Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Μια πολύτιμη αγκαλιά

"Το σπάνιο δώρο" - Κική Δημουλά
Καινούργιες θεωρίες.
Τα μωρά δεν πρέπει να τα’ αφήνετε να κλαίνε.
Αμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Αλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.
Για τους μεγάλους ούτως ειπείν τους γέροντες
-ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια-
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Αφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Ας κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μόνο το μπιμπερό τους
με άγλυκη υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις – πως θα ’ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Βάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούνε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Τυλίγονται άγρια
γύρω απ’ το σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,’
θα σας πνίξουν.

Τίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ ν’ απαντάτε.
(από το Η εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)




Να τα παίρνετε αγκαλιά τα μωρά σας. Να τα σφίγγετε μέχρι να «σκάσουν». Να τα φιλάτε και να τα χαϊδεύετε μέχρι να σας πουν "φτάνει". Κανένας δεν κακόμαθε από αγκαλιές και φιλιά, η στέρησή τους είναι πρόβλημα, όχι η υπερπροσφορά τους. Ένα παιδί δεν γίνεται κακομαθημένο όταν το πνίγεις στα φιλιά, γίνεται κακομαθημένο όταν το πνίγεις στις jumboσακούλες, πνίγοντας ταυτόχρονα τις τύψεις σου για όσα δεν έκανες γι’αυτό.

Ένα μωρό όταν έρχεται στον κόσμο, σχεδόν το μόνο που έχει ανάγκη είναι η αγκαλιά μας. Φανταστείτε κάτι πολύ-πολύ απλό. Φανταστείτε να έχετε περάσει 9 μήνες της ζωής σας, για την ακρίβεια τους μοναδικούς 9 μήνες της ζωής σας, σε ένα ζεστό, μικρό σακούλι, να μυρίζετε μια και μόνο μυρωδιά, να ακούτε και να αισθάνεστε έναν και μόνο άνθρωπο. Και ξαφνικά… μπουμ! Βγαίνετε από το μαγικό σακούλι και βρίσκεστε στη μέση ενός απέραντου κόσμου, που δεν ξέρετε πού ξεκινάει και πού τελειώνει, γεμάτο άγνωστους ανθρώπους, άγνωστες μυρωδιές και ήχους. Το μόνο που θα θέλατε είναι να ξαναμπείτε στο μικρό σας σακούλι και να μυρίζετε αυτή τη γνώριμη μυρωδιά ακούγοντας μόνο αυτό το γνώριμο ρυθμικό τικ-τακ. Ακριβώς έτσι νιώθουν τα μωράκια έξω από την αγκαλιά της μανούλας, όλα είναι άγνωστα και τρομαχτικά. Μην τους στερείτε αυτή την πολύτιμη αγκαλιά!

Η μπουγελόφατσα τους πρώτους μήνες της ζωής της, περνούσε γύρω στις 15 ώρες τη μέρα κρεμασμένη πάνω μου, θηλάζοντας ή κάνοντας πως θηλάζει. Σιγά μην έτρωγε τόσες ώρες, κατά πάσα πιθανότητα είχε ανάγκη από τη μυρωδιά και την αγκαλιά της μαμάς. Πώς θα μπορούσα να της τη στερήσω; Πώς θα μπορούσα να την «εκπαιδεύσω» να ζητάει ζεστασιά και θαλπωρή κατά παραγγελία όποτε βολεύομαι εγώ;

Και να σας πω κι ένα μυστικό; Αυτή η φάση, ενώ στην αρχή μοιάζει πως δε θα τελειώσει ποτέ, τελικά κρατάει πολύ λίγο, τόσο λίγο που θα έρθει η ώρα που θα την αναπολείτε. Πλέον η μπουγελόφατσα είναι 1,5 ετών και ζητάει την αγκαλιά μου μόνο όταν της έχω λείψει, όταν τρομάζει κι όταν νυστάζει. Τις υπόλοιπες ώρες εγώ την παρακαλάω για αγκαλιές κι αυτή με αγνοεί, έχει πιο σπουδαία πράγματα να κάνει! Μέσα μου νιώθω πως αυτό συμβαίνει γιατί ξέρει πως όποτε και να ζητήσει αγκαλιά θα την έχει. Άρα γιατί να την διεκδικεί όλη μέρα; Και δεν πιστεύω επ’ουδενί πως κάτι τέτοιο κάνει το παιδί μου κακομαθημένο. Σίγουρα όμως το κάνει παιδί με αυτοπεποίθηση, το κάνει παιδί χορτάτο από αγάπη και γεμάτο ασφάλεια.

Ας βάλουμε επιτέλους στο χρονοντούλαπο τις παλιές θεωρίες για μωρά που κακομάθανε στην αγκαλιά της μαμάς τους (και του μπαμπά τους βεβαίως-βεβαίως) κι ας προσπαθήσουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία του μέλλοντος λίγο πιο υγιείς και ασφαλείς ενήλικες.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Είσαι μαμά, ξέρεις

Από τη μέρα που γέννησα, αποφεύγω σαν το διάολο οτιδήποτε περιέχει στην ίδια πρόταση τις λέξεις μωρό και βία/αρρώστια/εγκατάλειψη/κακοποίηση. Αποφεύγω ταινίες, αλλάζω κανάλια, κλείνω τα links, αλλάζω κουβέντα, κλείνω τ' αυτιά μου.
Είναι κάτι που πλέον ούτε αντέχω ούτε και μπορώ να διαχειριστώ. Ομολογώ πως ποτέ δεν έκανα πάρτυ όταν άκουγα στις ειδήσεις για κακοποιημένα παιδιά ή εγκαταλελειμμένα βρέφη αλλά πλέον όλο αυτό με ξεπερνάει.

Τις προάλλες όμως, μου έστειλε μια φίλη ένα mail χωρίς προειδοποίηση. Το άνοιξα παντελώς ανυποψίαστη και έπεσα πάνω σε αυτό:
http://www.mama365.gr/21773/to-pio-shmantiko-pragma-poy-mporeite-na-peite-se-mia.html
Αυτό που λέει αυτή η μαμά με λίγα λόγια, είναι πως το τραγικό συμβάν της απώλειας του παιδιού μιας φίλης της, την έκανε να συνειδητοποιήσει την κοινή αλήθεια που μοιραζόμαστε όλες οι μαμάδες του κόσμου: "Είμαστε μαμάδες και ξέρουμε". 

Κυριολεκτικά με τσάκισε. Και με προβλημάτισε. Και με έκανε να σκεφτώ. Να σκεφτώ πως τελικά αυτά που μας χωρίζουν εμάς τις μαμάδες είναι πολύ πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν.
Θυμήθηκα κι εγώ πώς νιώθω όταν κάθε πρωί - αξημέρωτα - συναντάω μια μαμά που περιμένει το σχολικό με το χρονιάρικο παιδάκι της, σε βροχή ή κρύο. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν μια μέρα, γυρνώντας από βόλτα με τη μπουγελόφατσα, συνάντησα μια μαμά με ένα μωράκι που έκλαιγε γοερά στο καρότσι του κι αυτή έτρεχε πανικόβλητη ενώ συγχρόνως του τραγουδούσε το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην αίθουσα αναμονής παιδιατρικής κλινικής ανακοίνωσαν σε μια μαμά πως θα πρέπει να κάνουν εισαγωγή στο μωράκι της, κι αυτή ξέσπασε σε κλάματα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην παιδική χαρά, είδα τη λάμψη στα μάτια μιας μαμάς που το παιδάκι της για πρώτη φορά ανέβηκε και κατέβηκε μόνο του στην τσουλήθρα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα αμέτρητες φορές σε αυτό τον ενάμιση χρόνο του ταξιδιού της μητρότητας, σε χαρές, λύπες κι αγωνίες γνωστών αλλά και αγνώστων μαμάδων.
Κι αυτό που σκέφτομαι είναι πως τελικά δεν έχει και τόση σημασία αν γέννησες στο νερό ή στο χειρουργείο, αν θήλασες 1 μέρα ή 3 χρόνια, αν κοίμισες στο λίκνο, την κούνια ή το κρεβάτι σου, αν τάισες αλεσμένα ή ολόκληρα κομμάτια, αν χρησιμοποίησες μάρσιπο ή καρότσι, αν γύρισες στη δουλειά ή έγινες full time mama, αν έδωσες μόνο βιολογικές τροφές ή κρέμες Γιώτης, αν, αν, αν. 
Αυτό που στο τέλος της ημέρας έχει σημασία είναι αυτό που όλες μα όλες νιώθουμε για τα παιδιά μας: απέραντη και άνευ όρων αγάπη.
Ας προσπαθήσουμε να μην ακονίζουμε τα μαχαίρια μας στην πρώτη ευκαιρία, ας προσπαθήσουμε να σταματήσουμε να κρίνουμε και κατακρίνουμε με τόση ευκολία και ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε πού και πού πως τελικά όλες μαμάδες είμαστε.