος κλπ». Και συνεχίζουν: «Μεγάλωσες, δεν είσαι πια παιδί, ώρα να σοβαρευτείς κλπ κλπ».
Άντε τώρα εσύ να τους εξηγήσεις πόσο ωραία τα περνάς και πως δεν πολυβιάζεσαι να «νοικοκυρευτείς».


Περνάει ο καιρός και τελικά «παντρεύεσαι και νοικοκυρεύεσαι» κι εσύ. Και συνεχίζεις να τα περνάς φίνα, και βγαίνεις και διασκεδάζεις και ακόμα ζωάρα κάνεις! 
Και ξαναπροσγειώνεσαι στο γνωστό οικογενειακό τραπέζι, με το κεφάλι ψηλά αυτή τη φορά αφού συνοδεύεσαι από το «στεφάνι» σου. Όμως όοοοχι, σου την ξαναπέφτουν μικροί-μεγάλοι «Πότε θα μας κάνεις ανιψάκι, ξαδερφάκι, εγγονάκι? Πότε θα κάνεις επιτέλους παιδί? Μεγάλωσες ξέρεις, εγώ στην ηλικία σου είχα δύο, τρία, σαραντατρία παιδιά». Σε τρώει βέβαια η γλώσσα σου να απαντήσεις κάτι τύπου «Ο άντρας μου έχει στυτική δυσλειτουργία» ή «Έχω κάνει ολική υστερεκτομή» αλλά κρατιέσαι.

Με τα πολλά μένεις έγκυος και κάνεις και το πρώτο σου παιδάκι και είσαι τρισευτυχισμένη!
Και πλέον προσγειώνεσαι στο γνωστό οικογενειακό τραπέζι με την απόλυτη αυτοπεποίθηση πως δε θα ξανακούσεις κουβέντα μιας και επιτέλους συνοδεύεσαι και από στεφάνι και από τέκνο. Όμως οοοοοχι! Μετά από μια μικρή περίοδο χάριτος ενασχόλησης με το βρέφος συγκεντρώνονται γύρω σου οι γνωστοί-άγνωστοι και σου την ξαναπέφτουν. «Πότε θα κάνεις δεύτερο? Δεν πιστεύω να αφήσεις το παιδί χωρίς αδερφάκι. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μείνει μοναχοπαίδι! Ένα ίσον κανένα. Και να το κάνεις σύντομα, να μην έχουν και μεγάλη διαφορά ηλικίας για να τα μεγαλώσεις μαζί. Εξάλλου μεγαλώνεις (σταθερή αξία!)» Και ξαναδαγκώνεις τη γλώσσα σου και ξανάμανά δεν απαντάς.

Και τελικά ξαναμένεις έγκυος και κάνεις και δεύτερο παιδάκι. Και είσαι τρισευτυχισμένη φτου κι από την αρχή. Και πας στο γνωστό-και μη εξαιρετέο-οικογενειακό τραπέζι σίγουρη πια πως όλο και κάτι θα βρουν να σου πούνε. Όμως τελικά δεν ασχολείται κανείς μαζί σου γιατί όλοι την πέφτουν στα πιτσιρίκια και γιατί στην τελική εσύ έχεις επιτελέσει το έργο σου, γάμος και δύο παιδιά.

Όμως κάπως, κάτι γίνεται και μένεις έγκυος, τρίτη φορά! Και να σου πάλι το γνωστό τραπέζι (μην επαναλαμβάνομαι και γίνω γραφική!) Κι εκεί που πιστεύεις πως θα τη γλυτώσεις αυτή τη φορά, ξαφνικά όλοι σε ξαναθυμούνται και ξαναρχίζει το πέσιμο! Τρία παιδιά; Είσαι τρελή; Το σκέφτηκες καθόλου; Με τέτοια κρίση και ανασφάλεια ποιος κάνει τρία παιδιά; Τι θα τα ταΐζεις; Τι θα τα ποτίζεις; Πού θα βρεις χρόνο; Γάλα; Παιχνίδια; Ρούχα; Άσε που έχεις μεγαλώσει πια και δε θα έχεις κουράγιο (η σταθερή αξία που σας έλεγα).
Κι ενώ τα ακούς όλα αυτά στωικά (γιατί είναι κι ορμόνες της εγκυμοσύνης που δουλεύουν σαν ισχυρό μυοχαλαρωτικό) ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε τρία σενάρια:
Α. Να πάρεις φόρα και να φουντάρεις από το μπαλκόνι (με την υπόθεση πως το σπίτι της θείας είναι σε έναν αξιοπρεπή όροφο και όχι σε κανένα ισόγειο)
Β. Να αρχίσεις να βρίζεις θεούς και δαίμονες («Εσείς λυσσάξατε να αναπαραχθώ και τώρα που πήρα λίγο πιο σοβαρά το ρόλο μου, μου την πέφτετε? Ρε πάτε καλά??»
Γ. Να χαμογελάς σαν την ηλίθια και να κάνεις πα-πα-πα (το παπί)
Τελικά επιλέγεις την κουρτίνα τρία και κάνεις πα-πα-πα όλο το βράδυ.

Συμπέρασμα 1: Η αθάνατη Ελληνική οικογένεια θέλει από εσένα να επιτελέσεις με ακρίβεια καρδιοχειρουργού ένα και μόνο πλάνο: Γάμος-παιδί-δεύτερο παιδί-τέλος. Αν παρεκκλίνεις έστω και λίγο σε όποιο από τα παραπάνω βήματα μετατρέπεσαι αυτόματα σε απολωλός πρόβατο.
Συμπέρασμα 2: Αγνόησέ τα πρέπει, τα μη και τα θέλω (των άλλων) και ζήσε τη ζωή σου έτσι όπως πιστεύεις ΕΣΥ πως είσαι καλύτερα.
Συμπέρασμα 3: Στα οικογενειακά τραπέζια μπουκώσου όσο πιο πολύ μπορείς και μην ξεχνάς τους τρόπους σου: με το στόμα γεμάτο δεν μιλάμε! 

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Ένα νησί για να θαυμάζεις

Έχω ερωτευθεί πολλά νησιά. Την Πάρο για τις πρώτες μου διακοπές, την Ικαρία για τα πανηγύρια που μας βρήκαν ξημερώματα, την Κρήτη για το πιο τρελό φοιτητικό καλοκαίρι, την Ανάφη για την πρόταση γάμου από τον μέλλοντα πατέρα του μέλλοντος παιδιού μας, την Αμοργό, τη Νίσυρο, τη Σίκινο, τη Φολέγανδρο, το Κουφονήσι, και τελειωμό δεν έχουν. Όμως από όλα τα νησιά, ένα και μόνο αγαπώ κι αυτό είναι η Ζάκυνθος.

Και όχι, δεν το αγαπώ γιατί είναι το νησί που γεννήθηκε ο πατέρας μου, κι ο πατέρας του κι ο δικός του πατέρας. Ούτε επειδή εκεί έχουμε ένα μικρό σπιτάκι και περνάμε το μεγαλύτερο μέρος των καλοκαιριών μας. Ούτε και γιατί εκεί μένουν άνθρωποι αγαπημένοι που χαίρομαι κάθε φορά που τους συναντώ.

Το αγαπώ γιατί είναι ένα νησί που γέννησε και ανέθρεψε ανθρώπους που έζησαν σαν Άνθρωποι και όχι σαν ανθρωπάκια. Που έβαλαν το εμείς πάνω από το εγώ. Που έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα για να σώσουν 275 ψυχές. Που η αλληλεγγύη δεν ήταν γι' αυτούς μια ακόμα λέξη στο λεξικό αλλά βασική αρχή και οδηγός τους. Που μέσα σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρωπότητας έδωσαν φως και ελπίδα. Που ρίσκαραν τη ζωή τους για να προστατέψουν τους συμπολίτες τους από την αδικία και τη μισαλλοδοξία. Που αψήφησαν το φόβο κι έκαναν αυτό που ένιωθαν χρέος τους. 

Στο νησί αυτό έζησαν άνθρωποι χάρη στους οποίους οι πρόγονοι μου δεν οδηγήθηκαν σαν τα πρόβατα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για να γίνουν καπνός και στάχτη όπως εκατομμύρια άλλοι. Εκεί έζησαν οι άνθρωποι χάρη στους οποίους γεννήθηκαν ο πατέρας μου και οι θείοι μου, χάρη στους οποίους γεννήθηκα εγώ και η κόρη μου. Γιατί όπως λέει μια εβραϊκή παροιμία «Όποιος σώζει μια ζωή, σώζει τον κόσμο ολόκληρο». 
Γιατί όταν οι Γερμανοί ζήτησαν από τον Δήμαρχο και τον Μητροπολίτη Ζακύνθου τα ονόματα των Εβραίων πολιτών, αυτοί παρέδωσαν μια λίστα που περιείχε δύο μόνο ονόματα: τα δικά τους. "Αν πάρετε έστω και έναν θα τους ακολουθήσουμε κι εμείς στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια". Αλλά και ο απλός λαός έβαλε το χέρι του, αφού όχι μόνο δεν τους πρόδωσαν αλλά τους προστάτεψαν και τους έκρυψαν επί ενάμιση χρόνο στα ίδια τους τα σπίτια. 



Και γιατί τα γράφω όλα αυτά στο μαμαδο-blog μου; Γιατί θέλω να μάθει η Δανάη μου πως χρωστάει πολλά στην αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων και να μεγαλώσει με το παράδειγμά τους. Να μάθει να έχει σεβασμό στην όποια διαφορετικότητα, θρησκευτική, φυλετική ή σεξουαλική και να υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων στις επιλογές τους. Να μάθει να μην κρίνει τους άλλους από το χρώμα τους, την καταγωγή τους ή τις πεποιθήσεις τους αλλά από το πόσο άνθρωποι είναι. Να σέβεται τους πρόσφυγες γιατί η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, να μην ξεχωρίζει τους ομοφυλόφιλους για τις επιλογές τους, γιατί απλά…είναι επιλογές τους και να μην χωρίζει τους ανθρώπους σε άσπρους-μαύρους-πράσινους σαν να πρόκειται για τα ρούχα της μπουγάδας.  
Να γίνει η ιστορία του μικρού αυτού μέρους παράδειγμα για τη ζωή της και υπόδειγμα για τις επιλογές της.

Υ.Γ. Μπορείτε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διάσωση των Εβραίων της Ζακύνθου εδώ: http://imerazante.gr/2013/04/22/63534

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το μεγάλο φαγοπότι

Η μπουγελόφατσα δε βαπτίστηκε μπουγελόφατσα τυχαία και αδίκως. Μωρό μπαμπάτσικο, με μαγουλίθρες που καταλαμβάνουν το 80% της ωφέλιμης επιφάνειας, έδειξε την αγάπη της για το φαγητό από τη μέρα που εισήλθε στην κοιλιά της μαμάς της. Όσο ήμουν έγκυος και παντελώς ανυποψίαστη για τις προθέσεις του βλασταριού που κυοφορούσα, το ένα και μοναδικό σύμπτωμα που είχα ήταν η πείνα!!! Όταν λέω πείνα εννοώ ΠΕΙΝΑ!!! Όλη μέρα μασαμπούκιαζα κι όταν ερχόταν η ώρα να πάω για ύπνο ανυπομονούσα να φτάσει το πρωί για να…φάω! Ο Νάσος είχε τρομάξει, δεν πίστευε πόσο πολύ μπορεί να φάει ένας άνθρωπος (πού να ήξερε πως έτρωγα το μισό από αυτό πραγματικά μπορούσα!).Μου έχει μένει τέτοιο τραύμα από εκείνη την περίοδο που, ακόμη και τώρα, μόλις δω έγκυο ένα πράγμα τη ρωτάω: «Πεινάς;». Και συνήθως η απάντηση που παίρνω, προς μεγάλη μου απογοήτευση, είναι κάτι μεταξύ « Όχι καθόλου» και «Όχι και τόσο». Καμία δεν μου έχει πει ως τώρα «Θέλω να φάω έναν ελέφαντα και πάλι δεν ξέρω αν θα χορτάσω», για να νιώσω κι εγώ λίγη συμπαράσταση!

Και μετά ήρθε το μωρό. Μου είπε μια βιαστική καλημέρα και χωρίς πολλές καθυστερήσεις έβαλε μπρος: «Επιχείρηση ξεζούμισμα μαμάς». Θήλαζε όλη μέρα κι όλη νύχτα και με τίποτα δεν χόρταινε. Κόντευα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα γιατί από την «πολυθρόνα θηλασμού» με σήκωνες μόνο με γερανό.
Ε, εντάξει, αυτό κράτησε μόνο ένα εξάμηνο γιατί έφτασε η ευλογημένη ώρα του ανθρωπινού φαγητού. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, τώρα θα αρχίσει να χορταίνει! Τη βάλαμε αναπαυτικά στο καρεκλάκι φαγητού, στηθήκαμε γύρω γύρω γονείς, παππούς και θεία, ανοίξαμε την κάμερα και ξεκινήσαμε τη διαδικασία τάισμα, περιμένοντας πώς και πώς να γελάσουμε με τη μικρή που δε θα ήξερε πώς να διαχειριστεί το νέο εισερχόμενο. Ε, τελικά κλείσαμε απογοητευμένοι την κάμερα και γυρίσαμε στις δουλειές μας, γιατί τίποτα το αστείο δεν είχε ένα μωρό που ανοιγόκλεινε το στόμα του και κατάπινε σαν να είχε γεννήθηκε με ένα κουτάλι στο χέρι.

Κι έκτοτε ξεκίνησε νέος Γολγοθάς. Με το που βλέπει τη στάθμη στο πιατάκι φαγητού να κατεβαίνει, τη λούζει κρύος ιδρώτας κι όταν τελικά αδειάσει αρχίζει το δράμα. Κλάμα γοερό πάνω από το άδειο πιάτο!  Όταν μας βλέπει να τρώμε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ (από σπαλομπριζόλα μέχρι μαρούλι) έρχεται τρεχάτη να διεκδικήσει το δίκαιο μερίδιό της σαν αδέσποτο σκυλάκι. Βλέπει ταπεράκια να ανοίγουν στην παιδική χαρά και πλησιάζει την ανίδεη ξένη μαμά, την κοιτάει με κουταβίσιο βλέμμα και φωνάζει ΜΑΜ με τρεμάμενη φωνή. Στην ταβέρνα μέχρι να φτάσει το φαγητό της χαλάει τον κόσμο κι όταν έρθει γλύφει και το τραπεζομάντηλο. Με λίγα λόγια μας κάνει ρεζίλι των σκυλιών γιατί όλοι πιστεύουν πως έχουμε το μωρό ατάιστο για μέρες και μας κοιτάνε με μισό μάτι. Το μόνο που μας σώζει και δεν τρώμε καταγγελία για παραμέληση ανηλίκου είναι η τροφαντή όψη της.


Κι επειδή έχω καταλήξει πως τα μωρά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτά που τρώνε και σε αυτά που δεν τρώνε, όσο γράφω αυτές τις γραμμές φαντάζομαι τις μαμάδες της δεύτερης κατηγορίας να φρικάρουν «Και πού είναι το πρόβλημα κυρά μου;;; Το παιδί σου τρώει κι εσύ γράφεις ολόκληρο post για να πεις τον πόνο σου???» . Το πρόβλημα φίλη μαμά λιγόφαγου μωρού, είναι η καθημερινή αγωνία για την ετήσια συνδρομή στα Bodyline!

Στην πραγματικότητα όμως, αν είσαι μαμά μωρού της ομάδας Α’ δύσκολα μπορείς να καταλάβεις τον καημό της μαμάς της ομάδας Β’, εκτός κι αν έχεις συνυπάρξει έστω και λίγο με ένα μωρό τύπου Β’, οπότε το βουλώνεις και σκας. Η διαδικασία φαγητού παίρνει συνήθως μια με δύο ώρες και οι μπουκιές που καταλήγουν στο μικρό στόμα είναι μετρημένες στα δάχτυλα και σίγουρα λιγότερες από αυτές που καταλήγουν στο πάτωμα, τη σαλιάρα ή τη μούρη της μαμάς.  Επίσης, μην ξεχνάς πως οι μαμάδες αυτές ζουν με την αγωνία της ζυγαριάς και του περιφρονητικού βλέμματος της παιδιάτρου «Πάλι δεν έβαλε βάρος το παιδί, έχει μείνει πίσω στις καμπύλες, πρέπει να το ταΐζετε περισσότερο», λες και η έρμη η μάνα έχει αποφασίσει να το αφήνει νηστικό…

Εν κατακλείδι, τι καλόφαγο τι κακόφαγο, η αθάνατη Ελληνίδα μάνα έχει έρθει στον κόσμο τούτο με βασικό job description τη μόνιμη αγωνία για το βλαστάρι της, κι αυτό κανείς και τίποτα δε θα το αλλάξει!