Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μια μέρα μιας Μαίρης

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συζήτηση-αντιπαράθεση που παρακολούθησα τυχαία, ανάμεσα σε δύο μαμάδες, η μια full time εργαζόμενη και η άλλη όχι, που προσπαθούσαν να πείσουν η μια την άλλη για το ποια έχει την πιο δύσκολη και κουραστική ζωή. Η εργαζόμενη έλεγε όλα αυτά που ξέρουμε ή λίγο-πολύ υποπτευόμαστε: σπίτι-δουλειά-παιδί-άντρας-ζωή ή απλά και συνοπτικά άλλη μια Μαίρη Παναγιωταρά. Η άλλη - η μη εργαζόμενη - έλεγε κάτι υπέροχα πράγματα, όπως το πόσο ζηλεύει την εργαζόμενη που κάθε μέρα ντύνεται και στολίζεται για να πάει στη δουλειά της (δυνατό γέλιο με ταυτόχρονα παλαμάκια). Ή πόσο κουραστικό είναι το ότι αφού είναι σπίτι, βλέπει πάντα την μικρή σκονίτσα στην άκρη της σιφονιέρας και ψυχαναγκάζεται να την καθαρίσει (βροντερό γέλιο με ταυτόχρονο κούνημα του κορμιού πέρα δώθε).

Ως εργαζόμενη μαμά κι εγώ, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου!

Θα προσπαθήσω λοιπόν, να σας εξηγήσω με δικά μου λόγια  - σε περίπτωση που δεν ξέρετε - τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μαμά. 


Σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε μέρα στις 6.45' το πρωί, ό,τι κι αν έχει συμβεί το προηγούμενο βράδυ (και όχι μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Εννοώ πως όσες φορές κι αν έχει ξυπνήσει το βλαστάρι σου, επειδή διψάει, πονάει, ανεβάζει πυρετό, θέλει αγκαλίτσα ή να δει καρτούν (ναι στις 3 το πρωί, πού το παράξενο;), εσύ στις 6.45' θα σηκωθείς από το κρεβάτι. Χωρίς διαπραγμάτευση. 


Σημαίνει να πηγαίνεις στη δουλειά και να πρέπει να είσαι παραγωγικός, δημιουργικός και χαρούμενος, ενώ παράλληλα προσπαθείς να ξεκλέψεις λίγα λεπτά για να πάρεις τηλέφωνο στον παιδικό για να ρωτήσεις αν το παιδί σου είναι καλά γιατί εχθές ήταν λίγο αδιάθετο, να παραγγείλεις κρέμες για τον ποπό, να τσεκάρεις σε ποιο σούπερ μάρκετ θα βρεις τις πάνες σε προσφορά γιατί τα κακάκια έχουν αποβεί ασύμφορα, να κανονίσεις με άλλες μαμάδες να βρεθείτε το απόγευμα για να παίξουν τα βλαστάρια σας και να ψάξεις και λίγο στο internet αν υπάρχει κανένα καλό event για το Σαββατοκύριακο (όχι, δεν εννοώ συναυλιακό event, μην πάει ο νους σας στο κακό!).

Σημαίνει να φεύγεις στην ώρα σου από τη δουλειά και να κάνεις ημιμαραθώνιο προκειμένου να παραλάβεις το παιδί σου από το σχολείο πριν κλείσει (γιατί δε θέλεις και να το μαζέψει η πρόνοια), και να σε κοιτάνε όλοι στραβά, σαν να δούλεψες μισή μέρα.

Σημαίνει να γυρνάς σπίτι και να πρέπει να συμμαζέψεις, μαγειρέψεις, βάλεις πλυντήριο, πλύνεις πιάτα, σιδερώσεις, και ταυτόχρονα να τραγουδάς "Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά" και στα ενδιάμεσα να φτιάχνεις το Αττικό ζωολογικό πάρκο με πλαστελίνες, γιατί θέλει και το παιδί σου να του δώσεις λίγη σημασία. 

Σημαίνει να κάνεις τις δουλειές με ρυθμό ολυμπιακού αγωνίσματος γιατί μετά έχεις κανονίσει να βρεθείς με άλλες μαμάδες στην παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά (ή να πας το παιδί αγγλικά, στίβο και κολυμβητήριο - επόμενη πίστα, την αναμένω με τρόμο!).

Σημαίνει να γυρνάς ένα ράκος από το απογευματινό παιχνίδι και να ετοιμάζεις το παιδί για ύπνο - μπανάκι, παραμυθάκι, κι άλλο παραμυθάκι, κι άλλο ένα τελευταίο παραμυθάκι μαμά, και τα σχετικά. 


Σημαίνει να κοιμάται επιτέλους το παιδί σου και ενώ κάνεις το γύρο του θριάμβου - στην καλύτερη - να ετοιμάζεσαι για να πας στο γυμναστήριο  γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι ή να κάνεις στα κλεφτά ένα μπάνιο για να συνεχίσεις τις δουλειές που δεν πρόλαβες πριν.

Και σημαίνει να πέφτεις κατάκοπη το βράδυ στο κρεβάτι και να κάνεις το σταυρό σου με δύο χέρια (πιστεύεις-δεν πιστεύεις δεν έχει σημασία) ευχόμενη στον όσιο Μορφέα να μην ξυπνήσει τη νύχτα το βλαστάρι σου, για να κάνεις κι εσύ ένα σερί εξάωρο ύπνου σαν άνθρωπος.


Επίσης, σημαίνει πως έχεις ξεχάσει τι πάει να πει σκόνη στο σπίτι σου, όχι γιατί δεν σε επισκέπτεται αλλά γιατί δεν προλαβαίνεις καν να τη δεις.

Αυτά τα λίγα κάνει σε μια μέρα μια εργαζόμενη μαμά, δηλαδή όλα όσα κάνει μια μη εργαζόμενη plus ένα (στο ιδανικό σενάριο) 8ωρο στο γραφείο, το μαγαζί ή όπου αλλού δουλεύει. 

Δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τις μη εργαζόμενες μαμάδες - ίσα-ίσα τις ζηλεύω - αλλά βρε κορίτσια μην παραπονιέστε για κούραση και εξάντληση, είναι λίγο άδικο για εμάς τις υπόλοιπες.

Και καταλαβαίνω πως στην Ελλάδα της κρίσης πολλές από εσάς θα δίνατε τα πάντα για να ήσασταν στη θέση μας και να είχατε μια κανονική δουλειά αλλά κι εμείς από την άλλη θα δίναμε τα πάντα για να είχε η μέρα λίγες παραπάνω ώρες και να παίρναμε ένα μεσημεριανό υπνάκο ή απλά να κοιτάζαμε με περισσή περισυλλογή το ταβάνι.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Οι αχρείαστες (να ναι) πληροφορίες της ημέρας

Μετά από 3 μήνες στον παιδικό, κι εκεί που καυχιόμουν σαν χαζή πως η μικρή μόνο ένα συνάχι έχει αρπάξει, τσουπ, να τη μια ωραιότατη πνευμονία. "Άμεση νοσηλεία με ενδοφλέβια αντιβίωση για 5 μέρες και βλέπουμε", ήταν το πόρισμα της παιδιάτρου. Η γη έκανε ένα κρακ κι άνοιξε κάτω από τα πόδια μου. Ξαφνικά δεν τολμούσα να ακούσω ούτε τη σκέψη μου. Πανικός, αγωνία, κούραση, πεταλούδα στο μικρό χεράκι, ταλαιπωρία για το μικρό πλασματάκι, αλλά...τέλος καλό όλα καλά! Όλα πήγαν παραπάνω από καλά και βγήκαμε από το νοσοκομείο αλώβητοι και γεροί σαν ταύροι (αν και σιχαίνομαι τα "φάγαμε", "ψηλώσαμε", "γίναμε 532 ημερών", στην προκειμένη περίπτωση όντως "βγήκαμε", αφού όλοι μαζί "τον ήπιαμε"!).

Μπορεί να βγήκαμε βέβαια σώοι και αβλαβείς, αλλά αυτές οι 5 μέρες ήταν υπεραρκετές για να με διδάξουν πολλά. Το λοιπόν:

Να ακούς το ένστικτό σου. 

Για μια βδομάδα σχεδόν, η μικρή κάθε βράδυ ψηνόταν στον πυρετό και κάθε πρωί ξυπνούσε περδίκι. Ίωση είναι και θα κάνει τον κύκλο της, έλεγε ο παιδίατρος. Κάτι όμως δεν μου κολλούσε.  Αν νιώθεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά με το παιδί σου μην το αγνοείς. Πήγαινε στο γιατρό και στην ανάγκη και σε άλλο γιατρό, μέχρι να ησυχάσεις εντελώς. Γιατί το ένστικτο της μαμάς είναι συνήθως αλάνθαστο. 

Να έχεις έναν παιδίατρο που εμπιστεύεσαι.
Είχαμε πρόσφατα αλλάξει παιδίατρο - για όλους τους λάθος λόγους. Και μετά από 10 “καθησυχαστικά” τηλεφωνήματα που με έκαναν να νιώθω σαν υστερική Ελληνίδα μάνα, επέστρεψα στην παλιά μας παιδίατρο. Και μας έσωσε, γιατί κι αυτηνής κάτι δεν της κολλούσε. Να έχεις έναν γιατρό που εμπιστεύεσαι τυφλά, πιο τυφλά κι από το ένστικτό σου. Αυτός θα σε ηρεμήσει αν όλα είναι καλά ή θα σου δώσει τις σωστές λύσεις αν όντως κάτι τρέχει. 

Αν δεν έχει περάσει ένα 48ωρο από την ίωση μην στείλεις το παιδί σου στον παιδικό.
Αν το παιδί σου αρρωστήσει μην βιαστείς να το στείλεις στον παιδικό μόλις νομίζεις πως ανάρρωσε. Καταλαβαίνω πως ίσως να μην έχεις τι να το κάνεις, αλλά ψάξε βρες. Ο οργανισμός του είναι ακόμα καταπονημένος και το ανοσοποιητικό του πεσμένο. Κράτα το για λίγο στο σπίτι, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να κολλήσει κάτι άλλο με το που θα επιστρέψει στο σχολείο. Και μην ξεχνάς πως υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχει αναρρώσει πλήρως και να κολλήσει και άλλα παιδάκια. 


Κάνε ιδιωτική ασφάλιση.

Αν χρειαστεί να νοσηλευτεί ένα παιδί, δύο είναι οι επιλογές, είτε πας σε ιδιωτικό νοσοκομείο είτε πας στο Παίδων. Αν πάρεις τη Α επιλογή και δεν έχεις προνοήσει να κάνεις ιδιωτική ασφάλεια, υπολόγισε πως φεύγοντας θα τους αφήσεις και τον ένα σου νεφρό. Αν πάλι πάρεις την Β επιλογή, δυστυχώς θα βρεθείς σε ένα περιβάλλον όχι και τόσο "ευχάριστο", για να το πω διακριτικά. Και το λέω αυτό έχοντας απόλυτη συναίσθηση πως οι καλύτεροι και εμπειρότεροι παιδίατροι είναι στο Παίδων. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα της κρίσης, οι συνθήκες εκεί δεν είναι ακριβώς οι ιδανικές. Κι επειδή είναι από μόνο του πολύ δύσκολο να νοσηλεύεται το παιδί σου, δε θέλεις να έχεις επιπλέον έννοιες.  Κάνε στο παιδί σου ιδιωτική ασφάλιση γιατί αν έρθει μια δύσκολη στιγμή - εύχομαι να μην έρθει ποτέ - είναι πολύ καλύτερα να έχεις εναλλακτικές. 




Τα παιδιά είναι πολύ δυνατά και προσαρμοστικά πλάσματα. 

Δεν έχω το πιο συνεργάσιμο παιδί του κόσμου - ή απλά έχω ένα δίχρονο. Και η κάθε επίσκεψη στον παιδίατρο συνοδεύεται από 10 lexotanil (για μένα, όχι γι' αυτό). Όταν λοιπόν μας ανακοινώθηκε 5θήμερη νοσηλεία, σκέφτηκα πως θα μας κηρύξουν persona non grata σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας. Για μεγάλη μου έκπληξη, η μικρή ήταν τρομερά συνεργάσιμη, γκρίνιαξε ελάχιστα και έδειχνε να καταλαβαίνει απόλυτα αυτό που της συνέβαινε, έπρεπε να κάνει λίγη υπομονή και την έκανε. 

Οι άλλοι γονείς

Όταν περνάς δύσκολα, πολλές φορές δε θέλεις να συνυπάρχεις με κανέναν. Όμως στο δωμάτιο θα υπάρχουν και άλλοι γονείς που θα περνάνε εξίσου δύσκολα μ' εσένα. Σεβάσου τους και δείξε κατανόηση. Σεβάσου τις ώρες κοινής ησυχίας και μην δεχτείς την τριτοξαδέρφη που θέλει να έρθει να σε δει στις 3 το μεσημέρι. Κλείσε την τηλεόραση την ώρα που το άλλο παιδάκι ετοιμάζεται να πέσει για ύπνο ακόμη κι αν το δικό σου ουρλιάζει για λίγα ακόμα καρτούν! Φέρσου σαν άνθρωπος προς άνθρωπο για να μπορέσεις να απαιτήσεις κι εσύ το ίδιο. 

Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, που εύχομαι να σου φανούν τόσο αχρείαστα όσο η πληροφορία πως ο πληθυσμός της Παπούα Νέας Γουινέας είναι 7.275.324 κάτοικοι!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ένα αλλιώτικο περιβόλι

Είναι Σάββατο, ξυπνάς και τεντώνεσαι νωχελικά.. Είσαι ευτυχισμένη κι ας είναι 7 το πρωί, κι ας έχεις ξυπνήσει λίγο άτσαλα με ένα πλασματάκι πάνω από κεφάλι σου να φωνάζει "τσίκω μαμά!". Είναι Σάββατο κι ο ήλιος λάμπει κι αυτό είναι αρκετό! 
Αμέσως μετά όμως, σου περνάει η χαρά γιατί αρχίζει να σε κατακλύζει το αιώνιο ερώτημα "Τι θα κάνουμε σήμερα;;;" Πού να πάμε με το μικρό πλασματάκι για να περάσουμε όλοι καλά; Πού να πάμε για να ξεδώσει κι αυτό αλλά κι εμείς να πιούμε έναν καφέ/φάμε μια μπουκιά σαν άνθρωποι; Και ξαφνικά πελαγώνεις.

Θυμάσαι με τρόμο εστιατόρια και καφέ που έφυγες τρέχοντας λίγο πριν γίνεις παντελώς ρεζίλι. Σκέφτεσαι με αηδία παιδότοπους που έφριξες από την κακογουστιά. Και τότε σου έρχεται Η ΙΔΕΑ! Να πάμε στο "Περιβόλι στη Βάρη!" "Τι είναι πάλι ετούτο;" σε ρωτάει έντρομος ο άντρας σου που έχει βαρεθεί τους παιδότοπους και τα kids friendly μέρη. "Πάμε και θα δεις!", απαντάς όλο καμάρι για την τέλεια ιδέα που σου ήρθε!

Το Περιβόλι στη Βάρη είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα παιδιά που μεγαλώνουν στις πόλεις και τα διαμερίσματα. Είναι ένα μεγάλο περιβόλι γεμάτο δέντρα, λουλούδια, μυρωδικά και λαχανικά όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου και να ανακαλύψεις μαζί με το παιδί σου πως τα μπρόκολα δεν έρχονται συσκευασμένα σε σακουλίτσα με bar code αλλά κάπου, κάπως φυτρώνουν.

Έχει κοτούλες που τα παιδιά σου θα ταΐσουν με φυλλαράκια που θα βρουν στο χώμα και θα τρελαθούν από τη χαρά τους αλλά και λιμνούλα με βατραχάκια στα νούφαρά της που θα λατρέψουν τα παιδιά σου!


Αλλά κυρίως έχει ένα φανταστικό υπαίθριο "παιδότοπο" φτιαγμένο αποκλειστικά από φυσικά υλικά, ξύλο και χώμα κατά βάση. Έχει μια τεράστια λασποκουζίνα - λασποκεφτεδάκια και λασπόπιτες να δουν τα μάτια σου! Έχει τοίχο αναρρίχησης, έχει βάρκα γεμάτη άμμο και κουβαδάκια, έχει σκηνή, και τι δεν έχει.
Ομολογώ πως δεν έχω ξαναδεί τη Δανάη να παίζει κάπου τόση πολλή ώρα χωρίς να γυρίσει καν να με κοιτάξει. Και όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε παραλαμβάνω ένα παμβρώμικο παιδί που λάμπει από ευτυχία!



Και όσο τα παιδιά μας γίνονται ένα με τη φύση και έχουν ξεχάσει μέχρι και το όνομα μας, οι μεγάλοι πνιγούμε τον πόνο μας σε καφέδες, πίτες και φακόρυζα! Γιατί στο Περιβόλι εκτός όλων όλων των άλλων, έχει και καταπληκτική κουζίνα με βιολογικά υλικά από το ίδιο το Περιβόλι αλλά και από μικρούς παραγωγούς. Βασικά η κουζίνα στο Περιβόλι είναι από μόνος του ένας λόγος για να πας, ακόμη κι αν δεν έχεις παιδιά (εντάξει αν θες πάρε ένα ανίψι, έτσι για το ξεκάρφωμα)

Αν μάλιστα τα παιδιά σου είναι λίγο μεγαλύτερα από το δικό μου, μπορούν να συμμετάσχουν σε μια από τις οργανωμένες δραστηριότητες, από δημιουργία σαλάτας με υλικά του περιβολιού μέχρι φυτέματα και κατασκευή φυσικών αρωματικών για την ντουλάπα! 

Να, κάπως έτσι περάσαμε τελικά το Σάββατό μας. Και για άλλη μια φορά γίναμε γραφικοί αφού σε όλο το δρόμο της επιστροφής επαναλαμβάναμε με ένα τεράστιο χαμόγελο "Πόσο χαλαρώσαμε και πόσο διασκεδάσαμε όλοι, μικροί-μεγάλοι"! 


Υ.γ.1 Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες δες κι εδώ http://www.perivolivari.gr/

Υ.γ.2 Κι επειδή ξέρω πόσο έχετε ζηλέψει, η protiforamamma σας εξασφάλισε μια δωρεάν συμμετοχή σε μια δραστηριότητα της επιλογής σας!
Αυτά που έχετε να κάνετε είναι τα εξής: 

1. Like στη σελίδα του Περιβολιού:
https://www.facebook.com/PerivoliVari/?fref=ts



2. Like στη σελίδα της protifora-mammas:


3. Κοινοποίηση (δημόσια) αυτού του post στη σελίδα σας στο facebook

Μπορείτε να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό μέχρι την Πέμπτη 16 Μαρτίου 2017 στις 23:59Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική κλήρωση που θα αναδείξει τον τυχερό αναγνώστη!

Καλή επιτυχία!

Update! Η κληρωση έγινε και νικήτρια είναι η Ελευθερία Παππά! 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Της θειάς σου!

Η ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από φράσεις και παροιμίες που αφορούν... τις θείες μας! Ενδεικτικά αναφέρω: της θειάς σου το μπουγαδοκόφινο, σαν θειά ντύθηκες, πολύ θείτσικο το φουστάνι σου, της θειας σου ο πάτος, μην κάνεις σαν θείτσα, άλλα λέει η θεια σου άλλα ακούν τ' αφτιά σου, και άλλα πολλά, ουδόλως κολακευτικά για το εν λόγω πρόσωπο της οικογένειας. 
Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως οι θείες καταλαμβάνουν στις καρδιές των παιδιών ένα τόσο μεγάλο κομμάτι που τελικά οι μαμάδες, σκασμένες από τη ζήλια τους, βγάζουν όλες αυτές τις παροιμίες;

Από τη δική μου εμπειρία πάντως, η κόρη μου και η αδερφή μου ζουν έναν έρωτα αγιάτρευτο και κεραυνοβόλο, love before first sight, που λένε και στα Λονδίνα. 

Όταν έμεινα έγκυος, η αδερφή μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το έμαθε και ήταν η στιγμή που αγόρασα τις πρώτες πάνες μεγάλου μεγέθους!
Τη μέρα που γεννούσα ξεροστάλιασε για ώρες στο μαιευτήριο. Και μόλις την αντίκρισε μου είπε με φωνή που με δυσκολία έβγαινε "Είναι το πιο όμορφο μωρό που έχω δει", κι ας έμοιαζε η φατσούλα με στραβοπατημένο ποντικάκι. 
Τις δύσκολες πρώτες μέρες που η μικρή έκλαιγε γοερά για ώρες και δεν ηρεμούσε ούτε με θεούς ούτε με δαίμονες, μόλις την έπαιρνε αγκαλιά η θεία της σταματούσε. Έτσι ξαφνικά και χωρίς κανένα προφανή λόγο. 
Λίγο καιρό μετά, η μια βάφτισε την άλλη. Η αδερφή μου την είπε μπουγελόφατσα κι αυτό έμελλε να είναι το παρατσούκλι της. Και η μπουγελόφατσα την έβγαλε Τατάτα και δε νομίζω πως θα ξαναγίνει ποτέ Νινέττα. 
Όποτε και να χτυπήσει το κουδούνι η μικρή φωνάζει εκστασιασμένη "Τατάτα!" και τρέχει στην πόρτα για να την υποδεχτεί! Όπως ένα βράδυ που είχαμε παραγγείλει σουβλάκια και χτύπησε ο ντελιβεράς το κουδούνι, ενώ η μικρή είχε μόλις ξαπλώσει. Πετάχτηκε από το κρεβάτι της κι έτρεχε σε όλο το σπίτι σαν δαιμονισμένη φωνάζοντας "Τατάτα!!!".  

Όταν της λέω "Η μαμά σε αγαπάει πολυυυυ", αυτή μου απαντάει "Και Τατάτα!". Ναι παιδί μου, και Τατάτα, τη θεία σου μέσα!
Η άλλη στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε Άγιο Βασίλη -all year round. Τι κι αν την έχω κάνει χρυσή να σταματήσει να της φέρνει δώρα, αυτή κάθε φορά θα βρει μια διαφορετική δικαιολογία για να κουβαλήσει μια νέα εκδοχή της Πέππα. Τη μια το παιδί έκανε τσίσα στο γιο-γιο και να το γιορτάσουμε, την άλλη έφαγε την πρώτη της μπουγάτσα και να το γλεντήσουμε, την τρίτη είπε πρώτη φορά σκουλικομυρμιγκότρυπα και να κάνουμε πάρτυ,και πάει λέγοντας... 

Για να μην αναφερθώ στα τηλεφωνήματα της αδερφής μου που πάντα ξεκινάνε με "Τι κάνει η Δαναούλα;" και κλείνουν με "Να μου φιλήσεις τη Δαναούλα". Αν βρεθεί λίγος χρόνος ενδιάμεσα ρωτάει και για εμένα. Από ευγένεια. 

Κάτι μου λέει πως αυτές οι δύο θα γίνουν φιλενάδες αχώριστες. Και είμαι σίγουρη πως πρώτα η θεία θα μαθαίνει τα μεγάλα μυστικά της κόρης μου και μετά ίσως κάτι να ακούει ξώφαλτσα κι η μαμά. Και όταν εγώ θα κάνω παράπονα όλοι θα μου λένε "μην κάνεις σαν θείτσα" κι εγώ θα απαντάω "της θειάς σας ο πάτος!".