Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

My big fat Greek Family


Είσαι single και κυκλοφορείς, και κάνεις τις βόλτες σου και τη ζωάρα σου, και βγαίνεις και μπαίνεις, και δε δίνεις λογαριασμό σε κανέναν, και με λίγα λόγια τα περνάς φίνα.
Ως που τσουπ, προσγειώνεσαι σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Και σου την πέφτουν όλοι, μικροί-μεγάλοι-πιο μεγάλοι, «Πότε θα παντρευτείς, νοικοκυρευτείς, κάνεις οικογένεια, γίνεις άνθρωπος κλπ». Και συνεχίζουν: «Μεγάλωσες, δεν είσαι πια παιδί, ώρα να σοβαρευτείς κλπ κλπ».
Άντε τώρα εσύ να τους εξηγήσεις πόσο ωραία τα περνάς και πως δεν πολυβιάζεσαι να «νοικοκυρευτείς».


Περνάει ο καιρός και τελικά «παντρεύεσαι και νοικοκυρεύεσαι» κι εσύ. Και συνεχίζεις να τα περνάς φίνα, και βγαίνεις και διασκεδάζεις και ακόμα ζωάρα κάνεις! 
Και ξαναπροσγειώνεσαι στο γνωστό οικογενειακό τραπέζι, με το κεφάλι ψηλά αυτή τη φορά αφού συνοδεύεσαι από το «στεφάνι» σου. Όμως όοοοχι, σου την ξαναπέφτουν μικροί-μεγάλοι «Πότε θα μας κάνεις ανιψάκι, ξαδερφάκι, εγγονάκι? Πότε θα κάνεις επιτέλους παιδί? Μεγάλωσες ξέρεις, εγώ στην ηλικία σου είχα δύο, τρία, σαραντατρία παιδιά». Σε τρώει βέβαια η γλώσσα σου να απαντήσεις κάτι τύπου «Ο άντρας μου έχει στυτική δυσλειτουργία» ή «Έχω κάνει ολική υστερεκτομή» αλλά κρατιέσαι.

Με τα πολλά μένεις έγκυος και κάνεις και το πρώτο σου παιδάκι και είσαι τρισευτυχισμένη!
Και πλέον προσγειώνεσαι στο γνωστό οικογενειακό τραπέζι με την απόλυτη αυτοπεποίθηση πως δε θα ξανακούσεις κουβέντα μιας και επιτέλους συνοδεύεσαι και από στεφάνι και από τέκνο. Όμως οοοοοχι! Μετά από μια μικρή περίοδο χάριτος ενασχόλησης με το βρέφος συγκεντρώνονται γύρω σου οι γνωστοί-άγνωστοι και σου την ξαναπέφτουν. «Πότε θα κάνεις δεύτερο? Δεν πιστεύω να αφήσεις το παιδί χωρίς αδερφάκι. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μείνει μοναχοπαίδι! Ένα ίσον κανένα. Και να το κάνεις σύντομα, να μην έχουν και μεγάλη διαφορά ηλικίας για να τα μεγαλώσεις μαζί. Εξάλλου μεγαλώνεις (σταθερή αξία!)» Και ξαναδαγκώνεις τη γλώσσα σου και ξανάμανά δεν απαντάς.

Και τελικά ξαναμένεις έγκυος και κάνεις και δεύτερο παιδάκι. Και είσαι τρισευτυχισμένη φτου κι από την αρχή. Και πας στο γνωστό-και μη εξαιρετέο-οικογενειακό τραπέζι σίγουρη πια πως όλο και κάτι θα βρουν να σου πούνε. Όμως τελικά δεν ασχολείται κανείς μαζί σου γιατί όλοι την πέφτουν στα πιτσιρίκια και γιατί στην τελική εσύ έχεις επιτελέσει το έργο σου, γάμος και δύο παιδιά.

Όμως κάπως, κάτι γίνεται και μένεις έγκυος, τρίτη φορά! Και να σου πάλι το γνωστό τραπέζι (μην επαναλαμβάνομαι και γίνω γραφική!) Κι εκεί που πιστεύεις πως θα τη γλυτώσεις αυτή τη φορά, ξαφνικά όλοι σε ξαναθυμούνται και ξαναρχίζει το πέσιμο! Τρία παιδιά; Είσαι τρελή; Το σκέφτηκες καθόλου; Με τέτοια κρίση και ανασφάλεια ποιος κάνει τρία παιδιά; Τι θα τα ταΐζεις; Τι θα τα ποτίζεις; Πού θα βρεις χρόνο; Γάλα; Παιχνίδια; Ρούχα; Άσε που έχεις μεγαλώσει πια και δε θα έχεις κουράγιο (η σταθερή αξία που σας έλεγα).
Κι ενώ τα ακούς όλα αυτά στωικά (γιατί είναι κι ορμόνες της εγκυμοσύνης που δουλεύουν σαν ισχυρό μυοχαλαρωτικό) ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε τρία σενάρια:
Α. Να πάρεις φόρα και να φουντάρεις από το μπαλκόνι (με την υπόθεση πως το σπίτι της θείας είναι σε έναν αξιοπρεπή όροφο και όχι σε κανένα ισόγειο)
Β. Να αρχίσεις να βρίζεις θεούς και δαίμονες («Εσείς λυσσάξατε να αναπαραχθώ και τώρα που πήρα λίγο πιο σοβαρά το ρόλο μου, μου την πέφτετε? Ρε πάτε καλά??»
Γ. Να χαμογελάς σαν την ηλίθια και να κάνεις πα-πα-πα (το παπί)
Τελικά επιλέγεις την κουρτίνα τρία και κάνεις πα-πα-πα όλο το βράδυ.

Συμπέρασμα 1: Η αθάνατη Ελληνική οικογένεια θέλει από εσένα να επιτελέσεις με ακρίβεια καρδιοχειρουργού ένα και μόνο πλάνο: Γάμος-παιδί-δεύτερο παιδί-τέλος. Αν παρεκκλίνεις έστω και λίγο σε όποιο από τα παραπάνω βήματα μετατρέπεσαι αυτόματα σε απολωλός πρόβατο.
Συμπέρασμα 2: Αγνόησέ τα πρέπει, τα μη και τα θέλω (των άλλων) και ζήσε τη ζωή σου έτσι όπως πιστεύεις ΕΣΥ πως είσαι καλύτερα.
Συμπέρασμα 3: Στα οικογενειακά τραπέζια μπουκώσου όσο πιο πολύ μπορείς και μην ξεχνάς τους τρόπους σου: με το στόμα γεμάτο δεν μιλάμε! 

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Ένα νησί για να θαυμάζεις

Έχω ερωτευθεί πολλά νησιά. Την Πάρο για τις πρώτες μου διακοπές, την Ικαρία για τα πανηγύρια που μας βρήκαν ξημερώματα, την Κρήτη για το πιο τρελό φοιτητικό καλοκαίρι, την Ανάφη για την πρόταση γάμου από τον μέλλοντα πατέρα του μέλλοντος παιδιού μας, την Αμοργό, τη Νίσυρο, τη Σίκινο, τη Φολέγανδρο, το Κουφονήσι, και τελειωμό δεν έχουν. Όμως από όλα τα νησιά, ένα και μόνο αγαπώ κι αυτό είναι η Ζάκυνθος.

Και όχι, δεν το αγαπώ γιατί είναι το νησί που γεννήθηκε ο πατέρας μου, κι ο πατέρας του κι ο δικός του πατέρας. Ούτε επειδή εκεί έχουμε ένα μικρό σπιτάκι και περνάμε το μεγαλύτερο μέρος των καλοκαιριών μας. Ούτε και γιατί εκεί μένουν άνθρωποι αγαπημένοι που χαίρομαι κάθε φορά που τους συναντώ.

Το αγαπώ γιατί είναι ένα νησί που γέννησε και ανέθρεψε ανθρώπους που έζησαν σαν Άνθρωποι και όχι σαν ανθρωπάκια. Που έβαλαν το εμείς πάνω από το εγώ. Που έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα για να σώσουν 275 ψυχές. Που η αλληλεγγύη δεν ήταν γι' αυτούς μια ακόμα λέξη στο λεξικό αλλά βασική αρχή και οδηγός τους. Που μέσα σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρωπότητας έδωσαν φως και ελπίδα. Που ρίσκαραν τη ζωή τους για να προστατέψουν τους συμπολίτες τους από την αδικία και τη μισαλλοδοξία. Που αψήφησαν το φόβο κι έκαναν αυτό που ένιωθαν χρέος τους. 

Στο νησί αυτό έζησαν άνθρωποι χάρη στους οποίους οι πρόγονοι μου δεν οδηγήθηκαν σαν τα πρόβατα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για να γίνουν καπνός και στάχτη όπως εκατομμύρια άλλοι. Εκεί έζησαν οι άνθρωποι χάρη στους οποίους γεννήθηκαν ο πατέρας μου και οι θείοι μου, χάρη στους οποίους γεννήθηκα εγώ και η κόρη μου. Γιατί όπως λέει μια εβραϊκή παροιμία «Όποιος σώζει μια ζωή, σώζει τον κόσμο ολόκληρο». 
Γιατί όταν οι Γερμανοί ζήτησαν από τον Δήμαρχο και τον Μητροπολίτη Ζακύνθου τα ονόματα των Εβραίων πολιτών, αυτοί παρέδωσαν μια λίστα που περιείχε δύο μόνο ονόματα: τα δικά τους. "Αν πάρετε έστω και έναν θα τους ακολουθήσουμε κι εμείς στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια". Αλλά και ο απλός λαός έβαλε το χέρι του, αφού όχι μόνο δεν τους πρόδωσαν αλλά τους προστάτεψαν και τους έκρυψαν επί ενάμιση χρόνο στα ίδια τους τα σπίτια. 



Και γιατί τα γράφω όλα αυτά στο μαμαδο-blog μου; Γιατί θέλω να μάθει η Δανάη μου πως χρωστάει πολλά στην αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων και να μεγαλώσει με το παράδειγμά τους. Να μάθει να έχει σεβασμό στην όποια διαφορετικότητα, θρησκευτική, φυλετική ή σεξουαλική και να υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων στις επιλογές τους. Να μάθει να μην κρίνει τους άλλους από το χρώμα τους, την καταγωγή τους ή τις πεποιθήσεις τους αλλά από το πόσο άνθρωποι είναι. Να σέβεται τους πρόσφυγες γιατί η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, να μην ξεχωρίζει τους ομοφυλόφιλους για τις επιλογές τους, γιατί απλά…είναι επιλογές τους και να μην χωρίζει τους ανθρώπους σε άσπρους-μαύρους-πράσινους σαν να πρόκειται για τα ρούχα της μπουγάδας.  
Να γίνει η ιστορία του μικρού αυτού μέρους παράδειγμα για τη ζωή της και υπόδειγμα για τις επιλογές της.

Υ.Γ. Μπορείτε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διάσωση των Εβραίων της Ζακύνθου εδώ: http://imerazante.gr/2013/04/22/63534