Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Πίστα-πίστα τον καημό μου

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι σαν να παίζεις παιχνίδι στον υπολογιστή. Ξεκινάς και δεν έχεις ιδέα πώς παίζεται. Σου φαίνεται συγκλονιστικά δύσκολο και τρομερά άγνωστο αλλά σιγά σιγά εξοικειώνεσαι και τελικά νιώθεις πως "το έχεις" και χαλαρώνεις. Κι εκεί που είσαι cool και άνετος, ολοκληρώνεις την πρώτη πίστα και πας στην επόμενη. Που είναι σαφώς πιο δύσκολη. Και ξαναχάνεις την μπάλα. Και φτου κι απ' την αρχή! Τελικά βρίσκεις τα κόλπα και τα κουμπιά κι αυτής της πίστας και πριν καλά-καλά το καταλάβεις έχεις περάσει στην επόμενη. Που σου φαίνεται έτη φωτός πιο δύσκολη. Κι έτσι περνάει ο καιρός!




Στην αρχή για παράδειγμα, χαώνεσαι με την αλλαγή πάνας και το θηλασμό. Σιγά σιγά γίνεσαι expert και χαλαρώνεις, αλλά το μωρό έχει αλλάξει πίστα κι ενώ εσύ έχεις καταβολευτεί με το θηλασμό, αυτό το άτιμο αρχίζει να τρώει αλεσμένα. Κι ενώ ξέρεις πως εκεί που το ακούμπησες εκεί και θα το βρεις, ξαφνικά αρχίζει να μπουσουλάει και να αλωνίζει σε όλο το σπίτι με ταχύτητα ερπετού! Ίσα που προλαβαίνεις να γεμίσεις τον τόπο προστατευτικές γωνιές και να απομακρύνεις όλα τα αντικείμενα-ναρκοπέδια, κι αυτό το σκασμένο σηκώνεται στα δύο κι εσύ αρχίζει να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις το κακό. Και πάει λέγοντας!

Κάπως έτσι λοιπόν, την πατήσαμε κι εμείς φέτος το καλοκαίρι.  Φύγαμε από το σπίτι με ένα μωρό και επιστρέψαμε με ένα παιδί. Αλλάξαμε πίστα και δεν το καταλάβαμε. 
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Κεφάλαιο πρωινή βόλτα:
Στην προ διακοπών εποχή, για να βγούμε βόλτα ακολουθούσαμε την εξής διαδικασία. Διάλεγα ρουχαλάκι - παπουτσάκια, της τα φόραγα, την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου, φτάναμε στον προορισμό μας, την έβαζα στο καρότσι, κάναμε βόλτα κι επιστρέφαμε. 
Στην εν μέσω διακοπών εποχή όμως η διαδικασία τροποποιήθηκε ως εξής: διάλεγα ρουχαλάκι-παπουτσάκια. Δεν τα ήθελε. Τα πέταγε. Φώναζε "λουλούδια!". Διαλέγαμε μαζί ρουχαλάκι με λουλούδια. Δεν το ήθελε. Διαλέγαμε άλλο ρουχαλάκι με λουλούδια. Οκ το ήθελε. Την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου. Δεν ήθελε, χτυπιόταν, ούρλιαζε. Φώναζα το Νάσο να βοηθήσει. Δύο άνθρωποι παλεύαμε να τη δέσουμε. Σε όλη τη διαδρομή έκλαιγε και φώναζε "Γιαλό-γιαλό". Σε όλη τη διαδρομή της εξηγούσαμε ότι όλοι φοράμε τη ζώνη μας στο αυτοκίνητο και πως δεν γίνεται να ακούσουμε το "Γιαλό-γιαλό" για 15η φορά γιατί το μυαλό μας έχει γίνει πουρές. Φτάναμε. Τη βάζαμε στο καρότσι. Δεν ήθελε να κάτσει, έκλαιγε. Κάναμε βόλτα χεράκι-χεράκι και σέρναμε το άδειο καρότσι. Δεν ήθελε, ήθελε αγκαλιά. Την παίρναμε αγκαλιά. Μετά δεν ήθελε, ήθελε κάτω. Μετά δεν ήθελε, ήθελε καρότσι. Κι αφού τα είχαμε περάσει όλοι τόσο ωραία, επιστρέφαμε πίσω.

Κεφάλαιο βραδινή βόλτα:

Πέρσι το καλοκαίρι για να βγούμε βραδινή βόλτα (και να πιούμε κι ένα ποτό οι έρμοι οι γονείς) κάναμε τα εξής: Τη βάζαμε στο καρότσι, ρίχναμε από πάνω ένα φουλάρι συσκότισης, κάναμε βόλτα ένα 10λεπτο, η μικρή κοιμόταν και συνεχίζαμε όλοι μαζί (2 ξύπνιοι - 1 κοιμισμένη) σε ταβέρνες, bar, παραλίες, σπίτια φίλων, κι όλοι χαρούμενοι! 
Φέτος το καλοκαίρι απεναντίας, περάσαμε 2-3 βράδια περιφέροντας επί 2 ώρες το καρότσι προσπαθώντας να την κοιμίσουμε. Η μικρή προσποιούνταν την κοιμισμένη και μετά από ένα λεπτό πεταγόταν όρθια γιατί είχε ακούσει ένα σκυλάκι, ένα αλογάκι, ένα παιδάκι (ή όλα τα παραπάνω μαζί). Το πήραμε κι εμείς απόφαση πως το κόλπο καρότσι δε λειτουργεί πια. Και βάλαμε μπρος το κόλπο αυτοκίνητο. Στην αρχή πήγε τέλεια, αποκοιμιόταν στη διαδρομή, τη μεταφέραμε κοιμισμένη στο καρότσι κι η ζωή συνεχίζονταν στο Βιλαμπάχο! Όμως δεν κράτησε και πολύ αυτή η ευτυχία. Μετά από καμιά βδομάδα είχε καταλάβει το σατανικό μας κόλπο, κι αφού αποκοιμιόταν στο αυτοκίνητο, φτάναμε στον προορισμό μας, τη βάζαμε στο καρότσι, και τσουπ!, πεταγόταν όρθια σαν το μωρό του εξορκιστή, έτοιμη για νέες περιπέτειες!

Το ξέρω πολύ καλά πια πως σε λίγο καιρό, μόλις κι αυτή η πίστα θα μου μοιάζει περίπατος θα βρεθώ ξαφνικά στην επόμενη. Όμως, όπως είχα διαβάσει κάπου "Όταν έχεις παιδιά τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα, οι μέρες είναι ατελείωτες!".

3 σχόλια:

  1. ;) έτσι ακριβώς! ακριβώς όμως!
    και το τελευταίο motto είναι exactly my case! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το τελευταίο μοτο όταν το διάβασα μου φάνηκε τεράστια σοφια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω μαζί σου! Με τα παιδια όλη η ζωή είναι μια συνεχής προσαρμογή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή