Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το μεγάλο φαγοπότι

Η μπουγελόφατσα δε βαπτίστηκε μπουγελόφατσα τυχαία και αδίκως. Μωρό μπαμπάτσικο, με μαγουλίθρες που καταλαμβάνουν το 80% της ωφέλιμης επιφάνειας, έδειξε την αγάπη της για το φαγητό από τη μέρα που εισήλθε στην κοιλιά της μαμάς της. Όσο ήμουν έγκυος και παντελώς ανυποψίαστη για τις προθέσεις του βλασταριού που κυοφορούσα, το ένα και μοναδικό σύμπτωμα που είχα ήταν η πείνα!!! Όταν λέω πείνα εννοώ ΠΕΙΝΑ!!! Όλη μέρα μασαμπούκιαζα κι όταν ερχόταν η ώρα να πάω για ύπνο ανυπομονούσα να φτάσει το πρωί για να…φάω! Ο Νάσος είχε τρομάξει, δεν πίστευε πόσο πολύ μπορεί να φάει ένας άνθρωπος (πού να ήξερε πως έτρωγα το μισό από αυτό πραγματικά μπορούσα!).Μου έχει μένει τέτοιο τραύμα από εκείνη την περίοδο που, ακόμη και τώρα, μόλις δω έγκυο ένα πράγμα τη ρωτάω: «Πεινάς;». Και συνήθως η απάντηση που παίρνω, προς μεγάλη μου απογοήτευση, είναι κάτι μεταξύ « Όχι καθόλου» και «Όχι και τόσο». Καμία δεν μου έχει πει ως τώρα «Θέλω να φάω έναν ελέφαντα και πάλι δεν ξέρω αν θα χορτάσω», για να νιώσω κι εγώ λίγη συμπαράσταση!

Και μετά ήρθε το μωρό. Μου είπε μια βιαστική καλημέρα και χωρίς πολλές καθυστερήσεις έβαλε μπρος: «Επιχείρηση ξεζούμισμα μαμάς». Θήλαζε όλη μέρα κι όλη νύχτα και με τίποτα δεν χόρταινε. Κόντευα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα γιατί από την «πολυθρόνα θηλασμού» με σήκωνες μόνο με γερανό.
Ε, εντάξει, αυτό κράτησε μόνο ένα εξάμηνο γιατί έφτασε η ευλογημένη ώρα του ανθρωπινού φαγητού. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, τώρα θα αρχίσει να χορταίνει! Τη βάλαμε αναπαυτικά στο καρεκλάκι φαγητού, στηθήκαμε γύρω γύρω γονείς, παππούς και θεία, ανοίξαμε την κάμερα και ξεκινήσαμε τη διαδικασία τάισμα, περιμένοντας πώς και πώς να γελάσουμε με τη μικρή που δε θα ήξερε πώς να διαχειριστεί το νέο εισερχόμενο. Ε, τελικά κλείσαμε απογοητευμένοι την κάμερα και γυρίσαμε στις δουλειές μας, γιατί τίποτα το αστείο δεν είχε ένα μωρό που ανοιγόκλεινε το στόμα του και κατάπινε σαν να είχε γεννήθηκε με ένα κουτάλι στο χέρι.

Κι έκτοτε ξεκίνησε νέος Γολγοθάς. Με το που βλέπει τη στάθμη στο πιατάκι φαγητού να κατεβαίνει, τη λούζει κρύος ιδρώτας κι όταν τελικά αδειάσει αρχίζει το δράμα. Κλάμα γοερό πάνω από το άδειο πιάτο!  Όταν μας βλέπει να τρώμε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ (από σπαλομπριζόλα μέχρι μαρούλι) έρχεται τρεχάτη να διεκδικήσει το δίκαιο μερίδιό της σαν αδέσποτο σκυλάκι. Βλέπει ταπεράκια να ανοίγουν στην παιδική χαρά και πλησιάζει την ανίδεη ξένη μαμά, την κοιτάει με κουταβίσιο βλέμμα και φωνάζει ΜΑΜ με τρεμάμενη φωνή. Στην ταβέρνα μέχρι να φτάσει το φαγητό της χαλάει τον κόσμο κι όταν έρθει γλύφει και το τραπεζομάντηλο. Με λίγα λόγια μας κάνει ρεζίλι των σκυλιών γιατί όλοι πιστεύουν πως έχουμε το μωρό ατάιστο για μέρες και μας κοιτάνε με μισό μάτι. Το μόνο που μας σώζει και δεν τρώμε καταγγελία για παραμέληση ανηλίκου είναι η τροφαντή όψη της.


Κι επειδή έχω καταλήξει πως τα μωρά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτά που τρώνε και σε αυτά που δεν τρώνε, όσο γράφω αυτές τις γραμμές φαντάζομαι τις μαμάδες της δεύτερης κατηγορίας να φρικάρουν «Και πού είναι το πρόβλημα κυρά μου;;; Το παιδί σου τρώει κι εσύ γράφεις ολόκληρο post για να πεις τον πόνο σου???» . Το πρόβλημα φίλη μαμά λιγόφαγου μωρού, είναι η καθημερινή αγωνία για την ετήσια συνδρομή στα Bodyline!

Στην πραγματικότητα όμως, αν είσαι μαμά μωρού της ομάδας Α’ δύσκολα μπορείς να καταλάβεις τον καημό της μαμάς της ομάδας Β’, εκτός κι αν έχεις συνυπάρξει έστω και λίγο με ένα μωρό τύπου Β’, οπότε το βουλώνεις και σκας. Η διαδικασία φαγητού παίρνει συνήθως μια με δύο ώρες και οι μπουκιές που καταλήγουν στο μικρό στόμα είναι μετρημένες στα δάχτυλα και σίγουρα λιγότερες από αυτές που καταλήγουν στο πάτωμα, τη σαλιάρα ή τη μούρη της μαμάς.  Επίσης, μην ξεχνάς πως οι μαμάδες αυτές ζουν με την αγωνία της ζυγαριάς και του περιφρονητικού βλέμματος της παιδιάτρου «Πάλι δεν έβαλε βάρος το παιδί, έχει μείνει πίσω στις καμπύλες, πρέπει να το ταΐζετε περισσότερο», λες και η έρμη η μάνα έχει αποφασίσει να το αφήνει νηστικό…

Εν κατακλείδι, τι καλόφαγο τι κακόφαγο, η αθάνατη Ελληνίδα μάνα έχει έρθει στον κόσμο τούτο με βασικό job description τη μόνιμη αγωνία για το βλαστάρι της, κι αυτό κανείς και τίποτα δε θα το αλλάξει!

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Όταν ανακοίνωσα σε φίλους και γνωστούς πως ο διάδοχος είναι on the way, οι αντιδράσεις ήταν οι εξής, με σειρά εμφάνισης:
“Αχ τι καλά, συγχαρητήρια και με το καλό!”
“Και με το γατάκι τι θα κάνετε; Θα το δώσετε;”
Και τι είναι το γατί ρε παιδιά, τραπεζάκι σαλονιού, δεν ταιριάζει πια με την επίπλωση και το χαρίζω; Αμπαζούρ, το βαρέθηκα και πάω στο Ikea να πάρω ένα άλλο; Σας ενημερώνω λοιπόν, πως ένα κατοικίδιο ούτε αμπαζούρ είναι ούτε άλλο έπιπλο, είναι οικογενειούλα, είναι παρεάκι, είναι ένας από εμάς.

Παρόλα αυτά, πες-πες, άρχισα να αγχώνομαι και να αναρωτιέμαι μήπως κάτι πρέπει να κάνω. Μήπως να τον αποφεύγω επιδεικτικά; Μήπως να του κρατάω μούτρα; Να κάνω πως δεν τον βλέπω; Μήπως καλύτερα να ρωτήσω το γιατρό; Ναι, μάλλον αυτό φαίνεται πιο λογικό.
Ο γυναικολόγος ήταν κατηγορηματικός, αν το γατί είναι οικόσιτο πιο πολύ κινδυνεύεις από ένα άπλυτο μαρούλι παρά από το γατάκι σου. Οκ λοιπόν. Κι ο κτηνίατρος τα ίδια. Κάναμε τις απαραίτητες εξετάσεις και πήραμε το πράσινο φως. Οπότε οι ιστορίες που είχαν όλοι (μα όλοι) να μου πουν για μια γνωστή της τριτοξαδέρφης του μπατζανάκη του συναδέλφου τους που γέννησε παιδί με τρία μάτια εξαιτίας μιας γάτας, μπήκαν αυτομάτως στην κατηγορία αφτί με αφτί (μπαίνει- βγαίνει).

Μετά ήρθε το μωρό. Και οι Κασσάνδρες επανεμφανίστηκαν. Να τες πάλι οι ιστορίες με γατιά που έφαγαν το νεογέννητο αντί για τις κροκέτες τους, που ξέσκισαν το κρεβατάκι του μωρού και έκαναν τα κακά τους μέσα στην κούνια του από ζήλια.
Πάλι την έζωσαν τα φίδια την καινουριομαμά. Με το που πλησίαζε ο Ερνέστο το μωρό (εκ του Τσε Γκεβάρα της επανάστασης και ουχί του Βαλβέρδε της Μπιλμπάο, να τα ξεκαθαρίζουμε αυτά!) έτρεμε το φυλλοκάρδι μου και καθόμουν από πάνω του ωσάν τον Κέρβερο. Σιγά σιγά όμως χαλάρωσα, γιατί το καημένο το γατάκι το μόνο που έκανε ήταν να μυρίζει καθημερινά το κεφαλάκι της μικρής για να σιγουρευτεί πως είναι ακόμα η ίδια και δεν κουβαλήσαμε τίποτα καινούριο στο σπίτι.

Σιγά σιγά μεγάλωσε η μπουγελόφατσα και άρχισε να αντιλαμβάνεται και τον υπόλοιπο κόσμο πέρα από τη μαμά της και το βυζί αυτής. Και με το που έβλεπε τον Ερνέστο τσίριζε από χαρά. Ο Ερνέστο έγινε η λύση μας στα αναίτια κλάματα, με ένα μαγικό τρόπο η εμφάνισή του στο οπτικό της πεδίο μετέτρεπε ακόμη και το πιο γοερό κλάμα σε κακαριστό γέλιο.

Έτσι σιγά σιγά ξεθαρρέψαμε όλοι κι έφτασε κι η μέρα που βρήκα τον γατούλη μέσα στο καρότσι της μικρής να κάθεται αναπαυτικά πάνω στο κεφάλι της κι αυτή να χαμογελά ευτυχισμένη.

Η φάση με το μπουσούλημα δε, ήταν η πιο απολαυστική. Είχα δύο τετράποδα στο σπίτι να κυνηγιούνται ολημερίς. Κατά βάση η μικρή κυνηγούσε τον Ερνέστο, αυτός έκανε πως την απέφευγε αλλά πήγαινε απλώς μισό βήμα πιο πέρα και μετά πάλι το ίδιο, και δώστου γέλια η μικρή, και δώστου παλαμάκια.

Εδώ και καιρό, με το που φεύγουμε από το σπίτι, η μικρή του κάνει γεια σου-γεια σου και με το που γυρνάμε, έξω από την πόρτα αρχίζει να στριγκλίζει για να ενημερώσει τον γατούλη πως γυρίσαμε.
Για να μην επεκταθώ στη διαδικασία φαγητού. Όταν την ταΐζω εγώ πάει καλά, όταν όμως τρώει κάτι που μπορεί να διαχειριστεί από μόνη της, βλ. μπισκοτάκι, ριζογκοφρέτα κλπ, μια μπουκιά καταλήγει στο στόμα της, μια στο πάτωμα και μια στο στόμα του Ερνέστο. Ο κύριος πανεξυπνίδης παίρνει θέση στη διπλανή καρέκλα και περιμένει στωικά πότε θα απλωθεί το στρουμπουλό χεράκι για να κεραστεί το μεζεδάκι του (μα είναι δυνατόν να του αρέσουν οι ριζογκοφρέτες???)

Επίσης είμαι σίγουρη, πως από τη μέρα μηδέν, η μικρή έφαγε πολλές πορτοκαλί τρίχες. Στην αρχή λίγο φρίκαρα, μετά το αποδέχτηκα και στο τέλος χαλάρωσα. Γιατί είδα πως δεν έγινε και κάτι, απλά το παιδί παίρνει λίγα αντισώματα παραπάνω. Και στο τέλος το φιλοσόφησα και χάρηκα κι όλας (για όλες τις πορτοκαλί τρίχες που ίπτανται στο σπίτι μας) γιατί γλύτωσα από το να γίνω άλλη μια υστερική μαμά που αποστειρώνει μέχρι και τον αέρα που αναπνέει.

Δεν της έχει επιτεθεί ούτε μια φορά, δεν της έχει αγριέψει ποτέ όσο και να τον τραβολογάει, δεν την έχει δαγκώσει, γρατζουνίσει, κατασπαράξει.
Είναι πολύ όμορφο και υγιές να μεγαλώνουν τα παιδιά με κατοικίδια, μαθαίνουν να αγαπάνε, μαθαίνουν να μοιράζονται, μαθαίνουν να προστατεύουν.
Και οι μαμάδες μαθαίνουν να χαλαρώνουν.

Αν έχετε ζωάκι και περιμένετε παιδί μην ακούτε καμία Κασσάνδρα. Κι αν δεν έχετε και σκέφτεστε να αποκτήσετε just do it!