Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Της θειάς σου!

Η ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από φράσεις και παροιμίες που αφορούν... τις θείες μας! Ενδεικτικά αναφέρω: της θειάς σου το μπουγαδοκόφινο, σαν θειά ντύθηκες, πολύ θείτσικο το φουστάνι σου, της θειας σου ο πάτος, μην κάνεις σαν θείτσα, άλλα λέει η θεια σου άλλα ακούν τ' αφτιά σου, και άλλα πολλά, ουδόλως κολακευτικά για το εν λόγω πρόσωπο της οικογένειας. 
Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως οι θείες καταλαμβάνουν στις καρδιές των παιδιών ένα τόσο μεγάλο κομμάτι που τελικά οι μαμάδες, σκασμένες από τη ζήλια τους, βγάζουν όλες αυτές τις παροιμίες;

Από τη δική μου εμπειρία πάντως, η κόρη μου και η αδερφή μου ζουν έναν έρωτα αγιάτρευτο και κεραυνοβόλο, love before first sight, που λένε και στα Λονδίνα. 

Όταν έμεινα έγκυος, η αδερφή μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το έμαθε και ήταν η στιγμή που αγόρασα τις πρώτες πάνες μεγάλου μεγέθους!
Τη μέρα που γεννούσα ξεροστάλιασε για ώρες στο μαιευτήριο. Και μόλις την αντίκρισε μου είπε με φωνή που με δυσκολία έβγαινε "Είναι το πιο όμορφο μωρό που έχω δει", κι ας έμοιαζε η φατσούλα με στραβοπατημένο ποντικάκι. 
Τις δύσκολες πρώτες μέρες που η μικρή έκλαιγε γοερά για ώρες και δεν ηρεμούσε ούτε με θεούς ούτε με δαίμονες, μόλις την έπαιρνε αγκαλιά η θεία της σταματούσε. Έτσι ξαφνικά και χωρίς κανένα προφανή λόγο. 
Λίγο καιρό μετά, η μια βάφτισε την άλλη. Η αδερφή μου την είπε μπουγελόφατσα κι αυτό έμελλε να είναι το παρατσούκλι της. Και η μπουγελόφατσα την έβγαλε Τατάτα και δε νομίζω πως θα ξαναγίνει ποτέ Νινέττα. 
Όποτε και να χτυπήσει το κουδούνι η μικρή φωνάζει εκστασιασμένη "Τατάτα!" και τρέχει στην πόρτα για να την υποδεχτεί! Όπως ένα βράδυ που είχαμε παραγγείλει σουβλάκια και χτύπησε ο ντελιβεράς το κουδούνι, ενώ η μικρή είχε μόλις ξαπλώσει. Πετάχτηκε από το κρεβάτι της κι έτρεχε σε όλο το σπίτι σαν δαιμονισμένη φωνάζοντας "Τατάτα!!!".  

Όταν της λέω "Η μαμά σε αγαπάει πολυυυυ", αυτή μου απαντάει "Και Τατάτα!". Ναι παιδί μου, και Τατάτα, τη θεία σου μέσα!
Η άλλη στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε Άγιο Βασίλη -all year round. Τι κι αν την έχω κάνει χρυσή να σταματήσει να της φέρνει δώρα, αυτή κάθε φορά θα βρει μια διαφορετική δικαιολογία για να κουβαλήσει μια νέα εκδοχή της Πέππα. Τη μια το παιδί έκανε τσίσα στο γιο-γιο και να το γιορτάσουμε, την άλλη έφαγε την πρώτη της μπουγάτσα και να το γλεντήσουμε, την τρίτη είπε πρώτη φορά σκουλικομυρμιγκότρυπα και να κάνουμε πάρτυ,και πάει λέγοντας... 

Για να μην αναφερθώ στα τηλεφωνήματα της αδερφής μου που πάντα ξεκινάνε με "Τι κάνει η Δαναούλα;" και κλείνουν με "Να μου φιλήσεις τη Δαναούλα". Αν βρεθεί λίγος χρόνος ενδιάμεσα ρωτάει και για εμένα. Από ευγένεια. 

Κάτι μου λέει πως αυτές οι δύο θα γίνουν φιλενάδες αχώριστες. Και είμαι σίγουρη πως πρώτα η θεία θα μαθαίνει τα μεγάλα μυστικά της κόρης μου και μετά ίσως κάτι να ακούει ξώφαλτσα κι η μαμά. Και όταν εγώ θα κάνω παράπονα όλοι θα μου λένε "μην κάνεις σαν θείτσα" κι εγώ θα απαντάω "της θειάς σας ο πάτος!". 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου