Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Give me a break!

Ένα βράδυ μετά από πολλές ρακές, ο Νάσος ξεστόμισε κάτι που μου ακούστηκε σαν "Γιατί δεν κανονίζεις να φύγεις ένα τετραήμερο με τις φίλες σου;"
Δεν πρόλαβε να συνέλθει και να το ξανασκεφτεί και προφανώς να το μετανιώσει και είχα ήδη κανονίσει παρέα, νησί, καράβι, δωμάτιο, αντιηλιακό, τα πάντα. Για την ακρίβεια είχα ήδη φτιάξει βαλίτσα και του κούναγα το μαντήλι!
Όσο έφτιαχνα βαλίτσα βέβαια, έκανα γύρω στα 20 εσωτερικά reminder: "Να μην ξεχάσω να πάρω πιπίλα" κι άλλα τόσα "Είσαι βλάκας! Μόνη σου πας διακοπές!".

Μετά από σχεδόν 2 χρόνια, ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα μακριά από τη μπουγελόφατσα για περισσότερο από από 10 ώρες (κατά τις οποίες δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο, στη δουλειά ήμουν). Και ήταν αποκαλυπτικά.
Όσο ήμουν στο καράβι άκουγα μωρά να κλαίνε κι ετοιμαζόμουν να τρέξω να δω τι συμβαίνει. Έβλεπα μαμάδες να λικνίζουν καροτσάκια και σκεφτόμουν πως έρχεται η σειρά μου να κουνήσω. Έβλεπα γιαουρτάκια να εκτοξεύονται κι ετοιμαζόμουν να πάρω τα μωρομάντηλα για να καθαρίσω.
Δεν μπορούσα να πιστέψω πως θα είχα τέσσερις ολόκληρες μέρες δικές μου, ολοδικές μου!
Εντάξει, δεν άργησα και πολύ να το πιστέψω και να μπω στο νόημα! Ξυπνούσα όταν χόρταινα ύπνο και κοιμόμουν όταν νύσταζα. Έτρωγα μεσημεριανό όταν πεινούσα και όχι όταν έπρεπε κι έπινα cocktail και με τα δύο χέρια αφού δεν χρειαζόταν να κουνάω ρυθμικά κανένα καρότσι. Κολυμπούσα στα βαθιά (εκεί που δεν χρειάζεται να πατάς για να κρατάς κι ένα μπογαλάκι) και μετά διάβαζα βιβλίο (ναι ναι, αυτό με τις σελίδες που τις γυρίζεις και δεν έχει ζωγραφιές αλλά μόνο γράμματα). Στο δρόμο είχα μάτια μόνο μπροστά και όχι περιφερειακή όραση, στην πλάτη, τους ώμους και τον κώλο. Έπινα καφέ ολόκληρο, κάπνιζα τσιγάρο ολόκληρο και έκανα κουβέντα ολόκληρη χωρίς διαλείμματα για αγκαλίτσες, ζωγραφίτσες και Πέπες.

Μιλούσα για τα πάντα εκτός από πάνες και κακάκια κι ο μεγαλύτερος προβληματισμός μου ήταν ποιο μπαρ μαζεύει τον καλύτερο κόσμο και ποια παραλία είναι η πιο ερημική.
Με λίγα λόγια για 4 μέρες έγινα η Έφη η Προ (προ μωρού, πάνας, μωρομάντηλου, καροτσιού και Πέπας).

Κι επειδή βλέπω την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σας (που γράφει «μα τι μάνα είναι αυτή;;») , θα σας πω πως εκτός από ελάχιστες στιγμές δεν ένιωσα καθόλου τύψεις για αυτό που έκανα.
Γιατί μην ξεχνάτε πως κι οι μαμάδες άνθρωποι είναι και χρειάζονται ένα break πού και πού.
Και γιατί γυρνώντας πίσω, είχα γεμίσει τόσο πολύ τις μπαταρίες μου που ανυπομονούσα να επιστρέψω στο παιδάκι μου, στην ρουτίνα μου και στα ατελείωτα "μαμά-μαμά".

Μαμάδες, όσο υπερήρωες και να νομίζουμε πως είμαστε, χρειάζεται να παίρνουμε μικρά διαλείμματα ως κανονικοί άνθρωποι για να γυρνάμε πιο μάχιμες στον ρόλο μας. Θα μας λείψουν τα παιδάκια μας και θα τους λείψουμε κι εμείς (ελπίζω!) αλλά δεν γίνεται να παίζεις τον ίδιο ρόλο non-stop για πάντα!

Όμως, για όλο αυτό χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον υπερ-ήρωα που λέγεται μπαμπάς της μπουγελόφατσας όσο και στον β' αντρικό ρόλο που λέγεται παππούς για την πλάτη που έβαλε απλόχερα όποτε χρειάστηκε!

Νάσο η σειρά σου να ετοιμάσεις βαλίτσες (Εντάξει, μια πλάκα κάνω!)