Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μια έκθεση από το μέλλον

Δευτέρα, 4 Οκτώβρη 2021

Σκέφτομαι και Γράφω με θέμα "Ο παππούς μου"

Ο παππούς μου είναι κοντούλης, φοράει γυαλιά, έχει άσπρα μαλλιά, ένα μικρό άσπρο μουσάκι και πάντα χαμογελάει. 

Ο παππούς μου δεν μοιάζει με τους άλλους παππούδες. Δηλαδή μπορεί να είναι παππούς αλλά όποτε είναι μαζί μου κάνει σαν μικρό παιδί. Κυλιέται στο πάτωμα για να παίξουμε ό,τι παιχνίδι μου κατέβει στο κεφάλι, ανεβαίνω στην πλάτη του και κάνει το αλογάκι, παίζουμε επιτραπέζια και μου διαβάζει παραμύθια. Πολλές φορές πηγαίνουμε μαζί στο πάρκο και παίζουμε κυνηγητό και κρυφτό ή με μαθαίνει ποδήλατο κι όλοι μας κοιτάνε και τον ρωτάνε πού τη βρίσκει τόση ενέργεια κι αυτός απαντάει "από την εγγονή μου". 

Ο παππούς μου είναι φοβερός γιατί όποτε έρχεται στο σπίτι, μου φέρνει σοκολάτες ή καραμέλες και μου τις δίνει κρυφά γιατί αν τον δει η μαμά μου θυμώνει και του λέει "Δεν σου έχω πει να μην φέρνεις γλυκά στο παιδί;" Αλλά αυτός συνεχίζει να μου φέρνει και μου τα δίνει όταν η μαμά δεν κοιτάει! 

Όταν στο σχολείο παίρνω "Α" με τόνο, ο παππούς καμαρώνει "σαν γύφτικο σκερπάνι" όπως λέει κι ο μπαμπάς, και το γράφει και στο facebook για να το δουν και όλοι οι φίλοι του και να ζηλέψουν! 

Η καλύτερή μου μέρα είναι όταν η μαμά κι ο μπαμπάς πηγαίνουν βόλτα κι ο παππούς έρχεται να "με κρατήσει". Κάνουμε ένα σωρό ζαβολιές, με αφήνει να βλέπω DVD όση ώρα θέλω και με αφήνει να κοιμάμαι πιο αργά, και φυσικά μετά δεν το λέμε στη μαμά! 
Τα πιο πολλά παιδιά στην τάξη έχουν 2 παππούδες και 2 γιαγιάδες, όμως εγώ έχω μόνο έναν παππού. Όταν ρωτάω τη μαμά γιατί, εκείνη πάντα στεναχωριέται όμως εγώ της λέω να μην στενοχωριέται γιατί ο δικός μου παππούς κάνει για 4 παππούδες και 4 γιαγιάδες μαζί!

Όταν δεν είμαστε μαζί ο παππούς μου δεν κάθεται σπίτι να βλέπει τηλεόραση σαν τους άλλους παππούδες γιατί έχει πολλές δουλειές, μαθαίνει αγγλικά, χορούς και πηγαίνει εκδρομές. Ο μπαμπάς μου λέει πως "δεν βάζει κώλο κάτω" σαν την μαμά κι εμένα, που δεν μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τίποτα! 

Η μαμά λέει στις φίλες της πως του έχω μεγάλη αδυναμία, αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοεί γιατί εγώ όταν είμαι με τον παππού γίνομαι πολύ δυνατή και όχι αδύναμη. 

Ο παππούς μου είναι ο πιο καλός παππούς του κόσμου και ελπίζω όταν γίνω γιαγιά να του μοιάσω (χωρίς βέβαια το άσπρο μουσάκι).

Δανάη Α.
Μια φωτογραφία από όταν ήμουν μωρό και 
έπινα γάλα με το μπιμπερό.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Πίστα-πίστα τον καημό μου

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι σαν να παίζεις παιχνίδι στον υπολογιστή. Ξεκινάς και δεν έχεις ιδέα πώς παίζεται. Σου φαίνεται συγκλονιστικά δύσκολο και τρομερά άγνωστο αλλά σιγά σιγά εξοικειώνεσαι και τελικά νιώθεις πως "το έχεις" και χαλαρώνεις. Κι εκεί που είσαι cool και άνετος, ολοκληρώνεις την πρώτη πίστα και πας στην επόμενη. Που είναι σαφώς πιο δύσκολη. Και ξαναχάνεις την μπάλα. Και φτου κι απ' την αρχή! Τελικά βρίσκεις τα κόλπα και τα κουμπιά κι αυτής της πίστας και πριν καλά-καλά το καταλάβεις έχεις περάσει στην επόμενη. Που σου φαίνεται έτη φωτός πιο δύσκολη. Κι έτσι περνάει ο καιρός!




Στην αρχή για παράδειγμα, χαώνεσαι με την αλλαγή πάνας και το θηλασμό. Σιγά σιγά γίνεσαι expert και χαλαρώνεις, αλλά το μωρό έχει αλλάξει πίστα κι ενώ εσύ έχεις καταβολευτεί με το θηλασμό, αυτό το άτιμο αρχίζει να τρώει αλεσμένα. Κι ενώ ξέρεις πως εκεί που το ακούμπησες εκεί και θα το βρεις, ξαφνικά αρχίζει να μπουσουλάει και να αλωνίζει σε όλο το σπίτι με ταχύτητα ερπετού! Ίσα που προλαβαίνεις να γεμίσεις τον τόπο προστατευτικές γωνιές και να απομακρύνεις όλα τα αντικείμενα-ναρκοπέδια, κι αυτό το σκασμένο σηκώνεται στα δύο κι εσύ αρχίζει να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις το κακό. Και πάει λέγοντας!

Κάπως έτσι λοιπόν, την πατήσαμε κι εμείς φέτος το καλοκαίρι.  Φύγαμε από το σπίτι με ένα μωρό και επιστρέψαμε με ένα παιδί. Αλλάξαμε πίστα και δεν το καταλάβαμε. 
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Κεφάλαιο πρωινή βόλτα:
Στην προ διακοπών εποχή, για να βγούμε βόλτα ακολουθούσαμε την εξής διαδικασία. Διάλεγα ρουχαλάκι - παπουτσάκια, της τα φόραγα, την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου, φτάναμε στον προορισμό μας, την έβαζα στο καρότσι, κάναμε βόλτα κι επιστρέφαμε. 
Στην εν μέσω διακοπών εποχή όμως η διαδικασία τροποποιήθηκε ως εξής: διάλεγα ρουχαλάκι-παπουτσάκια. Δεν τα ήθελε. Τα πέταγε. Φώναζε "λουλούδια!". Διαλέγαμε μαζί ρουχαλάκι με λουλούδια. Δεν το ήθελε. Διαλέγαμε άλλο ρουχαλάκι με λουλούδια. Οκ το ήθελε. Την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου. Δεν ήθελε, χτυπιόταν, ούρλιαζε. Φώναζα το Νάσο να βοηθήσει. Δύο άνθρωποι παλεύαμε να τη δέσουμε. Σε όλη τη διαδρομή έκλαιγε και φώναζε "Γιαλό-γιαλό". Σε όλη τη διαδρομή της εξηγούσαμε ότι όλοι φοράμε τη ζώνη μας στο αυτοκίνητο και πως δεν γίνεται να ακούσουμε το "Γιαλό-γιαλό" για 15η φορά γιατί το μυαλό μας έχει γίνει πουρές. Φτάναμε. Τη βάζαμε στο καρότσι. Δεν ήθελε να κάτσει, έκλαιγε. Κάναμε βόλτα χεράκι-χεράκι και σέρναμε το άδειο καρότσι. Δεν ήθελε, ήθελε αγκαλιά. Την παίρναμε αγκαλιά. Μετά δεν ήθελε, ήθελε κάτω. Μετά δεν ήθελε, ήθελε καρότσι. Κι αφού τα είχαμε περάσει όλοι τόσο ωραία, επιστρέφαμε πίσω.

Κεφάλαιο βραδινή βόλτα:

Πέρσι το καλοκαίρι για να βγούμε βραδινή βόλτα (και να πιούμε κι ένα ποτό οι έρμοι οι γονείς) κάναμε τα εξής: Τη βάζαμε στο καρότσι, ρίχναμε από πάνω ένα φουλάρι συσκότισης, κάναμε βόλτα ένα 10λεπτο, η μικρή κοιμόταν και συνεχίζαμε όλοι μαζί (2 ξύπνιοι - 1 κοιμισμένη) σε ταβέρνες, bar, παραλίες, σπίτια φίλων, κι όλοι χαρούμενοι! 
Φέτος το καλοκαίρι απεναντίας, περάσαμε 2-3 βράδια περιφέροντας επί 2 ώρες το καρότσι προσπαθώντας να την κοιμίσουμε. Η μικρή προσποιούνταν την κοιμισμένη και μετά από ένα λεπτό πεταγόταν όρθια γιατί είχε ακούσει ένα σκυλάκι, ένα αλογάκι, ένα παιδάκι (ή όλα τα παραπάνω μαζί). Το πήραμε κι εμείς απόφαση πως το κόλπο καρότσι δε λειτουργεί πια. Και βάλαμε μπρος το κόλπο αυτοκίνητο. Στην αρχή πήγε τέλεια, αποκοιμιόταν στη διαδρομή, τη μεταφέραμε κοιμισμένη στο καρότσι κι η ζωή συνεχίζονταν στο Βιλαμπάχο! Όμως δεν κράτησε και πολύ αυτή η ευτυχία. Μετά από καμιά βδομάδα είχε καταλάβει το σατανικό μας κόλπο, κι αφού αποκοιμιόταν στο αυτοκίνητο, φτάναμε στον προορισμό μας, τη βάζαμε στο καρότσι, και τσουπ!, πεταγόταν όρθια σαν το μωρό του εξορκιστή, έτοιμη για νέες περιπέτειες!

Το ξέρω πολύ καλά πια πως σε λίγο καιρό, μόλις κι αυτή η πίστα θα μου μοιάζει περίπατος θα βρεθώ ξαφνικά στην επόμενη. Όμως, όπως είχα διαβάσει κάπου "Όταν έχεις παιδιά τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα, οι μέρες είναι ατελείωτες!".